บทที่18 ดงซากศพ
เฉินหนานตรวจสอบสภาพแวดล้อมอีกครั้งเพื่อยืนยันว่ากิ้งก่าลิ้นเขียวไม่ได้อยู่แถวนี้เขามองไปยังร่องลอยตามกอหญ้าข้างหน้าเพื่อสำรวจอีกครั้งเมื่อตรวจว่าสีของพิษจางลงมากเขาจึงมั่นใจ
“พวกมันไม่อยู่แถวนี้แล้วผมคิดว่าพวกมันแค่ออกมาวางกับดักผู้บุกลุกเท่านั้น”
“ดูเหมือนว่าพวกมันมีสติปัญญาสินะ”
“ก็ไม่เชิงมันแค่แค่เป็สัตว์ที่ขี้ระแวงมากเท่านั้น”
“เฉินหนานนายทำให้พี่สาวคนนี้ปลื้มจริงๆ”เฉินหนานยิ้ม
“พี่สาวก็พูดเกินไป”
“ว่าแต่นายรู้เื่พวกนี้ได้ยังไง”เฉินหนานสีหน้าเปลี่ยนเป็จริงจัง
“ก็แค่รู้เท่านั้น”เฉินหนานยิ้มอย่างชั่วร้ายออกมาแล้วแผ่จิตสังหารอันรุนแรงออกมาิกวงถึงกับขนลุกกับรอยยิ้มของเฉินหนานและความกดดันของจิตสังหารแม้เขาเคยผ่านความเป็ความตายมานับครั้งไม่ถ้วนก็ไม่อาจจะต้านทานความกดดันนี้ได้ เหลียนเฟ่ยจึงเปลี่ยนบรรยากาศเธอกอดคอเฉินหนานแล้วพูด
“พี่สาวคนนี้แก่ไปหน่อยแต่ว่าพี่สาวคนนี้มีหลานสาวสวยมากๆนะถ้าเธอสนใจฉันแนะนำให้เอาไหม”เฉินหนานถึงกับหน้ากระตุก
“อย่าได้บอกเชียวนะว่าเป็สิ่งที่เขาเคยคิดจะเป็จริง”เหลียนเฟ่ยหัวเราะ
“อะไรกันถึงกับหน้าซีดเลยพี่สาวล้อเล่นเท่านั้น”เฉินหนานโล่งใจ
“พี่สาวก็พูดเกินไปสาวสวยคนไหนจะมาชอบผม”
“นี่เธอไม่รู้ตัวเลยหรือว่าเธอหล่อกว่าดาราบางคนอีกถ้าพี่สาวอายุน้อยกว่านี้สิบปีคงจีบเธอไปแล้ว”เหลียนเฟ่ยพูดติดตลก อย่างไรก็ตามทั้งสามรู้แล้วว่าเฉินไม่ใช่เด็กธรรมดาอีกต่อไปเขาน่ากลัวเกินไป เมื่อบรรยากาศกลับมาเป็ปกติพวกเขาเดินทางต่อเฉินหนานตัดต้นหญ้าออกเพื่อไม่ให้พวกเขาัักับเมือกสีเขียวอย่างไรก็ตามกอหญ้าพวกนี้ค่อนข้างหนาทึบและมีจำนวนมากพวกเขาไม่สามารถกำจัดมันได้หมดจึงต้องมีการพักเป็ระยะ แต่ว่าในที่แห่งนี้ไม่ใช่อุทยานแต่เป็ป่ามีสัตว์อยู่หลายชนิดทั้งอันตรายและน่ารักอยู่รอบตัวพวกเขา เฉินหนานจึงให้ตัวเองตื่นตัวตลอดเวลาทั้งสามเองก็เช่นกันพวกเขาไม่ใช่มือใหม่ดังนั้นพวกเขาก็ทำเหมือนเฉินหนาน
