แพ้รักประธานร้าย

            ทักษพรลูบใบหน้าเล็กๆ กลมๆ ด้วยความทุกข์ใจ ครูประจำชั้นเข้ามาแจ้งให้ทราบว่าลูกชายของเธอมีอาการท้องเสีย หลังจากอุจจาระเริ่มเหลวเป็นน้ำและมีอาการอาเจียนคุณครูก็ไม่นิ่งนอนใจรีบนำส่งโรงพยาบาลทันที

            ผู้อำนวยการโรงเรียนรีบประสานงานกับโรงพยาบาลเพราะพบว่าเด็กมีอาการเดียวกันหลายคน

            “เรื่องค่ารักษาพยาบาลคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ทางโรงเรียนจะรับผิดชอบทั้งหมด ที่ต้องให้นอนห้องรวมไว้ก่อนเพราะคุณครูกับครูผู้ช่วยจะได้ช่วยดูแลเด็กๆ ได้ค่ะ”​

            ทักษพรกล่าวขอบคุณครูประจำชั้น เธอมองไปเห็นครูของโรงเรียนอนุบาลสี่คนคอยเดินวนเวียนดูแลเด็กๆ เพราะเวลานี้ผู้ปกครองหลายคนอยู่ที่ทำงาน เมื่อแจ้งว่าเด็กๆ ปลอดภัยและมีครูคอยช่วยดูแลอย่างดี ผู้ปกครองหลายคนจึงยังไม่ออกมาดูอาการ

            “คุณภัทรคะ ขอบคุณมากที่มาส่งดิฉัน ดิฉันขอลางานครึ่งวันนะคะ”

         วรภัทรมองไปยังเด็กชายที่นอนหลับในมือป้อมกำนิ้วของมารดาเอาไว้ “ไม่เป็นไรนะ คุณต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกผมได้ จะย้ายเข้าห้องพิเศษเลยไหม? ผมจะไปจัดการให้”

            “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าเนือยๆ

            วรภัทรจัดแจงแจ้งขอเข้าพักห้องพิเศษ แต่ยังต้องรอคิวและรอให้น้ำเกลือหมดก่อน ทักษพรเห็นด้วยกับพยาบาลที่อยากให้เด็กอยู่รวมกันเพื่อรอดูอาการอีกสักหน่อย ตอนนี้กำลังสืบสวนหาสาเหตุของการป่วย

            “คุณภัทรกลับไปบริษัทเถอะค่ะ ดิฉันอยู่คนเดียวได้”

            ชายหนุ่มหันซ้ายหันขวา “เดี๋ยวผมไปซื้อน้ำดื่มมาไว้ให้คุณก็แล้วกันนะ”

            “ขอบคุณมากค่ะ”

            วรภัทรไปซื้อน้ำเปล่ามาทิ้งไว้ให้เธอสองขวดแล้วก็ขอตัวกลับบริษัท “เลิกงานแล้วผมจะมาเยี่ยมอีกที คืนนี้คุณอาจจะต้องเฝ้าน้องพืชให้ผมมาอยู่เป็นเพื่อนดีไหม?”

            “รบกวนคุณภัทรเปล่าๆ ค่ะ พรุ่งนี้คุณก็ต้องทำงาน แต่ดิฉันต้องลานะคะ”

            “ครับ เรื่องลาเดี๋ยวผมจัดการให้ ตอนเย็นเจอกันครับ”

            แบงค์ที่ได้รับโทรศัพท์จากทักษพรเพิ่งจะกินข้าวเสร็จพอดี เขาจึงเตรียมเสื้อผ้าและของใช้ของพืชและทักษพรใส่กระเป๋าหิ้วเร่งรีบมาโรงพยาบาล แบงค์คิดจะลางานร้องเพลงมาช่วยเฝ้าน้องพืชแต่ทักษพรไม่อยากให้เพื่อนเสียงาน

            “ถ้างั้นก็ให้ลิลี่มาอยู่เป็นเพื่อนก็แล้วกัน”

            ผู้ปกครองของเด็กหลายคนเพิ่งมาถึง เด็กชายที่จับนิ้วมารดาเอาไว้หันไปมองเห็นเพื่อนเตียงข้างๆ ที่มีทั้งพ่อทั้งแม่นั่งเฝ้าก็แววตาสลดลง ทักษพรเห็นสายตาเศร้าสร้อยของลูกก็ก้มหน้าลงไปจูบแก้มเบาๆ

