ฟินอดใจรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าไม่ไหว เพราะเขาอยากจะเห็นหน้าของพอใจตอนที่รู้ว่าคนที่เธอสาดน้ำใส่หน้า กำลังจะเข้าไปเป็อาจารย์จำเป็เพื่อสอนพิเศษให้กับเธอ
เช้าวันต่อมา ณ บ้านของสุดเขต พอใจเดินโซซัดโซเซกลับเข้ามาในบ้านด้วยอาการเบลอๆ งงๆ เพราะเธอยังเเฮงค์กับการเที่ยวเมื่อคืนอยู่
"เมาหัวราน้ำกลับมาเหมือนหมาเลยนะ พ่อเธอคงภูมิใจแหละที่มีลูกสาวทำตัวแย่ขนาดนี้ น่าอับอายชะมัด"
"พ่อฉันคงภูมิใจจริงๆนั่นเเหละ ไม่งั้นเขาคงไปคว้าเอาผู้หญิงตลาดล่างอย่างเธอมาเป็เมียหรอก จริงไหม!!"
"นี่ยัยพอใจ แกอย่ามาตีฝีปากกับฉันนะ ถึงยังไงฉันก็ได้ชื่อว่าเป็เเม่เลี้ยงของเธอนะ ช่วยให้เกียรติฉันด้วย!!"
"ผู้หญิงอย่างเธอมีเกียรติด้วยหรอ ฉันก็พึ่งรู้!!และอีกอย่างที่ฉันจะบอกเธอไว้ตรงนี้เลยนะ คนอย่างเธอไม่มีค่าพอที่ฉันจะเรียกว่าเเม่ เพราะเธอมันก็เเค่ผู้หญิงชั้นต่ำ!!" กิ่งแก้วโมโหหนักจนเผลอเงื้อมมือขึ้นจะตบหน้าพอใจ เเต่ด้วยความที่พอใจรู้ทัน พอใจจึงเอี้ยวตัวหลบ ทำให้กิ่งแก้วเสียการทรงตัวและกลิ้งตกบันไดไปเอง (บันไดหน้าบ้านเป็ขั้นเล็กประมาณ 2-3 ขั้นนะจ้ะ) กิ่งแก้วแกล้งร้องโอดครวญราวกับว่าจะเป็จะตาย เพื่อให้คนในบ้านได้ยิน และมันได้ผลทั้งป้าสายและสุดเขตรีบวิ่งตามเสียงออกมาทันที ภาพที่สุดเขตเห็นคือกิ่งแก้วนอนกองอยู่ที่พื้นและพอใจยืนกอดอกอยู่้า
"นี่มันอะไรกัน แกำฝทำอะไรคุณกิ่ง ฮ้ะพอใจ?"
"ไม่มีอะไรค่ะเขต กิ่งซุ่มซ่ามเอง เลยเผลอก้าวพลาดตกบันไดลงมาน่ะค่ะ เขตอย่าไปโทษพอใจเลยนะคะ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ชอบหน้ากิ่งเท่าไหร่ เเต่เธอไม่ได้ทำอะไรกิ่งจริงๆค่ะ" กิ่งแก้วยกมือขึ้นมาจับแก้มพร้อมกับกัดริมฝีปากให้เืซิบออก เพื่อให้สุดเขตดูเหมือนเธอโดนพอใจตบจนตกบันได
"เลิกตอแหลได้แล้ว เธอไม่บอกพ่อไปล่ะว่าเธอเดินออกมาหาเื่ฉันก่อนและกำลังจะตบฉันด้วย แต่เธอดันโง่ก็เลยกลิ้งตกบันไดไปเอง"
"แกเลิกสาดคำพูดเเย่ๆแบบนี้ใส่คุณกิ่งได้แล้วพอใจ นี่เเกรู้ไหมว่าคุณกิ่งเธอหวังดีกับแกขนาดไหน"
"อย่าไปว่าลูกเลยนะคะเขต พอใจเธอคงไม่ได้ตั้งใจจะตบกิ่งหรอกค่ะ อุ่บ!!"
"นั่นไง แกตบคุณกิ่งจนตกบันไดจริงๆด้วย นี่แกทำไมทำตัวแบบนี้พอใจ แกระรานคุณกิ่งเขาทำไม!! เค้าทำอะไรให้แกนักหนาหรอ แกไม่สงสารเค้าบ้างรึไงฮ้ะ!!"
