ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        ในเมื่อหยางหลิ่วตั้งใจจะไม่ไปจากครอบครัวของพวกนางพวกนางก็ต้องไม่เอาเปรียบมิใช่หรือ? ประจวบเหมาะกับที่พวกนางมีแผนจะเปิดสาขาใหม่พอดี

        เมื่อห้างร้านไท่หรานลงนามในข้อตกลงร่วมกับพวกนางเพื่อดูแลกิจการของครอบครัวและหลีกเลี่ยงการแข่งขันที่รุนแรงนางจึงให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่ขายสินค้าประเภทเดียวกันในเมืองสืออัน

        กล่าวคือร้านอาหารและโรงน้ำชาภายใต้การดูแลของห้างร้านไท่หรานนอกจากที่เอาไปลองขายที่นั่นแล้วก็มิได้ขายเนื้อหมูตุ๋นหม้อดินและปลาหมักหม้อดินที่อื่นอีกเลยแม้แต่แยมเฉ่าเหมยก็เช่นกัน นางทำขายเพียงขนมปังแยมเฉ่าเหมย บัวลอย หรือขนมอื่นๆที่ไม่ใช่แยมเฉ่าเหมยโดยตรง

        สิ่งนี้ทำให้ผู้คนในถนนอื่นๆบริเวณใกล้เคียงถนนจิ้นเหมิน ต้องเดินทางไกลเพื่อมาซื้อของที่นี่ผู้ที่อยู่ทางใต้ของเมืองยังพอทน แต่ผู้ที่อยู่ทางเหนือของเมืองนั้นช่างห่างไกลนัก

        ดังนั้นร้านค้าหลายแห่งที่เลียนแบบเนื้อหมูตุ๋นหม้อดินและปลาหมักหม้อดินของพวกเขาจึงตั้งหลักได้แม้รสชาติจะไม่เทียบเท่า แต่เนื่องจากอยู่ใกล้บ้านของผู้คนจำนวนมากหลายคนจึงเลือกที่จะประนีประนอมเลือกซื้อของจากร้านอื่น

        เมืองทางเหนืออยู่ห่างจากเมืองทางใต้พอสมควรซึ่งเป็นการลดโอกาสที่หยางหลิ่วจะพบกับพ่อที่เลวทราม ยิ่งไปกว่านั้นบัดนี้นางมีเติ้งอาหลัวอยู่เคียงข้าง แม้จะพบกับพ่อที่เลวทรามก็ไม่ต้องเกรงกลัวว่าจะถูกรังแกหรือเอาเปรียบอีก

        การเลือกสถานที่เปิดร้านตกแต่ง และเรื่องจิปาถะมากมายเย่จื้อเฟิงยุ่งกับร้านไป่เว่ยจนมิอาจปลีกตัวไปไหนได้จึงโยนเรื่องทั้งหมดให้เติ้งอาหลัวจัดการไปนี่คือร้านที่เตรียมไว้ให้พวกเขาอยู่แล้ว

        หยางหลิ่วรู้เรื่องนี้แล้วก็มีท่าทีตอบสนองรุนแรงนางจับแขนเสื้อของนางซูแล้วคุกเข่าลง เสียงโขกหัวสามครั้งทำให้นางซูตกใจยิ่งนัก

        “ท้องอยู่ยังกระทำเช่นนี้อีก เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก!” นางซูรีบดึงนางขึ้น แต่ก็มิอาจดึงให้เคลื่อนที่ได้

        “ครอบครัวของฮูหยินปฏิบัติต่อข้าดีเหลือเกินเจ้าค่ะ” หยางหลิ่วคุกเข่าอยู่กับพื้นนิ่งราวกับลูกตุ้มทิ้งตัว

        นางกล่าวว่า“เดิมทีข้าหมดหนทาง โชคดีที่ชิงชิงเก็บข้าไว้เมื่อได้ขายตัวเป็นทาสแล้ว ย่อมไม่อาจกลับคำ ท่านอนุญาตให้ข้าแต่งงานบัดนี้ข้ายังมีบุตร... สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ไม่เคยกล้าคิดมาก่อนข้าย่อมไม่มีทาง...”

        “ไม่มีทางอะไร?” นางซูจ้องนางตาเขม็งแล้วกัดฟันออกแรงกระชากนางขึ้น “เจ้ารีบลุกขึ้นมาคุยกันเดี๋ยวนี้”

        หยางหลิ่วตัวสูงใหญ่มาแต่ไหนแต่ไรบัดนี้อวบอิ่มขึ้นอีกทำให้นางซูดึงนางไม่ขึ้น นางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า“พวกท่านคิดถึงเราในการเปิดร้านใหม่ ข้าดีใจมากแต่ค่าแรงไม่ควรคิดแบบนั้นเจ้าค่ะ”

        ตามข้อเสนอของเย่ชิงชิงคือพวกนางจะเก็บค่าธรรมเนียมคงที่จากร้านนี้ทุกปี เรียกว่า‘ค่าเครื่องหมายการค้า’ ส่วนค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานและการซื้อสินค้าของทางร้านจะดำเนินการโดยหยางหลิ่วและสามีของนางพวกเขาจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับยอดขาย

        กล่าวอีกนัยหนึ่งคือร้านนี้เกือบทั้งหมดเป็นของหยางหลิ่วกับสามี กำไรทั้งหมดก็เป็นของพวกเขามิได้เกี่ยวข้องกับครอบครัวของนางซู นอกจากค่าธรรมเนียมคงที่รายปีเหล่านั้น

