(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ

บทที่ 2 ตอนที่ 10 ปะทะเกนบุ
ท้องทะเลทรายที่กว้างใหญ่ ความร้อนแรงของแสงแดดแผดเผาไปทุกส่วน ใบหน้าของเคนจิปรากฏเม็ดเหงื่อไหลเย็นไปทั่วทั้งเรือนร่าง เนตรมหาสมุทรสั่นไหวอย่างรุนแรง จ้องมองร่างของเกนบุโดยไม่ละสายตา ไม่ทันได้กล่าวสิ่งใด ร่างของเกนบุอันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาปรากฏที่เบื้องหน้าของเคนจิ พร้อมกับเหวี่ยงท่อนแขนที่ใหญ่โตราวกับท่อนซุง ปะทะเข้ากับท่อนแขนของเคนจิที่ยกขึ้นมาป้องกัน“ตูม!!” ร่างของเคนจิปลิวกระเด็ด ก่อนจะไถลไปกับพื้นจนปรากฏเส้นทางยาวและลึก เคนจิลุกขึ้นยืนมาอย่างเชื่องช้า ปรากฏว่าท่อนแขนทั้งสองข้างชาและสั่นไหวอย่างรุนแรง ขณะที่เคนจิกำลังจดจ้องกับท่อนแขนที่สั่นไหว ฝ่าเท้าของเกนบุก็แทรกผ่านฝ่ามือทั้งสองข้างของเขา ทำให้เคนจิเอนตัวตีลังกากลับหลังไปสองตลบ เพื่อป้องกันฝ่าเท้าจะปะทะเข้ากับใบหน้าของตน“โฮโฮโฮ! ความเก่งกาจของเจ้าไปไหนซะแล้วล่ะ รับมือ!!” เกนบุหายไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว มีเพียงภาพติดตาที่ทิ้งเรือนร่างเอาไว้ ก่อนที่จะหายตัวไป เคนจิยกท่อนแขนทั้งสองข้างขึ้นป้องกัน พร้อมกับเบิกเนตรมหาสมุทรเหลือบมองสำรวจรอบด้าน แต่กลับไม่ปรากฏร่องรอยของเกนบุแต่อย่างใด ทันใดนั้นพื้นทรายที่เคนจิอยู่ก็เกินสั่นไหว พร้อมกับทรุดตัวอย่างรวดเร็ว“หมับ!!” ปรากฏมือทั้งสองข้างโผล่มาจากพื้นทราย มันคว้าจับข้อเท้าของเคนจิอย่างรวดเร็ว เกนบุโผล่มาจากพื้นทรายอย่างช้าๆ จับเคนจิห้อยหัว ดวงตาทั้งสองคนปะทะกันซึ่งๆ หน้า มุมปากของเกนบุยกขึ้น ก่อนจะเหวี่ยงร่างของเคนจิปะทะกับพื้นทรายไม่ยั้ง“ตูม!! ตูม ตูม ตูม!!!” เกนบุยกร่างของเคนกระเด็นขึ้นมามองดูอีกครั้ง คราวนี้ปรากฏเลือดที่ชโลมไปทั้งใบหน้า พร้อมกับรอยฟอกช้ำที่ปรากฏไปทั่วทั้งเรือนร่าง ทันใดนั้นปรากฏอาวุธลับพุ่งทะยานแหวกอากาศเข้าหาเกนบุอย่างรวดเร็ว เกนบุไม่ได้หันไปดูแต่กลับใช้นิ้วมือสองนิ้ว จับมันอาวุธลับไว้ก่อนที่มันจะปะทะกับใบหน้า ทากีร่าพุ่งปรากฏตัวที่ด้านข้างของเกนบุทันที พร้อมกับแทงกาตาร์สุดแรง“เพล๊ง!!” เกนบุดีดนิ้วเบาๆ อาวุธลับปะทะกับกาตาร์ จนร่างของทากีร่าเสียหลักเอนตัวไปข้างหลัง มือที่ใหญ่โตของเกนบุคว้าจับคอของทากีร่าทันที ก่อนจะปล่อยให้ร่างทากีร่าลอยอยู่กลางอากาศ แล้วหมุนตัวถีบเข้าที่ท้องของเธอทันที“เปรี้ยงง!!” “อั๊ก!!!” ร่างของทากีร่าปลิวกระเด็นไถลไปกับพื้น พร้อมกับกระอักเลือดออกมาไม่ขาดสาย ก่อนจะทรุดจัวลงไปนอนแน่นิ่งไม่ห่างจากมามอน