ตอนที่ 16ฝูงปลาบึกั์กลายพันธุ์(แก้คำผิด)
พวกเขาออกเดินทางต่อไปตามเส้นทางที่เจคอบบอกมันใช้เวลาสักพักพวกเขาก็มาถึงทางแยกและมุ่งหน้าสู่เมืองเล็ก ๆ ข้างแม่น้ำ เส้นทางนี้เจคอบบอกว่าพ่อของเขาที่เป็คนขับรถส่งสินค้าจะมาบ่อยๆ เพราะมันตรงไปที่เมืองซานติเกียได้โดยตรงส่วนทางที่ไนเรลไปนั้นมันเป็ทางที่รถไฟใช้กัน
เขาสงสัยว่าทำไม เจคอบเด็กน้อยหัวขโมยถึงรู้เส้นและจำทางพวกนี้ดีนะทั้งที่อายุยังน้อยแต่เจคอบก็ตอบกลับมาประโยคหนึ่งว่า“เขาอยากเป็คนขับรถบรรทุกแบบพ่อที่เป็ฮีโร่ของเขา”
เมื่อได้ยินประโยคนั้น เขาก็คิดถึงคำพูดหนึ่งที่ว่า ‘คนเราถ้าทำในสิ่งที่รักและชื่นชอบเขาจะเก่งในด้านนั้น ๆ และอายุก็ไม่ใช่ข้อจำกัด’
ใช้เวลาเดินทางไม่นานพวกเขาก็มาถึงสะพานแต่มีรถจอดไว้อยู่เต็มไปหมด
ตามที่เจคอบบอกแค่ข้ามสะพานนี้ไปแค่ไม่กี่กิโลก็ถึงเมืองแล้วไนเรลใช้กล้องส่องทางไกลที่ไปขอยืมมาจากเ้าของรถบ้าน
“ที่สะพานมีรถที่จอดขวางทางเต็มไปหมดแต่มันไม่มีซอมบี้น่าจะยังพอเดินข้ามไปได้”เขาพูดแล้วส่งกล้องให้นิเรียและคนอื่นเพื่อใช้ส่องดูที่สะพาน
“เราจะทิ้งรถไว้ที่นี่ แล้วข้ามไปพรุ่งนี้” เขาบอกกับทุกคน
แต่ว่าในตอนนั้นเองก็มีคนเปิดวิทยุของรถบ้านขึ้นมา
“ทุกคนมาฟังนี่เร็ว มีช่องสัญญาณฉุกเฉินของทางรัฐบาลพวกเขาว่ามีค่ายลี้ภัยของเขตตะวันออก” คนที่อยู่บนรถบ้านพูดขึ้น
“จริงด้วยพวกเขายังบอกอีกว่าจะเริ่มสร้างเมืองใหม่พวกเราไปที่นั้นกันเถอะ”
ตอนนี้เสียงในกลุ่มเริ่มแตกออกเป็สองทางแล้วคนที่อยู่ในรถบ้าน้าจะเดินทางไปที่ค่ายลี้ภัยและหวังว่าจะมีโอกาสเดินทางไปที่เมืองใหม่ที่ทางรัฐบาลสร้าง
ขณะที่ทุกคนเถียงกันอยู่นั้น ไนเรลก็กล่าวออกมา “ใครจะไปก็ไปฉันไม่ได้บังคับใครให้อยู่ แต่แฮรี่จะต้องอยู่ที่นี่”
หมอแฮรี่เหมือนจะพูดอะไรแต่เมื่อเห็นสายตาไนเรลเขาก็เงียบตอนที่จะออกมาเขาก็ขอให้ไนเรลช่วยคนพวกนี้แล้วตอนนี้เขาก็ต้องอยู่กับกลุ่มของไนเรลตามที่เขาเคยพูดเอาไว้
หลังจากตกลงกันเขาก็แบ่งอาหารกระป๋องให้พวกนี้บางส่วน เขาไม่ได้รู้สึกเสียดายอาหารกระป๋องเหล่านี้เพราะเขาคงขนไปไม่หมด
เนื่องจากเขาจะทิ้งรถไว้และเดินข้ามสะพานไปแทนดังนั้นของที่เอาไปด้วยได้จึงมีจำกัด
หลังจากที่แยกกลุ่มออกมาเขาตัดสินใจหาที่พักกันก่อนและพรุ่งนี้เช้าค่อยข้ามสะพานมันจะปลอดภัยกว่า
ไนเรลและพวกเจอบ้านหลังเล็ก ห่างจากสะพานแค่ไม่ถึง 100 เมตรบ้านหลังนี้ดูเหมือนจะเป็บ้านของชาวประมงริมแม่น้ำ
