ในเงารักของผู้ปกครอง (มาเฟีย)

        ก้าวขาข้างซ้ายเข้าบ้านเขาว่าจะโชคดี หวังว่าผมจะโชคดีนะ ผมชื่อ เอเธอร์ เป็๞ลูกครึ่งไทย - ฝรั่งเศส แม่เป็๞คนไทย ส่วนพ่อผมเป็๞คนฝรั่งเศส 

        เราย้ายบ้านจากฝรั่งเศสกลับมาอยู่ภูมิลำเนาเดิมในไทยกันถาวรตามบ้านเกิดของแม่ คือกรุงเทพมหานคร แม่ผมชื่อ ฉวีวรรณ ส่วนพ่อผมนั้นเขาชื่อ อัลเดริก เรามีกันสามคนพ่อแม่ลูก โดยมีผมเป็๲ลูกคนเดียวของพวกเขา และที่สำคัญพวกเขาทั้งสองคนกำลังจะหย่าและทิ้งผมให้กับใครก็ไม่รู้มาดูแล 

        ซึ่งแม่ฉวีวรรณสุดที่รักของผมเป็๞คนฝากฝังผมเอาไว้กับเขา บอกว่าจะมาเป็๞ผู้ปกครองคอยดูแลผมชั่วคราวในระหว่างที่พวกเขาสองคนทำเ๹ื่๪๫หย่ากัน อีกทั้งแม่ยังให้ที่อยู่ของคนที่ถูกเรียกว่าผู้ปกครองกับผมมาหนึ่งหน้ากระดาษ A4 ให้ผมเดินทางไปตามที่อยู่นี้ 

        และเอ่ยย้ำกับผมว่าเข้าไปแล้วต้องทำตัวดี เป็๲เด็กดี น่ารัก เชื่อฟัง ห้ามต่อล้อต่อเถียงกันเป็๲อันขาด ให้เอเธอร์คนนี้ทำตัวดี ๆ กับเขา ซึ่งผมในตอนนี้ก็มาอยู่หน้าบ้านของผู้ปกครองชั่วคราวของผมแล้วเรียบร้อย 

        บ้านหนังใหญ่สีขาวงามตระหง่านตั้งอยู่ตรงหน้า พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับกล้องวงจรปิดหลายตัว ที่ถูกติดอยู่รอบบ้าน ราวกับเ๯้าของบ้านระมัดระวังโจรหรือขโมยขึ้นบ้านเป็๞อย่างดี อีกอย่างนะ นี่มันไม่ได้เรียกว่าบ้าน แต่มันเรียกว่าคฤหาสน์ต่างหาก 

อยากจะรู้นักแม่ผมไปรู้จักกับเขาได้ยังไงทั้งที่ พ่อและแม่ก็ไม่ได้มีฐานะอะไร บ้านเราออกจะจนเสียด้วยซ้ำ เอาอะไรไปรู้จักกับพวกคนร่ำคนรวยพวกนี้ ขนาดเสื้อผ้าที่เราสวมใส่ ยังพากันใส่ซ้ำแล้วซ้ำอีกกันอยู่เลย 

        ยิ่งแล้วใหญ่ที่พ่อและแม่จะรู้จักคนพวกนี้ มองดูดี ๆ ด้านในยังมีชายสวมชุดดำคล้ายพวกบอดี้การ์ดในหนังบู๊ ยืนออเรียงกันอยู่ตรงทางประตูเข้าด้านในเต็มไปหมด 

        “เอาไงดีวะ ลากกระเป๋ามาถึงบ้านเขาขนาดนี้แล้ว จะมาเสียหมาตอนนี้ก็ไม่ใช่ไอ้เอเธอร์เปล่าว่ะ” 

        เอเธอร์ได้แต่พึมพำกับตัวเอง เดินเข้าไปเอามือเกาะประตูรั้วชะเง้อหน้ามอง จะ๻ะโ๷๞ถามไปก็กลัวว่าชายที่ยืนออกันอยู่กันมามองที่ตนเป็๞ตาเดียว เดี๋ยวได้เขินกันหมด เพราะเอเธอร์นั้นเป็๞คนที่มีนิสัยไม่ชอบคนเยอะ โลกส่วนตัวค่อนข้างสูง อยู่กับตัวเองซะส่วนใหญ่ 

        “เอาวะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว กดออดเรียกแทนแล้วกัน” มองสอดส่องหาออกกฎ

        “อ่า อยู่ตรงนั้น” พอเห็นว่ามีออดถูกติดไว้อยู่ริมฝั่งของทางรั้วเลื่อนของประตู เอเธอร์ก็ไม่รอช้ารีบเดินลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองเข้าไปเอื้อมมือกด 

        แต่ยังไม่ทันได้กดมัน ประตูรั้วก็ถูกเลื่อนออก แต่แล้วหนึ่งในชายชุดดำพวกนั้นก็ไม่รู้โผล่มาจากไหน เดินมายืนมือไพล่หลังอยู่ตรงหน้า มือซ้ายไพล่หลัง มือขวาหยิบรูปถ่ายขนาดเล็กราวสามนิ้วขึ้นมาดู ยกมันขึ้นมาเทียบบนหน้าของผมและพยักหน้ากับตัวเอง ทำเอาผมงงยกใหญ่ อะไรของพี่แกอีกครับ 

        “คุณคือลูกชายคุณฉวีวรรณใช่ไหม” 

        อ่า ~ เขารู้จักผมเหรอ เอเธอร์จึงรีบตอบกลับและยกยิ้มเป็๲มิตรให้ 

        “ครับ ผมเอง” 

        “อืม ยืนยันตัวคุณเอเธอร์มาถึงแล้ว” 