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงพวกเขาพ้นแนวกอหญ้าออกมาสิ่งที่พวกเขาเห็นข้างหน้าทำให้พวกเขาถึงกลับหันหน้าหนี ซากศพที่ถูกย่อยเหลือแค่กระดูกและมีเนื้อหนังติดอยู่เล็กน้อยศพพวกเขาสวมชุดของทหารที่ขาดรุ่งริ่ง บางศพไส้ทะลักออกมาแขนขากระจัดกระจายเศษเนื้อติดตามพื้นและต้นไม้เืที่แห้งเป็สีดำติดตามกิ่งไม้ใบ้หญ้าส่งกลิ่นอันหน้าสะอิดสะเอียนอย่างไรก็ตามพวกเขาเป็ผู้บ่มเพาะสามารต้านทานกลิ่นพวกนี้ได้เมื่อระดับพลังถึงระดับหนึ่ง เฉินหนานนั่งลงสำรวจศพพวกนี้น่าจะต่อสู้กับงูตัวนั้นและมันกินพวกเขาไปสองถึงสามคนแล้วย่อยออกมาส่วนศพอื่นๆเกิดจากการต่อสู้เขามองไปที่อาวุธปืนที่บิดเบี้ยวหักงอ ไม่มีรอยเืของงูเฉินหนานรู้ได้ทันทีว่ามันพัฒนาไปอีกขึ้นหนึ่งแล้วเตียวกังนับจำนวนศพทั้งหมดสามสิบคนโดยประมาณ
“หน่อยจู่โจมพวกนี้คงเจอมันเมื่อหลายวันก่อนเพราะศพเริ่มเน่าแล้ว”
“อืม น่าจะห้าถึงสิบวันหรือมากกว่านั้น”ิกวงกล่าว
“ดูจากศพพวกนี้สัตว์ร้ายน่าจะแข็งแกร่งมาดูจากอาวุธของพวกเขา”เหลียนเฟ่ยพูด
“ผมว่าจากร่องรอยนี้เราคงต้องเดินไกลอีกมากๆ”
“เธอรู้ได้ยังไง”
“ผมสันนิษฐานว่าหลังจากมันได้กินมนุษย์ไปหลายคนมันได้รับสารอาหารจำนวนไม่น้อยมันจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงของร่างกายมันแน่ๆยิ่งภาครัฐได้ส่งอาหารมาให้มันกินไม่ขาดแบบนี้”
“นายหมายความว่า”เหลียนเฟ่ยหน้าเครียด
“ใช่ครับขนาดตัวของมันน่าจะเพิ่มขึ้นมาก”เฉินหนานรู้ถึงความสามารถของงูเกล็ดทองดีว่ามันปรับตัวได้เร็วแค่ไหนในสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงไปจากดินแดนเซียนเมื่อได้รับสารอาหารแปลกใหม่มันจึงมีอัตราการพัฒนาที่รวดเร็วทว่ามันจะพัฒนาได้เร็วแค่่แรกๆเท่านั้น จากนั้นทุกคนก็รับรู้ถึงอันตราย โฮก!!!เสียงเสือร้องคำรามออกมามันดังก้องเสียงมันดังเหมือนว่ามันอยู่รอบๆพวกเขามันไม่พอใจที่มีมนุษย์มายุ่งกับอาหารของมัน