            “น้องพืชมีทั้งแม่ พ่อแบงค์และก็แม่ลิลี่เลยนะครับ”

            เด็กชายพยักหน้ารับช้าๆ ในใจก็คิดว่าครอบครัวที่ตนเองมีไม่เหมือนที่เพื่อนมี เขาอยากได้พ่อเหมือนกับพ่อเพื่อนเหมือนกับพ่อของทิกเกอร์

            แบงค์ก้มลงหอมแก้มอีกข้างของเด็กชาย “พ่อแบงค์รักน้องพืชนะครับ รักที่สุดในโลกเลย”

            เด็กชายค่อยๆ ยิ้มออกมาได้ หันไปมองมารดาทีและมองพ่อแบงค์ที พอน้องพืชหลับลงไปอีกครั้ง แบงค์จึงขอตัวไปเตรียมเข้าทำงาน ผู้ปกครองเตียงข้างๆ ที่เพิ่งมาถึงหันมาสอบถามอาการน้องพืชจากทักษพร

            “คุณพ่อน้องรู้หรือยังคะ?” คนถามเอ่ยขึ้นด้วยความหวังดี

            “ค่ะ” ทักษพรยิ้มน้อยๆ  

            “พี่ว่าจะออกไปซื้อของร้านข้างล่างสักหน่อย ฝากซื้ออะไรไหมคะ?”

            “ขอบคุณมากค่ะ เพื่อนซื้อน้ำมาให้แล้ว รอเย็นกว่านี้ค่อยจะออกไปซื้อของกินหน้าโรงพยาบาลค่ะ”

            ร่างสูงในชุดภูมิฐานยืนอยู่ตรงประตูห้องกวาดสายตามองไปรอบๆ พอเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงมุมสุดก็รีบเดินเข้าไป

            “น้องพืชเป็นไงบ้าง?”

            ทักษพรเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความตกใจ “คุณ เอ่อ ท่านมาได้ยังไงคะ?”

            ธนาไม่ตอบ เขายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเตียง ก้มหน้าลงยิ้มให้กับเด็กชายที่จ้องหน้าเขาอยู่ ชายหนุ่มนั่งบนเก้าอี้พลาสติกกลมใช้มือลูบแก้มเด็กชายเบาๆ

            “เจ็บมากไหมครับ?”

            “ไม่เจ็บแล้วครับ” เด็กชายยิ้มแป้น ในใจดวงน้อยเต็มอิ่มไปด้วยความสุข ลุงนาที่นั่งอยู่ตรงหน้าดูแล้วคล้ายกับพ่อของทิกเกอร์ แต่งตัวดี หน้าตาหล่อและยังใจดี

            คุณแม่เด็กชายที่อยู่เตียงข้างๆ เดินหิ้วถุงอาหารและเครื่องดื่มกลับเข้ามาพอดี ฝ่ายนั้นเห็นใบหน้าของธนาที่นั่งอยู่อีกฟากของเตียงใบหน้าคล้ายกับเด็กที่นอนอยู่บนเตียงก็ยิ้มให้

            “คุณพ่อน้องพืช สวัสดีค่ะ”​

            ทักษพรหน้าเสีย เธอคิดจะเอ่ยปากปฏิเสธด้วยความเกรงใจแต่ธนากลับรีบรับคำ

            “ครับ ผมเพิ่งรู้ก็เลยมาช้าไปหน่อย”​เขาทักทายและสอบถามอาการของลูกชายอีกฝ่ายอย่างเป็นกันเอง

            “น้องพืชหล่อเหมือนคุณพ่อนี่เอง” เสียงชมของฝ่ายนั้นทำเอาทักษพรหน้าเจื่อนยิ้มรับ “พยาบาลบอกว่าห้องพิเศษพร้อมแล้วนะคะ เดี๋ยวจะเริ่มจัดเข้าห้องทีละคนค่ะ”

            ธนาหันกลับมาหาเด็กชายที่นอนจ้องตาแป๋ว “เดี๋ยวคืนนี้พ่อจะนอนเฝ้าน้องพืชดีไหมครับ?”

