ความเงียบในคอนโดมิเนียมหรูชั้น 25 ของนายแพทย์ภัทร ภูวดล ในคืนนี้แตกต่างจากคืนแรกที่เขามาถึงอย่างสิ้นเชิง
คืนนั้น... ความเงียบคือความสงบที่น่ารื่นรมย์แต่คืนนี้... ความเงียบคือเสียงกึกก้องของความรู้สึกผิดและความหวาดระแวง
นาฬิกาดิจิทัลบนผนังบอกเวลา 01:15 น.
ภัทรนั่งจมกองอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม เสื้อเชิ้ตทำงานถูกปลดกระดุมออกจนเกือบหมดเผยให้เห็นแผงอกที่ชื้นเหงื่อและแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ แก้ววิสกี้ในมือเหลือเพียงน้ำแข็งก้อนสุดท้ายที่กำลังละลาย... เหมือนสติสัมปชัญญะของเขา
ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นยังคงฉายวนเวียนอยู่ในหัว
ภาพของแพรวาที่วิ่งหนีออกไปพร้อมน้ำตา...ภาพของมิวที่ะโด่าทอด้วยความเกลียดชัง...และที่น่ากลัวที่สุด... ภาพของ นานา
ไม่ใช่แค่ความเสียใจที่ฉายชัดบนใบหน้าเธอ แต่คือ "รอยยิ้ม" ชั่วพริบตานั้น รอยยิ้มที่เหมือนเธอพยายามฉีกยิ้ม
"มันคือความเครียด..." ภัทรพึมพำกับแก้วเหล้า พยายามสะกดจิตตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า "Overworked... Sleep deprivation... Hallucination..."
เขาวินิจฉัยตัวเองด้วยศัพท์แพทย์สารพัดเพื่อหาเหตุผลมารองรับสิ่งที่ตาเห็น เพราะถ้าเขาไม่ทำแบบนั้น เขาคงต้องยอมรับว่าตัวเองกำลังจะเป็บ้า
ติ๊ง...
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะกระจกดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบสงัด
ภัทรสะดุ้งสุดตัว เขาจ้องมองโทรศัพท์ราวกับมันเป็วัตถุะเิ
ใครจะส่งข้อความมาตอนนี้? แพรวาเหรอ? หรือมิวจะส่งข้อความมาด่าต่อ?
เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบมันขึ้นมา พลิกหน้าจอดู
แสงสว่างวาบจากหน้าจอทำให้เขาต้องหรี่ตา... แต่ชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้นทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ
Incoming Video Call: Nana N.
นานา...
ทำไมเธอถึงโทรมา? เธอควรจะเกลียดเขา โกรธเขา หรือไม่ก็สาปส่งเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอ? หรือเธอโทรมาเพื่อจะบอกเลิก? เพื่อจะด่าทอเขาให้
สาสมกับสิ่งที่เขาทำลงไป?
นิ้วโป้งของภัทรค้างอยู่ที่ปุ่มรับสาย ความกลัวและความปรารถนาตีกันยุ่งเหยิงในอก
ถ้าเขารับสาย... เขาจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงแต่ถ้าเขาไม่รับ... เขาอาจจะเสียเธอไปตลอดกาล
"เอาวะ..."
ภัทรสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ในสภาพคนเมา แล้วกดรับสาย
หน้าจอสว่างขึ้น... ปรากฏภาพที่ทำให้ลมหายใจของเขาขาดห้วง
นานาไม่ได้อยู่ในสภาพร้องไห้ฟูมฟายตาบวมเป่งอย่างที่เขาคิด
เธอนั่งอยู่บนเตียงนอน ในห้องที่มีแสงไฟสีส้มสลัวๆ จากโคมไฟหัวเตียงสาดส่อง บรรยากาศดูอบอุ่นและเป็ส่วนตัวอย่างที่สุด เธอสวมเพียง "เสื้อ
เชิ้ตสีขาวตัวโคร่ง"... เสื้อเชิ้ตผู้ชายที่ดูคุ้นตา... เหมือนเสื้อที่เขาเคยใส่เมื่อวันก่อน
กระดุมเสื้อถูกปลดออกสองสามเม็ดบน เผยให้เห็นไหปลาร้าสวยและเนินอกขาวผ่องวับๆ แวมๆ ผมยาวสลวยของเธอถูกปล่อยสยายลงมาปิดแก้มข้างหนึ่ง ใบหน้าของเธอไร้เครื่องสำอาง แต่กลับดูสวยหมดจด... สวยยิ่งกว่าตอนแต่งหน้าเสียอีก
"ยังไม่นอนเหรอคะ... คุณหมอ"
เสียงของเธอ... นุ่ม ทุ้ม และหวาน... ไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความเศร้าสร้อยที่เจือไปด้วยความเย้ายวน
"นานา..." ภัทรเรียกชื่อเธอเสียงแหบพร่า "ผม... ผมนึกว่าคุณจะไม่คุยกับผมแล้ว"
"นานาก็พยายามค่ะ..." เธอตอบพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆ ที่มุมปาก "พยายามจะโกรธ... พยายามจะเกลียด... แต่นานาทำไม่ได้"
เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย เส้นผมตกลงมาปรกใบหน้าเพิ่มขึ้น "พอนานาหลับตา... นานาก็เห็นแต่หน้าคุณหมอ... เห็นภาพคุณหมอกับผู้หญิงคนนั้น..."
เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาผ่านเลนส์กล้อง ดวงตาคู่สวยคลอหน่วยด้วยน้ำใสๆ
"เธอ... ดีกว่านานาเหรอคะ?"
คำถามนั้นเหมือนมีดที่แทงเข้ากลางใจภัทร
"ไม่... ไม่เลยนานา" ภัทรรีบปฏิเสธ "มันเป็ความผิดพลาด... ผมเผลอ... ผมเครียด... เธอก็แค่..."
"แค่ของเล่น?" นานาต่อประโยคให้ "ของเล่น... ที่คุณหมอแค่เอาไว้ระบายอารมณ์?"
ภัทรพูดไม่ออก คำพูดของเธอตรงและแรง แต่เขาก็เถียงไม่ได้
"คุณหมอรู้ไหมคะ..." นานาขยับตัวเล็กน้อย ท่านั่งของเธอเปลี่ยนไป เธอชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง ทำให้ชายเสื้อเชิ้ตเลิกขึ้นสูงจนเกือบเห็นโคนขา "ว่า
นานาเสียใจแค่ไหน... ที่เห็นคนที่นานารัก ลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับอะไรแบบนั้น"
"ผมขอโทษ..."
"คำขอโทษมันไม่พอหรอกค่ะ" นานาพูดเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย แววตาเปลี่ยนจากความเศร้าเป็ความท้าทาย "คุณหมอทำผิดกติกา... "
เธอยกมือเรียวขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากตัวเอง "ปากของคุณหมอ... ไปจูบผู้หญิงคนอื่น... มือของคุณหมอ... ไปััร่างกายที่ผ่านใครต่อใครมาไม่รู้กี่คน"
เธอจ้องลึกเข้ามาในตาเขาผ่านหน้าจอ ราวกับจะสะกดจิต
"คืนนี้... นานาเลยอยากจะ 'ล้างตา' ให้คุณหมอค่ะ"
"ล้างตา?"
"ใช่ค่ะ..." เธอยิ้ม... รอยยิ้มที่มีเลศนัย "นานาจะทำให้คุณหมอลืมผู้หญิงคนนั้น... ลืมััหยาบๆ ของเธอ... แล้วจำแค่ััของนานาคนเดียว"
นานาค่อยๆ เอื้อมมือไปที่กระดุมเม็ดที่สาม...
"แต่วันนี้... เราอยู่ไกลกัน... นานาคงััคุณหมอจริงๆ ไม่ได้" เธอพูดพลางปลดกระดุมออกช้าๆ "ดังนั้น... คุณหมอต้องััตัวเอง... ในแบบที่นานาสั่ง"
ภัทรกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก หัวใจของเขาเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เืในกายสูบฉีดลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็วเพียงแค่เห็นปลายนิ้วของเธอขยับ
"ถอดเสื้อออกสิคะ" เธอสั่ง
ภัทรทำตามอย่างว่าง่ายเหมือนต้องมนต์สะกด เขาถอดเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยอยู่แล้วโยนทิ้งไป เผยให้เห็นมัดกล้ามที่เกร็งแน่น
"ดีค่ะ..." นานาชม "คราวนี้นานาจะถอดบ้าง"
เธอปลดกระดุมเม็ดสุดท้าย แล้วค่อยๆ แหวกสาบเสื้อเชิ้ตออก... ไหล่เนียนสวยปรากฏขึ้น ตามด้วยเนินอกอวบอิ่มที่ไร้บราเซียร์ปกปิด...