“แค่เสือเท่านั้น”ิกวงพูดเขาฟังจากเสียงก็รู้ได้จากประสบการณ์ของเขา พวกเขาไม่มีปืนล่าสัตว์ดังนั้นพวกเขาจึงสู้กับมันได้ยากกว่าทว่าพวกเขา้าความท้าทายอยู่แล้วถึงเลือกไม่ใช้มัน โดยปืนล่าสัตว์จะแรงกว่าปืนธรรมดาเนื่องจากสัตว์มีความอดทนและกล้ามเนื้อที่หนากว่ามนุษย์ ปืนธรรมดาไม่อาจฆ่ามันได้ด้วยะุเพียงนัดสองนัดต่างกับปืนล่าสัตว์ที่สามารถยิงสัตว์ตายได้เพียงนัดเดียวได้ถ้าโดนจุดสำคัญเช่นกระดูกสันหลังหรือสมอง พวกเขามองไปรอบๆเพื่อหาที่มาของเสียง โฮก!!!! เสือลายพาดกลอนตัวใหญ่พุ่งโจมตีเหลียนเฟ่ยจากด้านหลัง ิกวงและเตียวกังพุ่งออกไปแล้วชักปืนออกมาเตรียมตัวที่จะยิงพริบตาเฉินหนานก็ไปปรากฏข้างหน้าเสือตัวนั้นแล้วฟาดมีดออกไปจากบนลงล่างด้วยพลังมหาศาลมันชะงักแล้วยกเลิกการโจมตีทว่าช้าไปเล็กน้อย ฉัวะ!!!! เืกระจายออกมานองพื้นหน้าของมันด้านซ้ายรวมถึงดวงตาซ้ายของมาเป็แผลลึกกว่าหนึ่งนิ้ว โฮก!!!มันร้องด้วยความเ็ปก่อนที่มันจะหายเข้าไปในป่าความกลัวของมันฝังลึกลงไปในจิตใจเพราะใบหน้าที่มันเห็นนั้นราวกับปีศาจตอนที่ลงมีดไปที่มัน เหลียนเฟ่ยหันหลับหลังไปมองก็พบว่าเหตุการณ์จบลงแล้วทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงเสี่ยววินาที
“เขาทำได้ยังไง”ทั้งสองคนเรียกว่าเร็วกว่ามนุษย์ปกติหลายเท่าแล้ว ทว่าเฉินหนานกลับเร็วกว่านั้นมากนัก
“การตอบสนองของเขาไม่ธรรมดาเลย”เตียวกังถึงกับพูดไม่ออก
“ของใจเธอมากที่ช่วยพี่สาวคนนี้ไว้”เธออ่านสถานการณ์ออกทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของสองคนนั้น
“ไม่เป็ไรครับ”เฉินหนานยิ้ม ความจริงเฉินหนานสามารถตัดคอของเสือตัวนั้นได้เลยแต่มันจะทำให้คนอื่นใเกินไป อย่างก็ตามทั้งสามไม่ได้ถามอะไรเพราะว่าทุกคนย่อมมีความลับ
เมื่อเสือร้ายหนีไปเฉินหนานก็ไม่ได้สนใจมันอีกทั้งสี่ก็สำรวจเส้นตางต่อไปเฉินหนานพบว่ามีรอยเืสีดำเป็ทางยาวเข้าไปยังป่าลึกทว่าเฉินหนานกลับสังหรณ์ใจว่ามันต้องมีอะไรบ้างอย่างแต่เขายังบอกไม่ได้ว่าคืออะไรในโลกนี้ต่างจากเดินเซียนมากถ้าเป็ที่นั่นเขาคงพุ่งเข้าไปตรงๆแล้วฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้าแล้วทว่าหากทำที่นี่ละก็เขาคงถูกตามล่าหรือไม่ก็ออกข่าวโดงดังจนไม่อาจรักษาความสงบสุขในชีวิตได้อีก
“ดูเหมือนว่ามันจะไปตรงนี้นะมีรอยเืเหมือนถูกลากไป”ทั้งสามมองก็พบว่าเป็เช่นนั้นจริงแต่พวกเขาก็ระวังตัวมากขึ้น
