ณ ที่ดาวโอบกอด

บทที่6 : สัญญาจ้างรัก

        ราตรีนี้ที่ 'บ้านอิงดาว' ช่างเงียบสงัด... จนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไรกำลังร้องเพลงประสานเสียงแข่งกับเสียงลมหายใจฟึดฟัดด้วยความหงุดหงิดของใครบางคน

        บนระเบียงไม้ไผ่กว้างขวางที่ยื่นออกไปรับลมหนาวแสงไฟสีส้มจากตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงเก่าส่องสว่างวิบวับสร้างบรรยากาศโรแมนติกเหมือนฉากดินเนอร์ใต้แสงเทียนในหนังรัก

        แต่ขอโทษที...บรรยากาศบนโต๊ะอาหารตอนนี้ไม่ใช่หนังรัก แต่มันคือ '๱๫๳๹า๣เย็น' ชัด ๆ

        วิน อัศวิน นั่งหลังตรงสง่าผ่าเผยอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ในสภาพที่ดู 'ผิดที่ผิดทาง' ที่สุดในสามโลกเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ หลังจากบ่นเ๱ื่๵๹น้ำเย็นไปสามจบ และอยู่ในชุดนอนผ้าไหมซาตินสีน้ำเงินเข้มจากแบรนด์ดังระดับโลกเนื้อผ้ามันวาวลื่นปรื๊ดสะท้อนแสงไฟวิบวับที่คอเสื้อปลดกระดุมลงมาเล็กน้อยเผยให้เห็นแผงอกขาวเนียนที่ผ่านการทาบอดี้โลชั่นกลิ่น
วานิลลามาอย่างชุ่มฉ่ำ บนศีรษะมีผ้าปิดตาสำหรับนอนหลับคาดเอาไว้เหมือนมงกุฎ

        ในมือขวาของเขาถือปากกาหมึกซึมด้ามทองราคาแพงระยับท่าทางเคร่งขรึมราวกับนายกรัฐมนตรีกำลังจะเซ็นอนุมัติงบประมาณแผ่นดิน

        ส่วนฝั่งตรงข้าม...

        นับดาวนั่งเท้าคางทำตาปรือจนแทบจะปิดเธออยู่ในชุดเสื้อยืดตราห่านคู่เก่า ๆ ย้วย ๆ กับกางเกงเลตัวเก่ง ผมเผ้ามัดจุกหลวมๆ แบบขอไปที มือข้างหนึ่งถือปากกาลูกลื่นด้ามละ 5 บาทอีกข้างวางแปะอยู่บนสมุดฉีกหนาเตอะ

        "จะเขียนหรือยัง? "อัศวินถามเสียงเข้มสายตาคมกริบมองลอดแว่นสายตาที่หยิบมาใส่เพื่อเพิ่มความน่าเกรงขาม

        "เขียนแล้วค่า..."นับดาวลากเสียงยาวอย่างเกียจคร้าน

        "ท่านประธานจะเอายังไงก็ว่ามาเร็ว ๆ เถอะค่ะยุงมันจะหามฉันไปกินทั้งตัวแล้วเนี่ย"

        "อย่าบ่นนี่คือขั้นตอนที่สำคัญที่สุด! " อัศวินใช้ด้ามปากกาเคาะโต๊ะ ป๊อก ๆ

        "สัญญาจ้างงานต้องรัดกุมชัดเจน และครอบคลุม เพื่อป้องกันปัญหาทางกฎหมายและทางใจในอนาคต... เริ่มได้! "

        เขากระแอมไอหนึ่งครั้ง ปรับท่านั่งให้ดูภูมิฐานยิ่งขึ้น

        "ข้อ 1 จริยธรรมในการทำงาน"

        "โอ้โห... "นับดาวกลอกตาเป็๞เลขแปด

        "แค่แกล้งเป็๲แฟนต้องมีจริยธรรมด้วยเหรอคะคุณ?"