มันมี 2 ห้องนอน 1 ห้อง นั้งเล่นและห้องน้ำอีกหนึ่งด้านหลังมีบ่อน้ำบาดาลขนาดเล็กอยู่
“พี่ชายพอมีน้ำบาดาลอยู่” นิเรียพูดด้วยความดีใจเธออยากอาบน้ำมากหลังจากเจอเื่แย่ๆ มา
แต่เมื่อเปิดดูก็มีซอมบี้สามีภรรยาอยู่ในบ่อ
เมื่อพวกมันเห็นไนเรลก็ร้องคำรามด้วยความหิวกระหายเขาจึงช่วยให้มันพ้นทุกข์
และทุกคนก็ได้แต่หาผ้าชุดน้ำเพื่อเช็ดตัวและใบหน้าสักเล็กน้อยเท่านั้นจากนั้นก็ไปรวมกันที่ห้องโถงเพื่อพักผ่อน
วันนี้มันหนักมากสำหรับพวกเขา ทุกคนกินอาหารกระป๋องกันที่ข้างเตาผิง
ส่วนไนเรลก็อาศัยความชำนาญของตนในการจัดการกับร่างของต่อหัวเสือกลายพันธุ์ทั้ง5ตัว เนื้อของพวกกลายพันธุ์มันเน่ายาก สามารถเก็บไว้ได้หลายวันแต่เขาก็ยังเอาพวกมันมาย่างแบบรมควันที่เตาผิงให้แห้ง เวลาจะหยิบกินจะได้สะดวก
“พี่ชายจะกินมันจริง ๆ เหรอ” นิเรียไม่ค่อยรู้สึกดีกับพวกต่อหัวเสือกลายพันธุ์มากนักเนื่องจากพวกมันฆ่าเพื่อนของเธอ
“แน่นอน” หลังจากที่พูด เขาก็หยิบเนื้อชินที่ดีที่สุดขึ้นมากินอย่างหน้าตาเฉยเนื้อมีความมัน และนุ่มมาก “อืม...อร่อยดีหนิ”
ไนเรลส่งเนื้อให้น้องสาวของเขา นิเรียก็เป็มนุษย์ชั้นสูงเช่นกันดังนั้นเธอก็ควรที่จะกินพวกเนื้อกลายพันธุ์ให้มาก เพื่อที่จะได้พัฒนาเป็ขั้นต่อไป“น้องต้องกินมาก ๆ เนื้อพวกนี้มีประโยชน์กับคนแบบพวกเรา”
จากนั้นเขาก็บอกว่าบางส่วนให้กับทุกคนแต่เขาก็เตือนว่าอย่ากินเนื้อกลายพันธุ์นี้เยอะเกินไป มันจะให้โทษมากกว่าประโยชน์
หลังจากนั้นเขาก็กลับมานั่งกินเนื้อต่อหัวเสือกลายพันธุ์ของตัวเองต่อ
ถึงแม้ต่อทั้ง5 ตัวจะมีเนื้อไม่เยอะ ส่งเมื่อรวมกันแล้วก็ได้ประมาณ90 กิโล
กินข้าวกินก็ยิ่งรู้สึกว่ามีพลังบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆเขากินเนื้อไปถึง 4 กิโลแล้วก็เริ่มโครงรู้สึกอิ่ม ๆ จึงหยุดเพื่อรอให้ความสามารถ[ดูดซับความสามารถ???] จัดการเนื้อกินลงไปเสร็จซะก่อน
เขาก็ไปหาอะไรทำค่าเวลาโดยการจัดการเช็ดทำความสะอาดดาบและปืนของตัวเอง
ส่วนนิเรียและดามินก็ช่วยกันจัดการกับปืนสไนเปอร์ M-21ปืนลูกโม่และของบางส่วนของเขา
“พี่ไนเรละเิพวกนี้จะทำอย่างไร” ดามินถามขณะที่ชี้ไปที่ะเิมือ4 ลูกที่ได้มาพร้อมกับปืนสไนเปอร์
“อืม...แบ่งไปคนละลูกก็แล้วกัน” ไนเรลกล่าว
ทุกคนได้มาคนละหนึ่งลูกเว้นเจคอบโดยไนเรลให้เหตุผลว่าเขายังเด็กเกินไป เจคอบดูจะไม่พอใจเล็กน้อยแต่เขาก็รู้สึกกลัวไนเรล พี่ชายผู้น่ากลัวของลูกพี่นิเรียเป็อย่างมาก
