“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

เช้าวันถัดมา แพร เดินเข้าตึกคณะตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสื้อเชิ้ตขาวเรียบร้อย กระโปรงทรงตรงยาวถึงเข่า ผมรวบเรียบร้อย หน้าตาสดใส ทำเหมือนเมื่อวานเป็๞แค่ฝันร้าย (หรือฝันเปียก) ที่เธอเลือกจะลบออกจากหัวไปแล้ว

เดินผ่านโถงทางเดินชั้นล่าง เห็นกลุ่มเพื่อนร่วมงานทักทายกันตามปกติ

แพรยิ้มตอบ สวัสดีตอนเช้าเสียงใส ๆ แล้วเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ เปิดเอกสารงบประมาณที่ค้างไว้เมื่อวาน ทำเหมือนทุกวัน

แต่ลึก ๆ แล้ว เธอรู้ดีว่าต้องเจอพี่กรแน่ ๆ

เพราะห้องทำงานอาจารย์อยู่ชั้นเดียวกัน ทางเดินเดียวกัน และพี่กรไม่ใช่คนที่จะปล่อยผ่านง่าย ๆ

ประมาณ 9:30 น.

แพรกำลังก้มหน้าพิมพ์งานอยู่ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคย เดินตรงมาทางโต๊ะเธอ

พี่กร—วันนี้ใส่เสื้อเชิ้ตสีเทาเข้ม แขนเสื้อม้วนขึ้นถึงข้อศอก ผมเรียบร้อยกว่าเมื่อวาน แต่ดวงตายังคงมืดครึ้มเหมือนเดิม

หยุดยืนตรงหน้าโต๊ะแพร มือกุมแฟ้มเอกสารไว้หลวม ๆ แต่สายตาจับจ้องหน้าแพรไม่วาง

“สวัสดีครับ แพร”

เสียงทุ้มต่ำ นิ่ง แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ทำให้ขนลุกขึ้นมาทันที

แพรเงยหน้าขึ้น มองพี่กรแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าลงทำต่อทันที ทำเป็๞ไม่สนใจ

“สวัสดีค่ะ อาจารย์” เสียงเรียบ ๆ เหมือนกำลังคุยกับอาจารย์ทั่วไป

พี่กรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นสักพัก แล้ววางแฟ้มลงบนโต๊ะแพรเบา ๆ

“เอกสารที่แพรคืนเมื่อวาน... ผมเซ็นเรียบร้อยแล้วครับ

แต่มีจุดหนึ่งที่ต้องแก้ไขนิดหน่อย เดี๋ยวผมส่งเมลให้แพรดูนะ”

พี่กรหยุดชะงัก แล้วกระซิบเบา ๆ เฉพาะให้แพรได้ยิน

“เมื่อคืน... แพรไม่กลับบ้านเหรอครับ

ผมรออยู่หน้าบ้านแพรจนตีหนึ่ง ”

แพรชะงักมือที่กำลังพิมพ์ แต่ยังไม่เงยหน้า

พี่กรยิ้มมุมปากเล็กน้อย เหมือนรู้ว่าแพรกำลังทำเป็๲ไม่สนใจ

“หรือว่าแพรไปอยู่ที่อื่น... เพื่อไม่ให้ผมเจอตัว?”

พี่กรก้มลงเล็กน้อย เอียงตัวให้ใกล้หูแพรมากขึ้น (แต่ยังอยู่ในระยะที่คนอื่นมองเห็นเป็๲ปกติ)

“แพรรู้ใช่ไหมครับ ว่าผมไม่ใช่คนยอมแพ้ง่าย ๆ

ถ้าแพรยังทำแบบนี้ต่อไป... ผมอาจจะต้องหาวิธีทำให้แพรต้องมาคุยกับผมจริงจังสักที”

พี่กรถอยหลังขึ้น ยืนตรงอีกครั้ง แล้วพูดเสียงปกติ

“เดี๋ยวผมส่งเมลไปนะครับ แพรช่วยดูให้หน่อย วันนี้ต้องเคลียร์ให้เสร็จก่อนบ่าย”

แล้วพี่กรก็เดินจากไป หันหลังกลับห้องทำงานตัวเอง

แต่แพรรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองกลับมาอีกแวบหนึ่ง ก่อนที่พี่กรจะหายลับประตูห้อง

(แพรตัดสินใจกดเปิดเมลจากพี่กรที่เพิ่งส่งมาเมื่อสักครู่ หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น เมลหัวข้อเรียบ ๆ แต่แพรรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่เ๱ื่๵๹งาน)

เนื้อหาเมล:

แพรครับ

เอกสารที่แพรส่งคืนเมื่อวาน ผมเซ็นเรียบร้อยแล้ว แต่มีจุดที่ต้องแก้ไขเล็กน้อยตรงส่วนรายการค่าใช้จ่ายโครงการวิจัยย่อย (หน้า 7-8) ให้ปรับตัวเลขตรงบรรทัด 12 ให้ตรงกับเอกสารแนบที่ผมส่งไปพร้อมนี้ แล้วเซ็นรับทราบส่งกลับมาภายในบ่ายนี้ได้เลยครับ

ส่วนเ๹ื่๪๫งานปกติจบแค่นี้

แต่เ๱ื่๵๹ด่วนส่วนตัว...

เมื่อคืนผมรอที่หน้าบ้านแพรจริง ๆ จนตีหนึ่ง

ไม่เห็นแพรกลับ ไม่มีแสงในบ้าน ไม่มีเสียงตอบรับ

ผมไม่ได้โมโหครับ แค่... เป็๞ห่วงมากกว่า

แพรหนีผมแบบนั้นเพราะกลัวอะไร หรือเพราะผมทำเกินไป

ถ้าเป็๞เพราะผมบุ่มบ่ามเกินไป ผมขอโทษจริง ๆ

แต่ผมอยากให้แพรรู้ว่าสำหรับผม มันไม่ใช่แค่ "แซว" หรือ "คลั่ง" ชั่วคราว

ผมชอบแพรมาก

มากจนบางวันทำงานไม่ได้เพราะคิดถึงแต่แพร

มากจนเมื่อวานเกือบเสียสติเพราะอยากได้แพรทั้งตัว

แต่ผมรู้ว่าถ้าแพรไม่พร้อม หรือยังไม่เชื่อใจ ผมไม่ควรบังคับ