“หรือมันวางแผนล่อลวงพวกเรา”ิกวงสันนิษฐาน
“ผมเองก็คิดเช่นนั้น”
“งั้นเราลองตามไปก่อนถ้ามีอะไรผิดปกติค่อยปรับเปลี่ยนแผน”เตียวกังทำหน้าจริงจังขณะพูด
“ฉันเห็นเห็นด้วย”เหลียนเฟ่ยพูดขึ้นพร้อมพร้อมหยิบปืนพกข้างลำตัวขึ้นมา ทั้งสี่เดินทางต่อไปตามรอยเืทว่าเส้นทางกลับค่อยๆคดเคี้ยวมากขึ้นและมีหญ้าหน้าทึบทำให้ลอยเืหายไป
“บ้าจริงหายไปแล้ว”ิกวงสบถ ทว่าเฉินหนานได้ยินเสียงแปลกดังมาจากที่ไกลๆมันเหมือนเสียงการกัดกินอะไรบ้างอย่าง
“ทางนั้น”เฉินหนานชี้ไปทางด้านซ้ายมือเข้า ประสาทััเขาเหนือคนธรรมดาไปมากเขาสามารถได้ยินเสียงได้ไกลมากๆเมื่อเขาตั้งใจใช้มัน
“มีอะไรงั้นหรือ”เหลียนเฟ่ยถามด้วยความสับสน
“เป็มันตามผมมาเร็ว”ทั้งสามยิ้มออกมาแล้ววิ่งตามเฉินหนานไปทันที ทั้งสามพุ่งไปรวดเร็วเฉินหนานพยามวิ่งให้เร็วพอๆพวกเขา ใบหญ้าที่มีความคมได้บาดและรั้งพวกเขาให้ช้าลงทว่าไม่มีใครสนใจเลยแม้ว่าเหลียนเฟ่ยจะมีใบหน้างดงามแต่เธอไม่สนใจเื่พวกนี้เลยยังคงพุ่งไปด้วยความเร็ว เมื่อพวกเขามาถึงเสียงที่เฉินหนานได้ยินงูตัวนั้นหลี่ตาแล้วม้วนตัวหายไปในป่าด้วยความเร็วพวกเขาเห็นเพียงแวบเดียวแต่ก็หนาวสั่นทันทีไม่อาจก้าวเท้าตามไปเฉินหนานรู้สึกช่วยไม่ได้ที่ไม่อาจไล่ตามมันไปได้
“มันใหญ่อะไรขนาดนี้”
“มีเท่านั้นรวดเร็วมาก”ตอนนี้แค่หัวของมันก็มีขนาดเท่ากับวัวตัวหนึ่งเลย ซากศพใหม่ๆสาดกระจายชิ้นส่วนตามพื้นไส้ที่กระจัดกระจายไปตามพื้นชวนให้อาเจียน กลิ่นคาวเืกระจายไปในอากาศทำให้ดึงดูดพวกสัตวกินเนื้อเข้ามา
“นี่มันกลุ่มที่มาก่อนหน้าเราตอนเช้านี่”เฉินหนานแปลกใจพวกเขายังเขาป่ามาไม่ถึงครึ่งวันเลยทำไมเจอมันง่ายๆขนาดนี้การสนนิฐานของเขา่แรกผิดพลาดไป
“แสดงว่ามัน้าพลังงานมากในการก้าวไปอีกขึ้นเป็แน่หรือว่าการดูดซึมของมันมีประสิทธิภาพมากกว่าตอนอยู่ที่ดินแดนเซียน”เฉินหนานยิ้มแบบนี้คงได้กลับก่อนกำหนด ก่อนหน้านี้เขากังวลว่าจะกลับไม่ทันวันศุกร์เพราะนัดกับรินไว้