เสื้อเชิ้ตสีขาวร่วงหล่นลงไปกองที่ข้อพับแขน เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่า
ภัทรจ้องมองจอโทรศัพท์ตาไม่กระพริบ... ภาพที่เห็นมันคมชัดระดับ 4K
ผิวของเธอขาวผ่องดุจน้ำนมเมื่อต้องแสงไฟสลัว หน้าอกทรงหยดน้ำตั้งตระหง่านสวยงาม ยอดถันสีชมพูอ่อนระเรื่อมีขนาดเล็กและประณีตราวกับงานปั้นของประติมากรเอก ไม่มีรอยเส้นเื ไม่มีรอยกระ หรือไฝฝ้าแม้แต่จุดเดียว
มันช่างแตกต่างจากหน้าอกของแพรวาที่มีน้ำหนัก มีความคล้อย และมีป้านนมสีเข้ม...
ความสมบูรณ์แบบของนานามันช่าง... สะอาดตา และ ดึงดูด
"มองสิคะ... มองให้ชัดๆ ให้เต็มตา" นานาแอ่นอกขึ้นเล็กน้อยให้กล้องรับภาพได้ชัดเจนขึ้น "ร่างกายนี้คือของของคุณหมอ... สะอาด... บริสุทธิ์... เพื่อคุณหมอคนเดียว"
เธอใช้มือข้างหนึ่งรวบผมไปด้านหลัง แล้วค่อยๆ เลื่อนมืออีกข้างลงไปตามหน้าท้องแบนราบ
"คุณหมออยากเห็นข้างล่างไหมคะ?"
ภัทรพยักหน้า ร่างกายของเขาตอบสนองอย่างรุนแรง เขาปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงลง ควักความเป็ชายที่ขยายตัวเต็มที่ออกมา... มันแข็งขึงและปวดหนึบยิ่งกว่าตอนอยู่กับแพรวาเสียอีก
นานาหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นภาพนั้นผ่านกล้อง "น่ารักจัง... มันตื่นเพราะนานาใช่ไหมคะ"
เธอยันตัวลุกขึ้นยืนบนเตียง... กล้องจับภาพั้แ่่เอวลงไป
เธอสวมกางเกงชั้นในลูกไม้สีดำตัวจิ๋ว... สีดำที่ตัดกับผิวขาวจัดของเธออย่างรุนแรง เส้นสายของลูกไม้โปร่งบางทำให้เห็นไรขนรำไรที่ถูกจัดแต่งทรงไว้อย่างดี
นานาเกี่ยวขอบกางเกงในลงช้าๆ... นิ้วของเธอกรีดกรายราวกับกำลังเล่นดนตรี
เมื่อปราการด่านสุดท้ายหลุดร่วงลงไปที่ปลายเท้า... นานาก็เปลือยเปล่าอย่างสมบูรณ์
เธอนั่งลงบนเตียงอีกครั้งในท่า นั่งพับเพียบแบะขาเป็รูปตัว W แล้วขยับตัวเข้ามาใกล้กล้อง... ใกล้จนภัทรเห็นรายละเอียดทุกอย่าง
"เห็นไหมคะ... ว่านานาสวยแค่ไหน"
กลีบเนื้อสีชมพูอ่อนที่ปิดสนิท... เนินอูมที่นูนเด่น... ไม่มีรอยคล้ำ ไม่มีรอยยับย่นที่น่าเกลียด มันเหมือนอวัยวะที่ถูกพระเ้าปั้นแต่ง
ภัทรรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย... เขาพยายามเพ่งมองหา "ตำหนิ" เหมือนที่เขาเห็นในตัวแพรวา... รอยพับ? รอยขนคุด? รอยช้ำ?
ไม่มี...
ภาพในจอมันชัด... ชัดมาก... แต่ทำไมมันถึงดู "แบน" ในบางมุม? เหมือนแสงเงาที่ตกกระทบผิวเธอมันปรับเปลี่ยนตัวเองได้เร็วเกินไป?
"อย่ามัวแต่สงสัยสิคะ..." นานาพูดขัดความคิดของเขา ราวกับอ่านใจได้ "ใช้นิ้วของคุณหมอ... ััแทนนิ้วของนานาสิ"
เธอกางขาออกกว้างขึ้น ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางของตัวเองแตะลงที่กลีบกุหลาบงาม แล้วเริ่มขยับวนเบาๆ
"ทำตามนานานะคะ..."