เกนบุโยนร่างของเคนจิที่อิดโรยขึ้นบนท้องฟ้า ก่อนที่เกนบุจะพุ่งทะยานตามไปอย่างรวดเร็ว เกนบุหมุนตัวก่อนกลางหลายตลบ พร้อมกับใช้ส้นเท้าของตน ฟาดลงที่ท้องเคนจิอย่างรุนแรง ทำให้เคนจิพุ่งทะยานลงสู่พื้นทรายอย่างจัง“ตูม!!” กลุ่มควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เกนบุทะยานลงสู่พื้นไม่ห่างจากปากหลุมมาก ก่อนจะโบกสะบัดฝ่ามือ กลุ่มควันก็อันตรธานหายมลายสิ้น ปรากฏร่างของเคนจิที่นอนจมกองเลือด มุมปากของเกนบุยกยิ้มขึ้น ก่อนจะเดินเข้าหาเคนจิอย่างเชื่องช้า พร้อมกับใช้มือเพียงข้างเดียวจับกุมหัวเคนจิไว้แน่น แล้วยกร่างของเคนจิขึ้นมาอีกครั้ง ในสภาพที่เลือดชโลมไปทั้งเรือนร่าง เกนบุจับแขนข้างหนึ่งของเคนจิพร้อมกับออกแรงบิดเพียงเล็กน้อย ท่อนแขนของเคนจิก็บิดงอจนเสียรูปร่าง“อ๊ากกก!!!” “เฮ้อ~~!! ช่างเปราะบางเหลือเกิน ผู้เฒ่าเริ่มเบื่อหน่ายแล้ว หมดเวลาของเจ้าแล้วพ่อหนุ่มน้อย เจ้าทำให้ผู้เฒ่าผู้นี้สนุกจริงๆ โฮโฮโฮ!” [หมดเวลาของเจ้าแล้ว เข้ามาพักผ่อนก่อนเถอะ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเจ้าได้ตายจริงๆ แน่ ต่อจากนี้ไป ข้าจะจัดการเอง] เสียงเจ้าชายดังเข้ามาในห้วงความคิด ทันใดนั้นร่างของเคนจิก็สั่นไหวอย่างรุนแรง คลื่นพลังถาโถมโหมกระหน่ำ เกิดเป็นคลื่นพลังที่บ้าคลั่ง เกนบุปลดปล่อยร่างของเคนจิทันที ด้วยดวงตาที่เบิกโพลงกว้าง ก่อนจะดีดตัวออกจากจากร่างของเคนจิทันทีร่างของเคนจิลอยกลางอากาศ คลื่นพลังถาโถมเข้าหาไม่ขาดสาย ด้วยตาสีฟ้าเปลี่ยนเป็นดวงตาที่แดงฉานราวกับเลือด ก่อนจะเหลือบมองดูเกนบุอย่างดูแคลน เคนจิจับท่อนแขนที่บิดงอจนเสียรูปแน่น ก่อนจะฉีกกระชากจนขาดวิ่นราวกับเด็ดกิ่งไม้ พร้อมกับงอกแขนออกมาใหม่อย่างรวดเร็ว มุมปากของเคนจิยกยิ้มขึ้น ก่อนจะยื่นปลายนิ้วทั้งห้าชี้ไปทางเกนบุ พร้อมกับกระดิกเบาๆ เป็นสัญญาณให้เกนบุเข้ามา“หน็อยย...ยย!! เจ้าเด็กอวดดี ข้าตั้งใจจะให้เจ้าได้ตายแบบสบายๆ ในเมื่อเจ้าต้องการความทรมาน ผู้เฒ่าผู้นี้จะจัดให้อย่างสาสม ย้ากก!!” เกนบุพุ่งเข้าหาเคนจิอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้ซึ่งภาพเงาที่ติดตา หมัดของเกนบุแหวกอากาศจนเกิดเป็นมิติที่บิดเบี้ยว ก่อนจะปะทะเข้ากับเคนจิจนเกิดเสียงดังสนั่น“ปังง!!!” เสียงปะทะดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าผ่าลงมาจากสวรรค์ ดวงตาของเกนบุกลับเบิกโพลงกว้าง หมัดที่รุนแรงของเกนบุนั้นถูกหยุดไว้โดยมือเพียงข้างเดียว เคนจิใช้มืออีกข้างดีดนิ้วเพียงบางเบา เงารัตติกาลก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้น