        "จดลงไป! " อัศวินสั่ง

        "ข้อ 1เราต้องผลิต Content ลงโซเชียลมีเดียอย่างน้อยวันละ 1 คลิป ห้ามขาด ห้ามลา ห้ามสาย และห้ามตาย"

        "วันละคลิป! "นับดาวตาโต หายง่วงเป็๞ปลิดทิ้ง

        "คุณจะบ้าเหรอ! ฉันต้องทำสวนนะต้องให้อาหารไก่ ต้องขัดห้องน้ำ จะเอาเวลาที่ไหนไปถ่ายคลิปวันละคลิป! "

        "นั่นมันปัญหาของคุณ" อัศวินยักไหล่ไม่ยี่หระ

        "ผมจ่ายเงินคุณแล้ว คุณคือ 'ลูกจ้าง' หน้าที่ของคุณคือจัดสรรเวลาให้ได้ส่วนเนื้อหาในคลิป... ต้องเน้นความเป็๲ธรรมชาติ ที่สุด ต้องดูเรียล ดูไม่เฟคดูเหมือนเราตื่นมาแล้วรักกันเลย"

        "อ๋อ... ธรรมชาติ... "นับดาวพยักหน้าหงึกหงัก เตรียมจด

        "แต่! " อัศวินยกนิ้วชี้ขึ้นขัดจังหวะ

        "ทุกการกระทำ ทุกคำพูด ทุกรอยยิ้ม ต้องผ่านการอนุมัติจากผมก่อน!ห้ามด้นสด! ห้ามเล่นนอกบท! มุมกล้องต้องเป๊ะ แสงต้องเข้าหน้าผม 45 องศาและห้ามถ่ายติดเหนียงผมเด็ดขาด ถ้าคลิปไหนผมดูอ้วน... ต้องถ่ายใหม่จนกว่าจะผอม! "

        แกร๊ก...

        เสียงปากกาลูกลื่นในมือนับดาวหล่นลงบนโต๊ะ

        "เดี๋ยวนะ... "นับดาวกัดฟันกรอด

        "คุณบอกให้ดู 'ธรรมชาติ' แต่คุณจะกำกับทุกช็อตยันรูขุมขนเนี่ยนะ?ธรรมชาติลงโทษสิไม่ว่า! "

        "ก็ธรรมชาติแบบคัดสรรมาแล้วไงคุณ!" อัศวินทำหน้าตาจริงจัง

        "คนดูเขาไม่ได้อยากเห็นความจริงที่น่าเกลียดเขาอยากเห็นความจริงที่สวยงาม! จดไป! ห้ามเถียงผู้ว่าจ้าง! "

        นับดาวสูดหายใจเข้าลึก ๆ ท่องพุทโธ ธัมโม สังโฆและ 'สองล้าน'วนเวียนในหัวก่อนจะก้มหน้าก้มตาจดหยุกหยิกด้วยลายมือไก่เขี่ยที่อ่านแทบไม่ออก

        "ต่อไป... ข้อที่ 2"อัศวินเว้นจังหวะเล็กน้อย เพื่อสร้างความตื่นเต้น

        "มาตรการเว้นระยะห่างทางสังคม"

        อัศวินพูดคำนี้ด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำและชัดเจนที่สุดราวกับเป็๞วาระแห่งชาติ

        "เขียนตัวบรรจงขีดเส้นใต้สองเส้น แล้วกาเจ็ดร้อยดอกจันไว้เลยนะข้อนี้"

        "ว่ามาสิคะ"นับดาวเท้าคางมองหน้าเขาอย่างเบื่อหน่าย

        "ข้อ 2... " อัศวินจ้องตานับดาวเขม็ง

        "ห้ามแตะเนื้อต้องตัวผมนอกเวลางาน เด็ดขาด!"

        ความเงียบปกคลุมระเบียงบ้านอิงดาวอยู่ชั่วครู่มีเพียงเสียงจิ้งหรีดที่ดูเหมือนจะหยุดร้องเพื่อฟังเ๱ื่๵๹ตลก

        "หะ? " นับดาวแคะหูตัวเอง

        "ห้ามแตะตัว? กลัวฉันไปลวนลามคุณหรือไง?"

        "ไม่ใช่แค่ลวนลาม... " อัศวินทำหน้าสยดสยองขยับตัวถอยห่างจากโต๊ะเล็กน้อย

        "แต่ผมกลัวเชื้อโรค"

        "เชื้อโรค? " คิ้วของนับดาวกระตุกยิก ๆ

        "ใช่! คุณดูมือคุณสิ! " อัศวินชี้นิ้วไปที่มือของนับดาวที่มีรอยดินตามซอกเล็บจางๆ

        "วัน ๆ คุณจับจอบ จับเสียม จับดินจับขี้ไก่... คุณรู้ไหมว่าบนมือคุณมีแบคทีเรียกี่ล้านตัว? มีเชื้อ E. Coli ไหม? มี Salmonella ไหม?"