หลังจากนั้นสักพัก ไนเรลก็กลับมา และกินเนื้อต่อหัวเสือกลายพันธุ์อีกหลายครั้งเนื้อถูกกินไปถึง 30 กิโลกลัม
ถ้าเป็คนปกติคงไม่สามารถกินเนื้อสัตว์ที่มากถึง 30กิโลกรัมได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง แต่เขากลับทำมันได้ น่าจะเป็เพราะว่าความสามารถในการดูดซับของเขา
เมื่อทดลองใช้ดูปลายนิ้วทั้ง10ของเขาก็เปลี่ยนเป็เหล็กในของต่อหัวเสือ
[นิ้วเหล็กในพิษ (ต่อหัวเสือกลายพันธุ์) A]
เปลี่ยนนิ้วให้เป็เหล็กในต่อหัวเสือ แต่ทุกอย่างก็มีข้อจำกัดเมื่อใช้ครบ 10 นิ้วต้องรอ 24 ชั่วโมงเพื่อใช้ใหม่
เขาคิดว่าความสามารถนี้น่าจะอยู่ในระดับ A จากประสบการณ์ของเขา
ตอนนี้เขามีความสามารถที่ถึงตายเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างแล้วด้วยความสามารถทั้งหมดของเขาที่มีอยู่ตอนนี้ มันน่าจะพอจัดการกับซอมบี้ขั้นที่ 2ได้แล้ว
และอีกอย่างตอนนี้เขาก็เริ่มรู้สึกว่าการเปลี่ยนแปลงในร่างกายแล้วเขาใกล้ที่จะวิวัฒนาการ เลื่อนไปเป็ระดับ สีเทาแล้ว
ที่ผ่านมาเขากินเนื้อกลายพันธุ์จำนวนมากพอสมควรมันจึงไม่แปลกเท่าไหร่ที่เขาจะเลื่อนระดับได้เร็ว
และส่วนหนึ่งก็น่าจะมาจากความสามารถ [ดูดซับความสามารถ ???] ของเขาที่ช่วยให้กินได้เยอะขึ้นและดูดซับสิ่งที่กินเข้าไปทั้งหมด
ส่วนนิเรียที่คอยเป็ห่วงพี่ของเธออยู่ด้านข้างเพราะพี่ชายของเธอกินเยอะเกินไปแล้ว เธอกลัวว่าเขาจะไม่สบาย
และที่เธอเป็เช่นนั้นก็เพราะยังไม่รู้ว่าพี่ของเธอมีถึงสองคริสตัลวิวัฒนาการ2 ความสามารถหลัก
เช้าวันต่อมาพวกเขาก็เก็บของและเตรียมตัวไปที่สะพานแต่วันนี้มันมีหมอกหนามากปกคลุมสะพาน
“หมอกหนาอีกแล้ว”ดามินเริ่มไม่ชอบหมอกแล้วเพราะพวกมันมักพาความซวยมาเสมอเหมือนบนถนนเมื่อสองวันก่อน
“ยังไงเราก็ต้องไป” ไนเรลเดินน้ำหน้าออกไปก่อน โดยมีนิเรียตามหลังเจคอบ หมอแฮรี่และคนสุดท้าย ดามินที่แบกปืนสไนเปอร์คอยดูข้างหลัง
เขาแบกกระเป๋าเป้ที่ใหญ่พอสมควรแต่น้ำหนักของมันก็ไม่ได้เป็ปัญหาเพราะเขามีความสามารถ[พละกำลัง 50 เท่า (มดกินเหล็ก) B]
แบกของที่หนักกว่าน้ำหนักตนเองได้ถึง 2.5 เท่าได้สบาย หรือจะ 5เท่าถ้าเขาใช้ความสามารถจนสุด นั้นคือ 375 กิโลกรัมเขาก็ทำได้
เมื่อเดินเขามาในสะพานข้ามแม่น้ำที่มีทางเดินให้คนเดินสองฝั่งตรงกลางเป็ถนน2 เลนให้รถข้าม ตัวสะพานยาวประมาณ 500 เมตร