ภัทรกำรอบแก่นกายของตัวเอง เริ่มขยับมือตามจังหวะนิ้วของเธอ สายตาจ้องมองภาพในจอไม่วางตา
นานาเริ่มขยับนิ้วเร็วขึ้น เธอแหวกกลีบเนื้อออก เผยให้เห็นเม็ดกระสันสีแดงระเรื่อที่ชูชัน เธอใช้นิ้วบี้คลึงมันอย่างชำนาญ ปากส่งเสียงครางแ่เบาที่ฟังดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ
"อื้มมม... ภัทร... พี่ภัทรขา..."
เสียงครางของเธอผ่านลำโพงโทรศัพท์... มันใส... กังวาน... ไร้เสียงรบกวน ใดๆ ไม่มีเสียงแอร์ ไม่มีเสียงลมหายใจกระชาก... มีแต่เสียงครางที่ไพเราะราวกับเสียงดนตรี
"นานา... ผมอยากใส่เข้าไปในตัวคุณ" ภัทรคำราม มือของเขารูดรั้งแก่นกายเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์
"จินตนาการสิคะ..." นานาหลับตาพริ้ม เชิดหน้าขึ้น "จินตนาการว่านิ้วของนานา... คือของของคุณหมอ"
เธอสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางรักของตัวเอง... หนึ่งนิ้ว... สองนิ้ว...
น้ำหวานใสๆ ไหลเยิ้มออกมาเคลือบเรียวนิ้วจนฉ่ำวาว... แสงไฟสะท้อนกับของเหลวนั้นจนเกิดประกายวิบวับ...
ภัทรมองดูการเคลื่อนไหวของนิ้วเธอที่ผลุบเข้าผลุบออก... มันลื่นไหล... ไม่มีติดขัด...
ความรู้สึกกลัว เริ่มก่อตัวขึ้นในใจภัทรอีกครั้ง
ผิวของเธอดูละเอียดเกินไป...จังหวะการหายใจของเธอดู สม่ำเสมอ เกินไป แม้ในยามที่เธอกำลังจะถึงจุดสุดยอด...
"อ๊า... จะเสร็จ... นานาจะเสร็จแล้ว..."
นานาเร่งจังหวะนิ้วรัวเร็ว สะโพกของเธอลอยเหนือที่นอน ร่อนวนเป็วงกลม ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน... แต่ตายังคงจ้องมองมาที่
กล้อง... จ้องมองมาที่เขา
ภัทรทนไม่ไหวอีกต่อไป ความใคร่ชนะความสงสัย เขาเร่งจังหวะมือของตัวเอง กระชากรูดรุนแรง จินตนาการว่ากำลังกระแทกกระทั้นเข้าไปในร่างสมบูรณ์แบบนั้น
"พร้อมกัน... พี่ภัทร... ปล่อยออกมา!"
"อึก... นานา!"
ภัทรเกร็งตัวสุดขีด ปลดปล่อยสายธารอารมณ์พุ่งออกมาเลอะหน้าท้องและหน้าจอโทรศัพท์
ในวินาทีที่เขากำลังหอบหายใจ สมองขาวโพลนด้วยความสุขสม...
เขามองไปที่หน้าจอ...
ภาพของนานายังคงค้างอยู่ที่ท่าเดิม... ท่าที่เธอกำลังแอ่นสะโพกและอ้าปากคราง
แต่... เธอไม่ขยับ
ภาพค้าง? เน็ตหลุด?
ภัทรกระพริบตา พยายามเพ่งมอง
ทันใดนั้น... ภาพในจอก็ขยับอีกครั้ง... แต่ไม่ใช่การเคลื่อนไหวต่อเนื่อง
ศีรษะของนานา "หมุน" เอียงมาทางขวาอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ เหมือนเฟรมภาพะโข้าม
และดวงตาคู่สวยที่เคยฉ่ำหวาน... ตอนนี้เบิกโพลงกว้าง... กว้างจนเห็นตาขาวมากกว่าตาดำ... จ้องเขม็งมาที่เขา
ริมฝีปากที่เผยอคราง... ค่อยๆ หุบลง... แล้วฉีกยิ้ม
รอยยิ้มนั้นอีกแล้ว...