"นี่พ่อยังเห็นพอใจเป็ลูกอยู่ใช่ไหม!! พอใจพูดจนปากจะฉีกพ่อไม่คิดจะฟังพอใจเลย เเต่กับยัยนี่ เเค่มันกระแอมพ่อก็พร้อมที่จะพามันไปหาหมอแล้วอ่ะ"
"ก็เพราะฉันรู้นิสัยแกดีไงล่ะ และฉันก็รู้ว่าคุณกิ่งเธอไม่ได้เเย่แบบที่เเกกำลังกล่าวหาเขาอยู่เนี้ย แล้วที่คุณกิ่งออกมายืนตากแดดรอแกเป็ชั่วโมงๆเนี้ยเพราะเธอเป็ห่วงแก เธอเห็นว่าแกไม่ได้กลับบ้านตั้งเเต่เมื่อคืน คนหวังดีอ่ะแกไม่เห็นบ้างรึไง ไปเถอะครับคุณกิ่งเข้าบ้านกับผม!ค่อยๆลุกนะครับ!" กิ่งแก้วทำออเซาะเดินกระแทกไหล่ของพอใจผ่านไป เธอหันมาสะเเหยะยิ้มเยาะเย้ยพอใจก่อนจะเดินเข้าบ้านไปกับสุดเขต พอใจน้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยใจ เพราะไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ไม่มีความดีในสายตาของพ่อเธอเลย พอใจปาดน้ำตาให้แห้งก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน สิ่งที่เธอเห็นคือพ่อของเธอกำลังดูแลกิ่งแก้วอย่างดี ในขณะที่เธอไม่ได้กลับบ้านตะ้งเเต่เมื่อคืนพ่อกลับไม่ถามด้วยซ้ำว่าเธอไปไหน อยู่ยังไงหรือเป็อะไรรึป่าว พอใจกระเเทกเท้าประชดและกำลังจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องของเธอ
"เดี๋ยว!!นั่นแกกำลังจะไปไหนพอใจ แกลืมแล้วหรอว่าวันนี้แกต้องเรียนหนังสือกับครูที่ฉันจ้างมาสอน!!"
"งั้นเดี๋ยวกิ่งขอตัวไปพักข้างบนนะคะ คุณจะได้คุยกับลูก ป้าสายจ้ะช่วยพากิ่งขึ้นข้างบนทีค่ะ" ป้าสายเดินมาพยุงกิ่งแก้วเดินขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง เพราะเธอแกล้งบอกสุดเขตว่าเธอคล้ายๆจะหน้ามืด
"ว่ายังไงพอใจ แกลืมแล้วใช่ไหม เพราะในสมองของแกคงมีเเต่เื่เที่ยวสินะ!!"
"พอใจไม่ลืม!! เเต่พอใจไม่เรียนค่ะ!!ถ้าพ่ออยากเรียนก็ไปเรียนเอง!!"
"เเต่ฉันจ้างเขามาแล้ว และแกก็ต้องเรียนหนังสือ เข้ามาเลยฟิน!!"ชายร่างสูงผมสีน้ำตาลหุ่นนักกีฬาเดินเข้ามาจากประตูบานใหญ่ แสงที่ส่องมาจากด้านหลังของเขาทำให้พอใจเห็นหน้าเขาไม่ค่อยชัด เธอหันกลับมาและเพ่งดูหน้าของครูที่จะมาสอนเธออย่างดีจนเห็นชัด เธอพยายามนึกว่าเคยเจอที่ไหนเพราะหน้าของชายคนนี้เธอรู้สึกคุ้นอยู่มากๆ
"นี่ฟิน ของชายของเพื่อนพ่อ เขาจะมาสอนพิเศษให้ลูกในทุกๆรายวิชาและลูกก็ต้องเรียนกับฟิน จนครบ 30 วัน!!"
"30 วัน!!นี่พ่อจะบ้าหรือไง พอใจไม่เอาด้วยหรอกนะ พอใจต้องมานั่งขลุกอยู่กับนายนี้ตั้ง 1 เดือนเลยงั้นหรอ โอ้ยจะบ้าตาย!!" พอใจเดินขึ้นบันไดไปอย่างไม่สนใจฟินเลย ราวกับว่าเธอจำฟินไม่ได้นั่นเอง ฟินยืนหน้าเหวอเพราะเขาเตรียมใจจะมาดูหน้าพอใจเวลาที่เจอหน้าเขา เเต่ก็ต้องผิดหวังเพราะพอใจจำเขาไม่ได้นั่นเอง
"ตามสบายนะฟิน นี่เป็กุญเเจห้องพอใจ ห้องบนซ้ายสุด ไปได้เลย อาฝากด้วยนะ!!"
"ครับ เอ่อ!!คุณอาเอากุญเเจให้ผมทำไมหรอครับ?"