        “พวกท่านให้เงินเดือนข้าก็ถือว่าใจดีแล้ว คนโลภย่อมมีวาสนาน้อยข้ามิอาจทำเช่นนั้นได้เจ้าค่ะ” หยางหลิ่วส่ายหน้าปฏิเสธนางมิเคยได้ยินว่าคนรับใช้จะสามารถหาเงินเป็นของตนเองทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะนางซูใจดีเกินไปต่างหาก

        เย่ชิงชิงที่อยู่ข้างๆทนดูต่อไม่ได้ จึงเดินเข้ามาแล้วกล่าวว่า “พวกเราก็มิได้ให้เปล่ามิใช่หรือมีค่าเครื่องหมายการค้าอีกเจ้าค่ะ หากท่านยังไม่เข้าใจก็ลุกขึ้นมาเถิดข้าจะอธิบายให้ฟัง”

        เมืองสืออันกว้างใหญ่เพียงแค่สองร้านย่อมไม่พอ อีกไม่นานพวกเขาคงจะเปิดเพิ่มอีกหลายแห่งร้านค้าแบบลูกโซ่เช่นนี้จะเกิดขึ้นย่อมเป็นเรื่องของเวลา

        ในยุคสมัยนี้พ่อค้าที่มีร้านค้าหลายแห่งมักจะจ้างเจ้าของร้านหรือหัวหน้าผู้ดูแลมาจัดการเย่ชิงชิงและคนอื่นๆ ก็จะจ้างคนเช่นกันเพียงแต่ร้านที่อยู่ทางเหนือของเมืองถือเป็นการดูแลเป็นพิเศษสำหรับหยางหลิ่วนางทำงานในบ้านมาหลายปี ถือว่ามีคุณความดีและลำบากมาด้วยกันมิใช่หรือ?

        ทว่าหยางหลิ่วกลับปฏิเสธอย่างสุดกำลังกล่าวเพียงให้คำนวณเงินเดือนให้เติ้งอาหลัว ส่วนผลกำไรย่อมมิอาจเป็นของตนเอง

        นางซูเองก็จนใจที่ได้เห็นคนผลักไสเงินทองออกไปเช่นนี้เป็นครั้งแรกเห็นจะมีแต่หยางหลิ่วผู้นี้ ที่ทำงานหนักด้วยใจซื่อสัตย์พวกเขาจึงปฏิบัติต่อนางอย่างดีเช่นนี้ ดังคำที่ว่า “นานไปย่อมเห็นใจคน”ก็คงเป็นเช่นนี้เอง

        สุดท้ายเย่ชิงชิงจำต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ โดยให้ส่วนแบ่งตามยอดขายซึ่งในที่นี้เรียกว่าเงินปันผล ยิ่งทำมากยิ่งได้มาก ทุกคนก็มีความสุข

        เมื่อเป็นเช่นนี้หยางหลิ่วจึงยอมรับอย่างไม่เต็มใจนัก นางเป็นคนซื่อสัตย์มักจะรู้สึกว่าตนเองได้เปรียบมากเกินไปจนรู้สึกไม่สบายใจเนื่องจากนางเติบโตมาโดยไม่เป็นที่ต้องตาต้องใจของใครถูกบิดาขายให้ไปทำงานที่โรงเลี้ยงม้าแล้วถูกส่งตัวกลับ เคยได้รับสายตาดูแคลนหรือการปฏิบัติที่เย็นชามามากแต่ครั้งนี้นางเพิ่งได้พบกับนายจ้างที่ดีเช่นนี้เป็นครั้งแรก

        ร้านค้าแห่งใหม่ตั้งอยู่ใจกลางถนนหุยหลัวซึ่งผู้คนสัญจรไปมาคึกคัก ทำเลและทิศทางดีเยี่ยมเมื่อพิจารณาถึงเรื่องที่พักอาศัยของเติ้งอาหลัวและหยางหลิ่ว จึงเช่าอาคารสองชั้นซึ่งราคาก็มิใช่ถูกๆ

        หยางหลิ่วถลกแขนเสื้อกวาดล้างทำความสะอาดทั่วทุกมุมโดยมิได้ฟังคำเตือนของผู้อื่นนางเห็นว่านางซูจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้นางอย่างดีเยี่ยมหลังจากนี้ก็จะได้พักอาศัยอยู่ที่นี่ ไม่ต้องวิ่งไปมาอีกต่อไป พอดีจะได้บำรุงครรภ์จิตใจของนางย่อมปลาบปลื้มยินดีเป็นอันมาก

        “พี่อาหลัว ท่านช่วยดูนางหน่อยเถิด!”

        เย่จื้อเฟิงหาเวลาปลีกตัวจากร้านไป่เว่ยมาที่นี่แต่จะรั้งนางไว้อย่างไรไหว เขากลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ร้านใหม่ยังไม่ทันเปิดหากหยางหลิ่วต้องเสียบุตรในครรภ์ไป จะไม่ย่ำแย่หรอกหรือ?

        เติ้งอาหลัวโบกมือ“ไม่เป็นไรหรอก แค่เช็ดข้าวของเท่านั้นระมัดระวังหน่อยก็ไม่กระทบเด็กหรอก”

        เขาเองก็เคยเตือนแต่เวลานี้หยางหลิ่วกำลังอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด ปล่อยให้นางทำงานบ้างก็ดีอย่างไรเสียก็มีเขาคอยดูแลอยู่ข้างๆ คงไม่เกิดเรื่องใหญ่โตอันใดขึ้นหรอก