เกนบุตีลังกากลับหลังอย่างรวดเร็วหลายตลบ เพื่อหลบเงารัตติกาลที่พุ่งขึ้นมาอย่างต่อเนื่องทันทีที่เงารัตติกาลหยุดการโจมตี เกนบุจ้องมองเคนจิด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่ร่างของเคนจิจะหายไป ทิ้งไว้เพียงภาพเงาติดตาเท่านั้น ไม่ทันที่เกนบุจะจ้องหาเคนจิ เขาก็ปรากฏกายขึ้นบนท้องฟ้า พร้อมกับทิ้งตัวลงมาในท่าดาราร่วงโรย เกนบุรีบใช้ท่อนแขนทั้งสองข้างไขว้กันป้องกันการโจมตี“เปรี้ยงง!!” เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว ขาทั้งสองข้างของเกนบุจมลงไปในพื้นทรายทันที ก่อนที่เคนจิจะตีลังกากลับหลัง พร้อมกับเตะเข้าไปที่ท้องของเกนบุ ซึ่งเวลานั้นเกนบุก็ใช้ท่อนแขนของมันกันไว้ได้อย่างทันท่วงที“ปัง!!” เสียงปะทะดังขึ้นอีกครั้ง เกนบุไถลไปกับพื้นทรายในท่ายืน โดยขาทั้งสองขาลากไปกับพื้นทราย จนปรากฏร่องทางลึกขนาดใหญ่ ท่อนแขนทั้งสองข้างปรากฏกลุ่มควันฟุ้งกระจาย จากลูกเตะของเคนจิ ณ เวลานี้บนใบหน้าของเกนบุปรากฏเส้นเลือดปูดพองเป็นจำนวนมาก มันกำลังโกรธเคนจิราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ“ไอ้บัดซบ! แกปกปิดพลังไว้มากถึงเพียงนี้เลยหรือนี่” “เข้ามา! อย่าพูดมาก นี้คือการต่อสู้ ไม่ใช่การต่อปากต่อคำ” “หน็อยย!! เจ้าเด็กเมื่อวานซืน ตายซะเถอะ!!” เกนบุโกรธจัดพุ่งทะยานเข้าหาเคนจิอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเคนจิก็ยื่นฝ่ามือออกไป เมื่อเกนบุเห็นดังนั้นก็รู้สึกถึงจิตสังหารบางอย่าง มันรีบหยุดการเคลื่อนไหว พร้อมกับเตะซากหนอนทะเลทรายไปข้างหน้าทันที ทันใดนั้นซากของหนอนทะเลทรายก็นิ่งค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนที่ร่างของมันจะระเบิดอย่างรุนแรงแตกกระจายจนไม่เหลือซาก ทำให้บนใบหน้าของเกนบุนั้นปรากฏเม็ดเหงื่อทันที หากไม่เอะใจและยังพุ่งทะยานต่อไป เกนบุไม่อยากนึกว่าตนจะมีสภาพอย่างไร“ควบคุมโลหิต! ทักษะหยาดโลหิต นี่มันเป็นทักษะของวลาดที่ 3 แกเป็นใครกันแน่!!!” “บอกแล้วไง ว่าไม่พูดมาก จงใช้กำลังของเจ้ามาถามเอาเอง” เคนจิมาปรากฏร่างที่ด้านหลังเกนบุอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพูดที่ข้างหูของเกนบุ ทำให้เกนบุตกใจจนดวงตาทั้งสองเบิกกว้างราวกับไข่ห่าน เคนจิตวัดฝ่ามืออย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด เกนบุพยายามเอนตัวหลบทันที“ฉับ!!!” “อ๊ากกก!!!” ท่อนแขนข้างหนึ่งของเกนบุทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับเลือดที่สาดกระจายไปทั่ว หากมันไม่เอนตัวหลบ ร่างของเกนบุคงแยกออกจากกันเป็นสองส่วน