            เด็กชายยิ้มกว้าง “ครับ คุณพ่อ”

            “ท่านค่ะ”

            ชายหนุ่มยกมือขึ้นห้ามไม่ให้ทักษพรพูดต่อ เขาทำสายตาให้เธอมองหน้าลูกชาย เมื่อเห็นแววตาเปี่ยมสุขและคาดหวังของน้องพืช เธอจึงต้องเก็บปาก    เก็บคำ

            เด็กชายหน้าบานเมื่อมีธนายืนอยู่ข้างเตียงและตามเข้าไปในห้องพิเศษ ด้านหลังของ ‘คุณพ่อ’ มีคนเดินตามมาอีกสองคน ทักษพรเกรงใจเลขาทั้งสองของธนาจึงขอถือกระเป๋าเสื้อผ้าเอง ธนาให้ณัฐวุฒิสั่งอาหารจากร้านอร่อยมาให้ ทักษพรได้แต่นั่งฟังตาปริบๆ เธอไม่กล้าออกความเห็น

            “ณัฐ ไปเก็บเสื้อผ้ากับของใช้ที่บ้านมาให้ด้วย คืนนี้เดี๋ยวฉันจะนอนเฝ้าน้องพืช หาที่นอนพับ หมอน กับผ้าห่มมาด้วย”

            ณัฐวุฒิตะลึงอยู่ครู่ก็รีบตอบรับ ในห้องพิเศษมีโซฟายาวที่นอนได้เพียงคนเดียว เลขาหนุ่มตกใจที่เจ้านายของตนคิดจะนอนเฝ้าเด็กชายธนาธิปกับ       ทักษพร

            “รีบไปเถอะ ค่ำกว่านี้น้องพืชจะได้พัก”

        ทักษพรเองก็ไม่ต่างจากณัฐวุฒิเธอคิดว่าเขาแค่พูดกับคุณแม่ของเพื่อนร่วมห้องลูกชายเธอเพื่อแก้หน้า แต่เขากลับทำจริง พอเลขาทั้งสองของเขาเดินออกจากห้อง เขาก็หันมายิ้มให้

            “เดี๋ยวเราก็กินข้าวกันในห้องก็แล้วกัน ผมให้เขาเตรียมจานชามมาให้ด้วยแล้ว กินเสร็จก็ให้ณัฐเก็บกลับ ต่อไปเรียกผมว่าคุณนาก็พอ”

            “ไม่ดีค่ะ คุณธนาก็แล้วกัน” หญิงสาวยิ้มอึดอัด “คุณธนาจะนอนที่นี่จริงๆ เหรอคะ? ดิฉันว่าไม่เหมาะค่ะ”

            “คุณก็เห็นว่าผมรับเป็นพ่อแล้ว หน้าที่ของพ่อก็ต้องดูแลลูกจริงไหม? คุณลองถามน้องพืชดูสิว่าอยากให้ผมนอนเป็นเพื่อนหรือเปล่า?”

            ชายหนุ่มหันไปหาเด็กชายที่นอนอยู่บนเตียง ยื่นมือไปลูบแขนน้อยๆ ที่มีเนื้อแน่น “น้องพืช อยากให้พ่ออยู่ด้วยไหมครับ?”

            “อยากครับ” แววตาของเด็กน้อยเป็นประกายเจิดจ้า ท่าทางที่ดูเงื่องหงอยเมื่อตอนบ่ายกลายเป็นสดชื่นมีพลัง

            ทักษพรพูดไม่ออก เธอรู้สึกสะท้อนใจ ลึกๆ ในใจของน้องพืชคงอยากจะมีคุณพ่อเหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ

        “คุณไปเตรียมผ้ามาเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูกเถอะ เรื่องนั้นไม่ต้องพูดแล้ว ผมเข้าใจดี” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน  

        เธอลุกขึ้นไปเตรียมกะละมังใบเล็กใส่น้ำอุ่น ธนาหันไปหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นมา เขาหยิบเสื้อผ้าของเด็กชายออกจากกระเป๋า เมื่อมองไปด้านล่างก็เห็นเสื้อผ้าชุดลำลองกับชุดชั้นในของเธอ

            “คุณเตรียมชุดมานอนแล้วนี่?”

            เธอเหลือบมองไปเห็นสายเสื้อชั้นในของตนเองก็หน้าแดงระเรื่อ “คุณธนา อย่าดูนะคะ ปิดกระเป๋าเถอะ”

 ***************