“รีบออกจากที่นี่เถอะสัตว์ร้ายกำลังแห่กันมากินร่างพวกเขา”ทั้งสามเห็นด้วยเมื่อไรไม่รู้ที่เฉินหนานเป็ผู้นำพวกเขาทว่าพวกเขาก็ยังคงทำตามอย่างไม่รู้ตัว พวกเขาเดินออกมาจากโซนนั้นหลายกิโลแล้ว ปังๆๆๆๆเสียงปืนรัวถี่ยิบพวกเขาตั้งท่าป้องกันตัวเต็มรูปแบบเฉินหนานรีบะโขึ้นไปบนต้นไม้เขาะโครั้งเดียวถึงยอดไม้สูงสิบเมตรเลยเพื่อตรวจสอบรอบๆทว่ามันไกลเกินไปแม้ว่าเขาจะใช้การย่นระยะของสานตา ทั้งสามตาค้างเมื่อเห็นเฉินหนานลอยขึ้นไปบนยอดต้นไม้
“น่าจะมีคนโดนกินอีกแล้ว”ทว่าไม่มีใครสนใจคำพูดเขาเลย
“เธอะโแบบนั้นได้ยังไง”
“วิชาตัวเบาพวกพี่ไม่เคยฝึกหรือไง”เฉินหนานเปิดเผยไปตรงๆเพราะอีกหน่อยพวกเขาก็จะรู้เองอยู่ดี ต้องรู้ว่าปัจจุบันนี้วิชาพวกนี้หายสาบสูญไปนานแล้วมีแต่พวกนิกายที่อยู่มาจากอดีตเท่านั้นถึงยังมีพวกมันทว่าเฉินหนานมีวิขาตัวเบาเป็ร้อยๆแบบก็ใครให้เขาอยู่มาถึงแปดหมื่นปีกันเล่า เหลียนเฟ่ยยิ้มหวาน
“น้องสุดหล่อพอจะขายเทคนิคนี้ให้พี่สาวคนนี้ได้ไหม”เธอรู้ว่านี่ออกจะหน้าไม่อายไปหน่อยทว่ามีโอกาสที่ได้เจอคนที่สามารถวิชาจากตำนานแล้วจะให้อยู่เฉยได้ยังไง เฉินหนานคิดในใจว่าในอนาคตพวกเขาอาจจะมีประโยชน์กับเขาบ้างก็ได้ อีกสองคนก็ตาเป็ประกาย
“พวกพี่รู้ใช้ไหมว่ามันประเมินค่าไม่ได้”ทั้งสามรู้สึกผิดหวังทันทีของแบบนี้ใครจะกล้าขายให้คนอื่นกันหากมีวิชานี้ต่อไปพวกเขาจะสามารถหลบหนีหรือไล่ล่าได้อย่างสบาย
“เอาเถอะถือว่าพวกเราเป็สหายกัน”เฉินหนานคิดว่าจะขายมันให้พวกเขาแต่คิดอีกทีการที่ให้พวกเขาติดหนี้บุญคุณย่อมดีกว่า
“ผมจะมอบให้วิชาหนึ่งแล้วกัน”ทั้งสามตาโตเขาพูดว่าวิชาหนึ่งนั่นแปลว่าเขามีหลายวิชาไม่ใช่หรือ เฉินหนานยิ้มเขาตั้งใจให้เป็แบบนี้อยู่แล้ว
“เด็กคนนี้ชั่งลึกลับเสียจริง”ทั้งสามคิดเฉินหนานหยิบสมุดเล่มเล็กๆแล้วเลือกวิชาระดับต่ำที่สุดออกมาย่างก้าววายุสามารถวิ่งเร็วกว่าเดิมสามสิบเท่าะโได้ถึงสิบถึงสิบห้าเมตรและตัวพวกเขาจะเขากว่าขนนก ทั้งสามหัวเราะลั่น
“ต่อไปนี้เราคือเพื่อนกันแล้วห้ามเรียกว่าพี่อีก”ทั้งสามรู้ว่านี่คือเทคนิคนี้ไม่อาจจะประเมินค่าได้การที่เฉินหนานยอมมอบมันให้พวกเขาฟรีๆนั่นพวกเขาไม่ใช่คนโง่พวกเขารู้ดีว่าเฉินหนานหมายความว่าอะไร…
1K