เกนบุกลิ้งตัวหลบไปกับพื้น พร้อมกับกุมบาดแผลที่ไหล่แน่น เลือดพุ่งทะยานออกมาจากบาดแผลไม่ขาดสาย พร้อมกับเหลือบมองเคนจิด้วยความตื่นตระหนกเคนจิยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะยกฝ่ามือที่ชโลมไปด้วยเลือดของเกนบุ ขึ้นมาเลียอย่างช้าๆ เป็นภาพที่ขนลุกขนพองแก่ผู้ที่พบเห็น ความหวาดกลัวแทรกซึมไปในจิตใจของเกนบุ เม็ดเหงื่อเริ่มปกคลุมไปทั่วทั้งเรือนร่าง ตั้งแต่เขามีชีวิตยืนยาวมาหลายทศวรรษ นี้เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความตายที่ชัดเจน เกนบุรวบรวมพลังเวทอย่างบ้าคลั่ง พื้นทะเลทรายสั่นไหวอย่างรุนแรงเป็นระลอกคลื่น เคนจิยื่นฝ่ามือออกไปข้างหนึ่งเพื่อกางม่านพลังเวทป้องกัน เกนบุกำหมัดข้างที่เหลือแน่นขนัด คลื่นพลังถาโถมเข้าที่กำปั้นไม่ขาดสาย กลายเป็นบอลพลังสีฟ้าที่สว่างเจิดจ้าไปทั่วบริเวณ จนเคนจิต้องใช้มืออีกข้างมาบดบังสายตา “พลัง...หมัด...สะท้าน....ฟ้า....สิบเท่า!!!!!” พลังหมัดสะท้านฟ้าพุ่งทะยานแหวกพื้นทรายออกเป็นสองฝั่ง มวลอากาศถูกฉีกกระชากจนปรากฏเสียงร้องราวกับสายฟ้าฟาด เกนบุทุ่มพลังทั้งหมดที่มีเพื่อจะกำจัดเคนจิให้แหลกเป็นผุยผง “โง่เง่าสิ้นดี!!” มุมปากของเคนจิยกยิ้มขึ้น ก่อนจะกางมือทั้งสองข้างหมุนวนที่เบื้องหน้า ม่านพลังของเคนจิกลายเป็นม่านสีดำทมิฬขนาดใหญ่ “ฮูมม!!!” เสียงพลังหมัดสะท้านฟ้าสิบเท่าถูกสูบเข้าไปในม่านพลังไม่ขาดสาย ก่อนที่คลื่นพลังจะหายไปในม่านสีดำจนหมดสิ้น เกนบุได้แต่ยืนนิ่งค้างด้วยอาการตกตะลึง “หวนคืน!!” เคนจิพูดออกมาเบาๆ ม่านพลังสีดำก็หมุนวนอย่างรุนแรง ก่อนจะปล่อยพลังหมัดสะท้านฟ้าสิบเท่าออกมาจากม่าน ความรุนแรงของหมัดสะท้านฟ้าสิบเท่ารุนแรงเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว กลายเป็นพลังหมัดสะท้านฟ้ายี่สิบเท่า พื้นแผ่นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับภัยพิบัติจากธรรมชาติ พื้นทรายแตกกระจายจนปรากฏร่องเหวลึก ก้อนเมฆบนท้องฟ้าถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน แม้แต่ตัวเคนจิเองยังไถลถอยหลังเพราะแรงดันของคลื่นพลัง บรรดาพวกพ้องของเคนจิต่างปลิวกระเด็นไปคนละทิศคนละฝั่ง เกนบุได้แต่จ้องพลังด้วยสายตาที่นิ่งค้าง ก่อนที่ร่างของมันจะทรุดลงไปกับพื้น ราวกับหมดสิ้นเรี่ยวแรงจะหลบหนี พร้อมกับบ่นพึมพำออกมา ก่อนที่คลื่นพลังจะปะทะร่างในอีกไม่กี่อึดใจ“ไม่จริง!! ไม่จริง!!!!! อ๊ากกกกกกก!!!!!” กลุ่มควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ก่อนที่คลื่นลมจะพัดพาหายไปจนหมดสิ้น ปรากฏร่างของชายแก่ที่ผอมบางจนหนังติดกระดูก