พวกเขาเดินข้ามสะพานไปอย่างระมัดระวังในระหว่างทางก็สังเกตรถที่จอดทิ้งไว้อยู่ในสะพานไปด้วย มีศพที่ตายอยู่ในรถไม่ได้ไปหลายคันน่าแปลกกับที่ไม่มีซอมบี้อยู่ในบริเวณนี้เลย
ถ้ากะจากปริมาณรถหน้าจะมีซอมบี้อยู่ราว ๆ 1000 - 2000 ตัวแต่พวกมันไปไหนหมดเขาก็ไม่สามารถรู้ได้
ไนเรลที่เห็นสถานการณ์แบบนี้ก็ระวังตัวเป็อย่างมาก เขาได้แต่คิดในใจ‘พวกมันน่าจะไปรวมตัวกันอยู่ที่ไหนสักพัก’
และในตอนนั้นเองเจคอบก็สะกิดเรียกนิเรียให้ดูบางอย่างในแม่น้ำ“ลูกพี่วาฬ”
ทุกคนหันไปมองทางที่เจคอบพูดมันจะมีวาฬอยู่ที่นี่ได้อย่างไรในเมื่อแม่น้ำสายนี้เป็น้ำจืดทุกคนก็คิดเช่นนั้นแต่เมื่อมองไปก็ต้องใประมาณ 100 กว่าเมตร แหวกว่ายอยู่ในน้ำเป็ฝูงขนาดั์
“สุดยอดฝูงวาฬ”ดามินและนิเรียดูจะตื่นตาตื่นใจเป็อย่างมากที่ได้เห็นอะไรแบบนี้
“มันไม่ใช่วาฬแต่เป็ ปลาบึก ปลาน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกพวกมันน่าจะกลายพันธุ์จึงทำให้มีขนาดตัวใหญ่ขนาดนี้”ไนเรลอธิบายพร้อมกับนึกถึงข้อมูลของพวกมัน
ปลาบึกกลายพันธุ์ มันมีความยาวประมาณ 100-150 เมตรมีปากที่ขนาดใหญ่มาก ซึ่งมันชอบกินสาหร่ายที่ขึ้นอยู่ตามก้อนหินใต้น้ำเป็อาหารมันรักสงบ ตื่นใง่าย
เหตุผลที่เขาจะรู้ข้อมูลจำนวนมากก็เพราะว่าพวกมันมักจะถูกล่าไปเป็อาหารแจกจ่ายในเมืองต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง
เนื่องจากขนาดตัวที่ไหน ทำให้มันเคลื่อนที่ช้าแล้วมันเป็สัตว์กินพืชทำให้มันไม่ค่อยมีนิสัยดุร้ายจึงตกเป็อาหารที่ล่าได้ง่ายและให้ปริมาณเนื้อที่เยอะ ในเวลาต่อมามนุษย์นิยมล่าพวกมันเป็อย่างมาก
หลังจากที่พวกเขามองฝูงของปลาบึกั์กลายพันธุ์ว่ายผ่านไปจนสุดสายตาก็ออกเดินกันอีกครั้ง
ใช้เวลาไม่นานก็ข้ามสะพานนี้ไปได้แต่ว่าบนเส้นทางก็ยังเต็มไปด้วยรถจำนวนมหาศาล พวกเขายังต้องเดินกันอีกไกลแต่ก็ยังไม่มีวี่แววของซอมบี้แม้สักตัว
ส่วนสัตว์เลี้ยงสัตว์กลายพันธุ์ในบริเวณนี้เขาคิดว่าพวกมันคงถูกซอมบี้จับกินไปหมดแล้ว
พวกเขาใช้เวลาตลอด่เช้าในการเดินเข้าไปทางเมืองและแล้วก็เริ่มมีตึกอาคารและบ้านที่เพิ่มขึ้นมาจำนวนมาก
“ระวังตัวไว้ด้วย” เมื่อเข้าบริเวณย่านการค้า ไนเรลก็บอกกับทุกคน
คุกที่เข้าจะเป็คุกใหญ่ของเมืองแห่งนี้ ตามที่เขาเคยทราบมาตอนที่ปู่โดนจำคุกแห่งนี้มีนักโทษประมาณ10,000 คน และผู้คุมอีก 300 คน นั้นหมายความว่าผู้คุม 1 คนต่อนักโทษ 34 คน