"เดี๋ยวขึ้นไปก็รู้เองแหละ เอาติดตัวไปอย่าทำหายล่ะ อาขอตัวไปดูภรรยาอาก่อน" ฟินทำหน้างงก่อนจะเดินขึ้นบันไดขึ้นไปชั้นบน ห้องซ้ายสุดตามที่สุดเขตบอกมา ฟินบิดลูกบิดอย่างแรงผลปรากฏว่าห้องมันล็อคอยู่
"อ๋อ..มิน่าล่ะ อาเขตถึงให้กุญเเจมา แหม!!ท่าทางยัยเปี้ยกนี่จะแสบไม่เบานะเนี้ย!!"ฟินไขว้กระเป๋าไปข้างหลังและล้วงกุญเเจมาเปิดห้องเข้าไป ทันทีที่เปิดประตูและเดินเข้ามา ภายในห้องนั่งเล่นก็ว่างเปล่าไม่มีใครอยู่เลย ฟินวางกระเป๋าลงที่โต๊ะและเดินดูรอบๆห้อง บนผนังห้องมีรูปผู้ชายกอดกับผู้หญิงคนหนึ่งและมีทารกอยู่ตรงกลาง ถัดมาเป็ภาพมี่เด็กกำลังปั่นจักยานและมีผู้หญิงคอยพยุงให้จากด้านหลัง ภาพต่อมาคือภาพที่เด็กอายุประมาณ 6-8 ขวบกำลังหอมแก้มผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ฟินไล่ดูรูปบนผนังห้องทุกรูป เเต่ก็ไม่พบรูปของสุดเขตเลย
"กริ้ดดดดด นี่นายเข้ามาห้องฉันได้ไงเนี้ย!!" เสียงกรีดร้องดังมาจากห้องนอน พอใจเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าฟินเข้ามาในห้องของเธอ ฟินสะดุ้งใและรีบเอามือขึ้นมาปิดตา เพราะตอนนี้พอใจอยู่ในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว
"คือพ่อคุณจ้างให้ผม มาสอนพิเศษให้คุณ นี่ผมเข้าใจนะว่านี่ห้องคุณ เเต่คุณช่วยไปใส่เสื้อผ้าก่อนได้ไหม!!"
"นี่มันห้องของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้ นายนั่นแหละเข้ามาทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!" พอใจวิ่งเข้ามาจะผลักฟินออกไปจากห้องของเธอ เเต่ฟินดันเอียงตัวหลบและนิ้วของเขาดันไปเกี่ยวเข้ากับผ้าขนหนูของเธอเข้า
"กริ้ดดดดไอ้บ้านี่นายทำอะไรเนี้ย ไอ้บ้า!!!อร้ายยยย"
"ผมขอโทษๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ จริงๆนะ นี่ผ้าของคุณ งั้นเดี๋ยวผมไปรอข้างนอกนะ!!" ฟินยื่นผ้าขนหนูคืนให้พอใจที่ยืนโป้อยู่และจะวิ่งออกจากห้องไป เเต่ปรากฏว่าลูกบิดมันไม่ทำงานคล้ายกับว่ามีคนล็อคข้างนอกไว้ ฟินพยายามหมุนลูกบิดอย่างเเรงเพราะตอนนี้เขาแทบจะอยากเดินผ่านประตูออกไปจะเเย่
"มัวทำบ้าอะไรของนายอยู่น่ะ ออกไปสิ!!"
"ผมก็อยากจะออกไปคุณ เเต่ประตูมันเปิดไม่ออก!!"
"อะไรนะ นี่นายจะบ้ารึไง จะเปิดไม่ออกได้ไงกัน มานี่ฉันเปิดเอง" พอใจเดินเข้ามาหมุนลูกบิดไปมาเเต่ก็เปิดประตูไม่ออก เธอพยายามทุบประตูเพื่อให้คนข้างนอกได้ยินเเต่ก็ไม่มีใครได้ยินเลยเพราะห้องเธอเป็ห้องเก็บเสียง วินาทีนั้นฟินเหลือบไปเห็นหน้าต่างพอดี เขาจึงวิ่งไปดูเผื่อว่าจะมีใครอยู่ที่สวน เเต่ก็ว่างเปล่าไม่มีใครเลย ฟินเดินเข้ามาหามือถือที่กระเป๋าและโทรออกหาสุดเขตเเต่ก็ไม่มีใครรับสาย พอใจพยายามะโและบฝหมุนลูกบิดอยู่นานจนมือเธอแดงไปหมด เเต่ก็ไม่มีใครมาเปิดให้เธอเลย พอใจและฟินติดอยู่ในห้องของที่ประตูเปิดไม่ได้เเบบนี้ พวกเขาจะทำยังไงเพื่อให้ออกไปจากห้องนี้ได้ ติดตามต่อได้ใน Ep.หน้านะคะ
25K