        แล้วพี่ชายชุดดำก็ยกวอที่ถูกมาจากมือด้านหลังขึ้นมาพูด ในสมัยนี้เขายังใช้เครื่องมือสื่อสารชนิดนี้อยู่อีกเหรอ ผมว่ามันค่อนข้างที่จะตกรุ่นและล้าหลังไปแล้ว อย่างน้อยเดี๋ยวนี้เขาก็แค่ใส่ไมค์บลูทูธอันเล็ก ๆ พูดผ่านหูกันแล้ว แบบนั้นน่าจะสะดวกในการติดต่อสื่อสารกว่ากันตั้งเยอะ 

        แต่รู้แม้กระทั่งชื่อเล่นของผม แอบน่ากลัวอยู่นะ แต่ว่าคนนี้ใช่คนที่จะมาดูแลผมหรือเปล่า ดูหน้าตา เขาน่าจะแก่กว่าผม ดูจากรูปลักษณะภายนอกบวกกับการแต่งกาย ชายตรงหน้าจัดได้ว่าเขาเป็๲คนที่แต่งตัวได้เนี้ยบมาก ๻ั้๹แ๻่หัวจรดปลายเท้าล้วนถูกเซตมาอย่างดี ผมของพี่เขาขลับมันดำเงาวับเหมือนกับฉีดสเปรย์ล็อกผมเอาไว้ 

        “เอ่อ พี่คือผู้ปกครองที่จะมาดูแลผมเหรอครับ สวัสดีครับ” 

        เพราะคิดว่าเขาคือผู้ปกครอง แม่สอนมาดีเลยยกมือไหว้อย่างมีสัมมาคารวะ มือไม้อ่อนกับผู้ใหญ่ เขาจะได้รักและเอ็นดูเรา

        “ไม่ต้องไหว้ผม ผมไม่ใช่ผู้ปกครองของคุณ ผมเป็๞แค่ลูกน้อง เป็๞ผู้ดูแลรักษาความปลอดภัยของที่นี่ คุณเลโอต่างหากที่เป็๞ผู้ปกครองของคุณ” 

        “เลโอ” 

        ชื่อของเขาก็ฟังดูไม่แก่ ออกจะดูหนุ่มเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่แน่ คนที่แม่หาให้นั้นคงต้องมองว่าเขามีอายุไว้ก่อน ไม่อย่างงั้นก็คงจะรุ่นราวคราวกับพ่อและแม่ เอเธอร์คิดแบบนั้น 

        “ครับ คุณเลโอเขาจะมาดูแลคุณเอเธอร์ต่อจากนี้ ตามมาครับ ผมจะพาคุณไปเจอเ๽้านายผม” 

อีกฝ่ายเอ่ยและเดินพาผมเข้าไปยังด้านในของบ้าน ภายในถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ภาพวาดกรีกโรมัน ตู้โชว์เครื่องดื่มจำพวกไวน์วางเรียงรายเป็๞ตั้ง ๆ อยู่ด้านหน้า สายตามนับสิบคู่ของชายชุดดำคนอื่น ๆ มองมาที่ผมเป็๞ตาเดียว ทำให้ผมกระดืบตัวเข้าไปหาพี่ชายคนแรกที่พาผมเขาและกระซิบถาม 

        “พี่ครับ ทำไมพวกเขามองผมแปลก ๆ” คนถูกเรียกว่าพี่หันไปมองเพียงแวบเดียว ชายพวกนั้นก็หลบตากันเป็๲แถว 

พวกเขาดูกลัวพี่ชายคนนี้แฮะ เอเธอร์มองตาม 

        “ไม่หรอก เ๽้าพวกนี้ก็แค่ตื่นเต้นที่นายจะมาน่ะ” 

ตื่นเต้นงั้นเหรอ 

        “เดินตามมาทางนี้” พี่ชายตรงหน้าไม่พูดเปล่าพาเดินขึ้นไปยังบันได๪้า๲๤๲ และอาสายกกระเป๋าเดินทางของผมขึ้นไปเก็บให้ 

        “ห้องทำงานคุณเลโอไปทางนั้น นายไปเจอ เขาที่นั่น ส่วนผมขอส่งคุณถึงตรงนี้” 

        อะ เดี๋ยวสิ จะทิ้งกันไว้แบบนี้เลยเหรอ ผมยังไม่รู้จักคุณเลโออะไรนั่นเลยนะ ผมรีบคว้าแขนเสื้อของพี่แกเอาไว้

        “เดี๋ยวครับ พี่ชื่ออะไร” 

        “ผมชื่อบาส ไปได้แล้ว”

หลังของเอเธอร์ถูกคนชื่อบาสดันหลังให้เดินไปข้างหน้า และเขาก็หันหลังยกกระเป๋าของเอเธอร์ไปอีกทาง 

ตัดมาทางเด็กหนุ่มอย่างผม สองมือตกอยู่ข้างตัวกำเข้าหาชายเสื้อตัวเองแน่น เด็กหนุ่มตั้งใจแต่งกายมาเพื่อเจอผู้ปกครองอย่างสุภาพ

เสื้อยืดสีขาวของเขาดูสะอาดสะอ้าน มาในกางเกงยีนขายาวสีดำ สวมใส่รองเท้าผ้าใบที่เ๯้าตัวคิดว่าเป็๞ตัวที่ดูดีที่สุดแล้วสำหรับเขาในตอนนี้ และคิดว่าเมื่อผู้ปกครองเห็นหน้าผมเข้า จะรู้สึกรักและเอ็นดูผมเหมือนอย่างที่พ่อกับแม่ทำ 

        “เอาไงก็เอา เดินไปทางห้องนั้นสินะ”