บทที่ 24 ข้ายินดี
“เมื่อครู่ข้าไปดูมาแล้ว จมูกของเซี่ยกวางเหวอะหวะไปหมด การถูกตีเมื่อครู่ เป็เหตุให้ฟันของเขาเหลือไม่กี่ซี่ แม้แต่ตอนนี้เ้านั่นก็ยังมึนงงอยู่เลย”
เฉินเหล่าลิ่วกล่าว “ที่คุมขังของศาลาว่าการเป็สถานที่แบบใด? ขนาดคนปกติที่ร่างกายไร้รอยขีดข่วนถูกส่งเข้าไปยังโดนทรมานราวกับการถลกหนัง อาการของเซี่ยกวางหนักถึงเพียงนี้ หากส่งเขาไป ข้าว่าเขาคงมีชีวิตอยู่ไม่พ้นสามวัน …แต่หากหัวหน้าหมู่บ้านพยายามช่วยอย่างเต็มที่จริง ๆ บางทีเซี่ยกวางก็อาจจะไม่ต้องเผชิญกับความเลวร้ายขนาดนั้น”
“หึ เขาเป็คนรนหาที่เอง!”
จางเหลียงวางขวานลงและถ่มน้ำลายใส่เซี่ยกวาง
แค่ก แค่ก!
เซี่ยกวางซึ่งอยู่ในสภาพกึ่งรู้สึกตัว ไออย่างรุนแรงและพยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง
“เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”
ผู้ใหญ่บ้านมองไปหาลูกชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่ แต่จู่ ๆ ก็เริ่มดิ้นรนราวกับอยากเอาชีวิตรอด”
หลิวเถี่ยดูไร้เดียงสา
“เหล่าถาน! เ้ามาทางนี้เร็ว!”
ผู้ใหญ่บ้านะโใส่ฝูงชน
เหล่าถานมักจะเก็บสมุนไพรเพื่อหาเลี้ยงชีพ เขาเป็หมอเท้าเปล่า*[1] ในหมู่บ้าน เป็เื่ปกติที่จะรักษาอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อยๆ ของชาวบ้านได้ แต่กับอาการาเ็ของเซี่ยกวาง จะให้เขาช่วยอย่างไร?
“สามี เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวมองไปที่เซี่ยกวางที่มือเท้าผิดรูป เมื่อเห็นเช่นนี้นางก็รู้สึกกลัวขึ้นมา “เขาถูกผีเข้าหรือ?”
“โลกนี้ไม่มีผี!” จินเฟิงอธิบาย “เขาสำลักโลหิต”
เซี่ยกวางถูกตั่งหรือม้านั่งขนาดเล็กตบเข้าที่หน้า จมูกและปากของเขาจึงเต็มไปด้วยเื
เมื่อครู่อีกฝ่ายนอนอยู่ที่พื้น เป็การดีที่เืจะไหลลงพื้น แต่ตอนนี้เขาถูกดึงตัวขึ้นมามัดเอาไว้ เืเลยไหลย้อนลงคอ ไม่แปลกใจที่มันจะทำให้เขาสำลัก
หากจินเฟิงเข้าไปเตือนเื่นี้แต่แรก ความหวังในการมีชีวิตรอดของเซี่ยกวางคงไม่ริบหรี่เช่นนี้
แต่บัณฑิตหนุ่มก็เลือกที่จะยืนนิ่ง
การได้รับการศึกษาจากอารยธรรมสมัยใหม่มาหลายปี ทำให้จินเฟิงให้ความสำคัญกับชีวิตมนุษย์เป็อย่างมาก
แม้เซี่ยกวางจะมาที่บ้านของเขาเพื่อปล้น แต่จินเฟิงก็ไม่ได้รู้สึกอะไรไปมากกว่ารำคาญ เขาไม่เคยคิดที่จะฆ่าเซี่ยกวางมาก่อน
แต่คืนนี้จินเฟิงกลับกลายเป็ฆาตกร
เพราะเขาซ่อนตัวอยู่หลังประตูและได้ยินการสนทนาระหว่างเซี่ยกวางและชายหัวโล้น