รอยยิ้มที่มุมปากฉีกกว้าง... มันกว้างเกินไป
"มีความสุขไหมคะ... คุณหมอ"
เสียงที่ลอดออกมาจากลำโพง... ไม่ใช่เสียงหวานใสของนานา...แต่มันเป็เสียงที่ "ซ้อนทับกัน" หลายเลเยอร์... เสียงผู้หญิง เสียงผู้ชาย และเสียงคลื่นวิทยุ... ผสมปนเปกันจนฟังดูวิปริต
พรึ่บ!
หน้าจอดับวูบลงทันที... กลายเป็สีดำสนิท
"เฮ้ย!"
ภัทรสะดุ้งสุดตัว จนเผลอทำโทรศัพท์หลุดมือร่วงลงกระแทกพื้น
ตุ้บ!
ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมห้องอีกครั้ง... เงียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ
ภัทรนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนโซฟา หัวใจเต้นรัวเร็วเหมือนกลองเพล เหงื่อกาฬไหลพลั่กทั่วร่างทั้งที่แอร์เย็นเฉียบ
เขาก้มลงมองโทรศัพท์ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพรม...
มันจบแล้ว... การสนทนาจบลงแล้ว...
แต่ความรู้สึกสยดสยองยังเกาะกุมหัวใจไม่หาย
ภัทรค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา... เช็ดคราบน้ำรักที่เปรอะเปื้อนหน้าจอออกด้วยมือที่สั่นเทา
เขากดปุ่ม Home เพื่อปลุกหน้าจอ...
ไม่มีสายเรียกเข้า... ไม่มีประวัติการโทร...
หน้าจอแสดงผลเพียงหน้า Home Screen ปกติ... และเวลาปัจจุบัน
01:30 น.
15 นาที... ผ่านไป 15 นาที...
ภัทรรีบกดเข้าไปดูใน App บันทึกการโทร (Call History)
"ไม่มีสายล่าสุด"
ว่างเปล่า... ไม่มีชื่อ Nana N. ... ไม่มีเบอร์โทรเข้า...
"เป็ไปไม่ได้..." ภัทรพึมพำเสียงสั่น "เมื่อกี้... มันของจริง... กูคุยกับเธอ... กูเสร็จเพราะเธอ..."
เขามองลงไปที่คราบน้ำรักบนหน้าท้องและบนพื้นพรม... นี่คือหลักฐานทางกายภาพเดียวที่เหลืออยู่
แต่หลักฐานดิจิทัลกลับหายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น
ภัทรลุกขึ้นยืน โซเซเดินไปที่กระจกเงาบานใหญ่ที่ติดผนังห้อง
เขามองเงาสะท้อนของตัวเอง... ผู้ชายสภาพโทรม หน้าแดงก่ำ แววตาหวาดกลัว ร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบน
แล้วเขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างในกระจก...
ที่ด้านหลังของเขา... ในเงาสะท้อน... ตรงมุมห้องที่มืดสลัว...
มี "จุดสีเขียว" เล็กๆ กระพริบอยู่
วิบ... วิบ...
เหมือนไฟสถานะของกล้องวงจรปิด... หรือ Web Cam?
ภัทรรีบหันขวับไปมองที่มุมห้องนั้นทันที!
...ไม่มีอะไร...
มีเพียงความว่างเปล่าและแจกันดอกไม้แห้งประดับห้อง
ภัทรหันกลับมามองที่กระจกอีกครั้ง... จุดสีเขียวนั้นหายไปแล้ว
"กูเมา..." ภัทรบอกตัวเองเสียงดัง "กูเมามาก... กูหลอนไปเอง"
เขาเดินโซซัดโซเซเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวรดหัวตัวเองด้วยน้ำเย็นจัด หวังจะชำระล้างความฟุ้งซ่านและคราบสกปรกออกไป
แต่ในขณะที่สายน้ำไหลผ่านใบหน้า... ภัทรไม่ได้รู้ตัวเลยว่า...
บนกระจกฝ้าในห้องน้ำ... ไอน้ำที่เกาะตัวอยู่ค่อยๆ ก่อตัวเป็รูปทรง...
ไม่ใช่รอยนิ้วมือ... แต่เป็รอยที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิของพื้นผิว
มันค่อยๆ ปรากฏเป็รูป... "รอยยิ้ม"
รอยยิ้มกว้าง... ที่เลือนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อภัทรปิดน้ำและเอื้อมมือไปเช็ดกระจก
3K