นั่งจมกองเลือดไม่เคลื่อนไหว ลมหายใจอ่อนๆ ของมันทำให้รู้ว่ามันยังไม่ตาย เคนจิก้าวเดินไปหาชายแก่อย่างเชื่องช้า ก่อนจะมายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับไขว่มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง“เจ้ารู้แล้วซินะว่าข้าคือใคร” “โฮโฮโฮ! แค่กๆ!!” เกนบุเค้นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าออกมา พร้อมกับเหลือบมองเคนจิอย่างช้าๆ ภาพที่เขาเห็นเวลานี้ คือร่างของเจ้าชายวลาดที่ทับซ้อนบนตัวของเคนจิ“เป็นเจ้าจริงๆ แค่กๆ !! เจ้าชายวลาดที่สาม หากข้ารู้ แค่กๆ!! ตั้งแต่แรกว่าเป็นเจ้า...ข้าคงไม่ปล่อยพลังหมัด...สะท้านฟ้า...ออกไป แค่กๆ!! ไม่ว่าจะกี่ร้อย...กี่พันปี...ข้าก็ไม่อาจเอาชนะเจ้าได้จริงๆ แค่กๆ!! ไม่นึกไม่ฝันว่าดวงจิตของเจ้า...จะมาอยู่กับเด็กหนุ่มผู้นี้...มันคือใครกันแน่” “เจ้าจำเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้เลยยังงั้นรึ แสดงว่ามังกรทองคงล้างความทรงจำของเจ้า เกี่ยวกับเด็กหนุ่มผู้นี้ แต่เอาเถอะ! เมื่อข้าพิชิตหอคอยได้สำเร็จบางทีเจ้าอาจจะได้ความทรงจำคืนมา นี้คือยาฟื้นพลังกินมันซะแล้วจงมีชีวิตต่อไปจนถึงเวลานั้น ข้าคิดว่าการที่ข้าไม่ฆ่าเจ้า...บางทีอาจจะเป็นผลดีกับเด็กหนุ่มผู้นี้ กว่าจะถึงเวลานั้นจงรักษาชีวิตไว้” เคนจิหยิบเม็ดยาจากช่องมิติโยนให้แก่เกนบุ พร้อมกับโยนน้ำเต้าที่บรรจุเหล้าไว้จนเต็มให้แก่เขา ซึ่งมันก็คือขวดน้ำเต้าของเขานั้นเอง ดวงตาของเกนบุสั่นไหวพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่ก็มีภาพในตอนที่เคนจิป้อนเหล้าให้แก่เขาวิ่งผ่านเข้ามา เขาได้แต่จ้องมองขวดน้ำเต้าเพื่อทบทวนเรื่องในอดีต “ช่วยตามหาพรรคพวกของข้า พวกเขาต่างปลิวกระเด็นไปคนละทิศคนละทางเพราะคลื่นพลัง ข้าฝากดูแลบรรดาพวกเขาด้วย มีพวกเขาตามไปก็มีแต่จะเกะกะ ข้าหวังว่าเจ้าจะดูแลพวกเขาให้ปลอดภัยได้” เคนจิพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินหายไปในท้องทะเลทรายที่กว้างใหญ่ ได้แต่ปล่อยให้เกนบุนั่งจ้องมองขวดน้ำเต้าอยู่ผู้เดียว เกนบุจ้องมองดูทิศทางที่เคนจิเดินจากไป พร้อมกับพยักหน้าเบาๆ “ปู่จะดูแลพวกมันเองเคนจิ เจ้าไม่ต้องห่วง”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 ตอนที่ 10 ปะทะเกนบุ ตอนปลาย

คล้ายกับเรื่อง(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ ที่คุณอ่าน

(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 ตอนที่ 10 ปะทะเกนบุ ตอนปลาย

คล้ายกับเรื่อง(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้