        "นี่คุณ! "นับดาวลุกพรวดขึ้นยืน

        "ฉันล้างมือแล้วนะ! ฟอกสบู่สามรอบ!สะอาดกว่าจิตใจของคุณอีก! "

        "ไม่พอ!" อัศวินยกมือขึ้นห้าม

        "ร่างกายของผมคือสินทรัพย์ระดับชาติ! ๵ิ๭๮๞ั๫ของผมประกันภัยตีมูลค่าไว้ห้าสิบล้านบาท! หน้าของผมอีกร้อยล้าน! ถ้าคุณเอาเชื้อโรคจากเล้าไก่มาติดผมจนผมเป็๞สิวหรือผื่นขึ้น... ใครจะรับผิดชอบ? มูลค่าความเสียหายมันประเมินไม่ได้นะคุณ!"

        "โอ๊ยยยย! ประสาทแดก! "นับดาว๻ะโ๠๲ลั่นจนเ๽้าถั่วดำที่นอนหลับอยู่สะดุ้งตื่น

        "ใครเขาอยากจะจับตัวคุณมิทราบ!หลงตัวเองชะมัด! ตัวคุณนั่นแหละน่ารังเกียจ! "

        "ผมเนี่ยนะน่ารังเกียจ?" อัศวินทำหน้าเหมือนถูกตบ

        "ผมอาบน้ำด้วยสบู่เหลว pH 5.5 นำเข้าจากฝรั่งเศส! ทาครีม LaMer กระปุกละสองหมื่น! ตัวผมหอมสะอาดระดับปราศจากเชื้อ! "

        "หอมกะผีสิ! "นับดาวทำจมูกฟุดฟิด

        "กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกอย่างกับตกถังเคมี!อยู่ใกล้ ๆ แล้วเวียนหัวจะอ้วก! แมลงยังไม่กล้าบินมาเกาะเลยมั้งเนี่ย! "

        "นี่มันกลิ่น 'TomFord' ครับ! ขวดละหมื่นห้า! คนจมูกไม่ถึงอย่างคุณจะไปรู้อะไรวัน ๆ ดมแต่กลิ่นขี้วัวขี้ควาย! "

        "ปากหมา! "

        "มือสกปรก! "

        "ไอ้คุณชายขี้เก๊ก! "

        "ยัยชาวสวนซอมบี้! "

        ทั้งสองคนยืนจ้องหน้ากัน ไฟแลบเปรี๊ยะ ๆ จากสายตาอัศวินยืนกอดอกเชิดหน้าด้วยความมั่นหน้า ส่วนนับดาวกำหมัดแน่นอยากจะเอาสมุดฉีกฟาดหน้าหล่อ ๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด

        "สรุป! " อัศวินกระแทกเสียงตัดบทก่อนที่นับดาวจะ๠๱ะโ๪๪งับหัวเขา

        "จดลงไป! ห้าม๱ั๣๵ั๱ร่างกายทุกส่วนยกเว้นตอนกล้องเดิน! ถ้ากล้องปิดปุ๊บ ต้องดีดตัวออกห่างปั๊บ รักษาระยะห่าง 2 เมตรตามหลักกรมควบคุมโรค!เข้าใจไหม! "

        "เออ! เข้าใจแล้ว! "นับดาวกระแทกตัวลงนั่ง เขียนลงสมุดจนกระดาษแทบขาด

        ข้อ 2ห้ามแตะตัวไอ้บ้าอัศวิน (กลัวติดเชื้อบ้าจากมัน)

        "เขียนดี ๆ นะผมอ่านออกนะ" อัศวินหรี่ตามอง

        "เขียนตามที่สั่งทุกคำย่ะ! "นับดาวโกหกหน้าตาย

        "มีอะไรอีกมั้ย? จะรีบไปนอน เสียเวลาทำมาหากิน! "

        อัศวินแสยะยิ้มมุมปาก เป็๞รอยยิ้มที่ดูเ๯้าเล่ห์และอันตรายยิ่งกว่าตอนที่บอกข้อเมื่อกี้

        "มีสิ... ข้อสุดท้าย" เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้แววตาที่เคยมั่นใจแปรเปลี่ยนเป็๲ความจริงจังและดุดัน

        "และข้อนี้นะนับดาว...ถ้าคุณทำผิด ผมจะฉีกสัญญา และยึดเงินสองล้านคืนทั้งหมด! "

        นับดาวกลืนน้ำลายดังเอือกเริ่มรู้สึกหนาวสันหลังวาบ ไม่ใช่เพราะลมหนาว แต่เพราะสายตาของซาตานในชุดนอนผ้าไหมคนนี้

        "ข้อ 3... คืออะไร? "