ใน่ที่เกิดเื่ เขาหวังว่าสถานการณ์ภายในคุกจะไม่เลวร้ายนัก
ส่วนเขารู้ได้อย่างไรว่าปู่ของเขายังไม่ตายนั้นก็เป็เพราะว่าเขาเคยเจอเอกสารในชีวิตที่แล้วว่าปู่ของเขาส่วนในงานวิจัยที่เมืองใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นส่วนเขาได้เอกสารมาได้ไงงั้นก็คงจะบอกว่ามันเกี่ยวกับ ผู้หญิงที่เป็ฝันร้ายของเขาสเตล่า
ตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างจากคุกไปแค่ 2 กิโลเมตรแล้ว
“ทำไมที่นี่มันเงียบอย่างนี้?” หมอแฮรี่พูดออกมาเพราะเขารู้สึกว่ามันเริ่มแปลก ๆแล้ว
ทันใดนั้นไนเรลก็รีบยกมือทำเป็สัญญาณให้ทุกคนเงียบลงก่อน
พวกเขาพยายามเอียงหูฟังเสียงที่ลอยมาตามอากาศ มันมีเสียงเหมือนกับเสียงคนจำนวนมากดังมาไกลๆ เหมือนแมลงวันฝูงใหญ่ที่บินไปมา
เมื่อทั้งกลุ่มเดินหลุดออกจากตึกที่บังพวกเขาจากเสียงพวกนั้นก็ต้องใซอมบี้ ซอมบี้จำนวนมหาศาลกินพื้นที่กว่า 1 กิโลเมตร พวกมันล้อมรอบคุกไว้อยู่ตรงกลาง
“ถอยเร็ว” ไนเรลพูดด้วยเสียงที่เบาที่สุดรีบพาทุกคนออกจากบริเวณนั้นทันที
พวกเขารีบหาตึกสูงและเข้าไปในนั้น “เข้าไปหลบในนั้นก่อน”
เเกก ๆ!
เมื่อเข้าไปในตึก 4 ชั้นมันเป็ภัตตาคารอาหารหรูพวกเขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากในห้องครัวมันคือซอมบี้พ่อครัว 3 ตัว
พวกเขารีบจัดการมันอย่างง่ายได้โดยใช้แค่ดาบสั้นและมีดสั้นทังสแตนเพื่อที่จะไม่ให้เกิดเสียงดังดึงดูดซอมบี้ที่อยู่ด้านนอก
หลังจากนั้นพวกเขาก็ขึ้นไปบนดาดฟ้า
มองจากชั้น 4 ลงไปในเมืองด้านล่างมันเป็ภาพที่น่าเหลือเชื่อมากเมืองที่ถูกทำลาย ตึกถล่มถนนที่พัง กลุ่มควันที่ลอยมาจากอาคารที่ถูกไฟไหม้มันผ่านเพียงไม่กี่วันต้องรอพรุ่งนี้ก็ยังมีอยู่จำนวนมหาศาล
ตอนนี้ขณะเดียวกันก็มี ต้นไม้ ใบหญ้าตะไคร่น้ำขนาดใหญ่ปกคลุมตามตัวอาคารบ้างแล้ว
ตูม! ปัง! ตูม! ปัง!
ในตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากคุก ที่มีกำแพงล้อมรอบสูงถึง10 เมตร เสียงปืนดังออกมาเป็ระยะดูเหมือนว่าจะมีคนรอดอยู่
พวกเขาน่าจะยึดคุกและใช้มันเป็ป้อมปราการต้านพวกซอมบี้
“พวกเขาจะทนได้อีกไม่นาน ถ้ามีซอมบี้ขั้น 2 หรือ ขั้น 3ปรากฏตัวขึ้น” ไนเรลพูดพึมพำออกมา
ตอนนี้เขาต้องหาทางเข้าไปช่วยปู่ให้ได้ก่อนที่พวกซอมบี้จำนวนมหาศาลนี้จะฝ่าเข้าไปในคุกได้
หลังจากคิดอยู่สักพักก็เกิดไอเดียขึ้นมา ‘ท่อน้ำทิ้งขนาดใหญ่ยังไงมันก็ต้องเชื่อมไปถึงทางอาคารชั้นใต้ดินของคุก’
4K