ก่อนหน้านี้บัณฑิตหนุ่มไม่เคยมีความคิดโหดร้ายมาก่อน
แต่เซี่ยกวางทำให้เขาเห็นความน่ากลัวของโลกใบนี้
นี่คือยุคที่ชีวิตมนุษย์ไม่มีคุณค่า
บางคนยอมเสี่ยงตายเพื่อเงินทองแดงไม่กี่เหรียญ หรือแม้แต่ซาลาเปาเพียงครึ่งลูก
ถ้าถังตงตงไม่ปั่นด้ายจนถึงกลางดึก ตอนนี้ร่างของเขาคงเย็นเป็ศพไปแล้ว
เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ ความคิดของจินเฟิงก็เริ่มเปลี่ยนไป
เขาอดทนต่อความไม่สบายใจของตัวเอง และเฝ้าดูเซี่ยกวางดิ้นรนกับการเอาชีวิตรอดอย่างเ็า
เซี่ยกวางทนได้ไม่นานนัก ไม่ช้าก็เสียชีวิตลงด้วยอาการหายใจไม่ออก
คนที่ร่วมดูภาพอันน่าอเนจอนาถใจเช่นเดียวกับจินเฟิงคือรุ่นเหนียง นางกำลังยืนอยู่มุมหนึ่งเพื่อดูเซี่ยกวางค่อย ๆ หมดลมหายใจ
เมื่อเห็นสามีของตนเสียชีวิต นางก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้
แน่นอนว่ามีร่องรอยแห่งความโศกเศร้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง ทว่าก็เจือไปด้วยความโล่งใจและตามมาด้วยความรู้สึกสับสน
ไม่ว่าเซี่ยกวางผู้นี้จะมีนิสัยอย่างไร หากเขายังมีชีวิตอยู่ นางก็จะยังมีตัวตน แต่ตอนนี้อีกฝ่ายตายแล้ว นางจึงต้องกลายเป็หญิงหม้าย
ทุกวันนี้ ชะตากรรมของหญิงหม้ายเป็เื่น่าเศร้า
สตรีทั่วไปยังหาคู่ครองได้ลำบาก ไม่ต้องพูดถึงหญิงหม้ายเลย
เมื่อเกิดเื่นี้ขึ้น นางไม่สามารถกลับไปที่บ้านเก่าของตัวเองได้อีกแล้ว
แม้ว่าจะยังมีชีวิตอยู่แต่ก็เหมือนไร้ความหมาย นางต้องกลายเป็ผีโดดเดี่ยว
รุ่นเหนียงรู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่ในมหาสมุทรกว้างใหญ่ที่ทั้งหนาวเย็นและมืดมน
รอบตัวนางมีแต่กระแสน้ำที่พัดไป ไม่มีอะไรให้ยึดเกาะและพึ่งพาได้ ไม่มีหนทางให้นางได้ไปต่อ
นางทำได้แค่ไหลไปตามกระแสน้ำเพื่อเผชิญกับความมืดมิดที่อยู่ตรงหน้า
เดิมทีรุ่นเหนียงซ่อนตัวเองอยู่ในมุม ๆ หนึ่งและไม่มีใครสนใจ
แต่เมื่อนางร้องไห้ออกมาทุกคนก็มองมาที่นาง
“เหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่?”
“นางเป็ภรรยาของเซี่ยกวาง นางก็คงมาดูใจสามี!”
“ภรรยาของหัวขโมย เ้าจะคร่ำครวญอะไรนักหนา หากข้าได้ยินเสียงสะอื้นของเ้าอีก ข้าจะฆ่าเ้า!”
“ครั้งก่อนนี้น่าจะทุบตีนางให้ตาย ทว่าจินเฟิงผู้มีจิตใจอ่อนโยนผู้นี้กลับปล่อยนางไป ตอนนี้เป็อย่างไรเล่า!”
“เชือกอยู่ไหน รีบไปเอาเชือกมารัดตัวภรรยาหัวขโมยผู้นี้เร็ว คราวนี้อย่าปล่อยให้นางหนีรอดไปได้อีก!”
หนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งคิดว่ารุ่นเหนียงสมรู้ร่วมคิดกับเซี่ยกวาง พวกเขาจึงร้องโห่และ้าทุบตีนางให้ตาย
รุ่นเหนียงดูเหมือนจะยอมรับชะตากรรมของตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ นางไม่ได้ร้องขอความเมตตาหรืออธิบายอะไรออกมา เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้อยู่อย่างนั้น
บางทีนางอาจจะไม่อยากมีชีวิตอยู่เช่นกัน
เมื่อเห็นใครบางคนนำเชือกเข้ามา จินเฟิงจึงรีบไปขวางไว้หน้ารุ่นเหนียง “นางไม่ได้รู้เห็นกับเซี่ยกวาง หากไม่ได้นางเข้ามาช่วยเอาไว้ ครอบครัวของข้าคงตายไปทั้งหมดแล้ว”
“ใช่ รุ่นเหนียงเป็คนช่วยข้าไว้ นางไม่ใช่คนเลว”
ถังตงตงก็รีบออกไปเป็พยานด้วย
“หากนางไม่ได้รู้เห็นกับเซี่ยกวาง เช่นนั้นแล้วนางจะไปทำอะไรที่บ้านของพวกเ้าตอนกลางดึก?”
นายพรานลิ่วเอ่ยปากถาม
“คือ...”
จินเฟิงไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี
อันที่จริงเขาก็อยากรู้มากเหมือนกันว่ารุ่นเหนียงมาปรากฏตัวที่นี่กลางดึกได้อย่างไร
“รุ่นเหนียง ไม่ต้องกลัว เ้าพูดออกมาได้เลยว่าเหตุใดเ้าถึงมาอยู่ที่นี่”
ถังตงตงนั่งยอง ๆ พร้อมกับสวมกอดรุ่นเหนียงเอาไว้แล้วกระซิบถามเบา ๆ
รุ่นเหนียงเป็สตรีจากกวานเจียวาน นางรู้จักกวานเสี่ยวโหรวและถังตงตง เมื่อนางได้พบกับคนที่นางรู้จักรุ่นเหนียงก็ค่อย ๆ สงบลงและพูดว่า
“หลังจากที่พี่ใหญ่จินเฟิงปล่อยข้าไปครั้งก่อน ข้าก็กลับไปที่บ้านแม่ ทว่าพี่ชายบอกว่าข้าแต่งงานแล้ว เลยส่งตัวข้ากลับมาที่นี่ ทว่า หลังบ้านของเซี่ยกวางคือสุสานเก่า ข้ากลัว และข้าก็กลัวว่าเซี่ยกวางจะกลับมา… เมื่อข้าเห็นว่าตงตงนั่งปั่นด้ายถึงกลางดึกทุกคืน... ข้าก็เลยไปนั่งพิงกำแพงบ้านแล้วฟังเสียงนั้น เสียงกงล้อหมุนช่วยข้าขจัดความกลัวได้...”
“หากเ้ากลัวทำไมเ้าไม่เข้าไปด้านในล่ะ?”
เมื่อถังตงตงได้ยินสิ่งที่รุ่นเหนียงพูด ดวงตาของนางก็แดงก่ำอีกครั้ง
“ข้าไม่กล้าหรอก…”
“แล้วสองสามวันมานี้เ้ากินอะไรหรือ?” จินเฟิงถาม
เซี่ยกวางถึงกับนำเสื้อคลุมของนางไปขายเพื่อเอาเงินไปเล่นพนัน ไม่ต้องพูดถึงเื่เสบียงอาหาร อีกฝ่ายคงไม่เหลือเอาไว้ให้ภรรยาเช่นเดียวกัน
“ข้าเก็บผักป่ากิน” รุ่นเหนียงตอบด้วยน้ำเสียงแ่เบา
สำหรับรุ่นเหนียงผู้นี้ จินเฟิงรู้สึกซาบซึ้งจากก้นบึ้งของหัวใจ
ไม่ใช่เื่เกินจริงที่จะบอกว่านางเป็ผู้ช่วยชีวิตเขา
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็พูดขึ้น “หากเ้าเต็มใจ หลังจากนี้มาช่วยเสี่ยวโหรวปั่นด้ายดีหรือไม่ ตกกลางคืนถ้าเ้ากลัวเ้าก็มาอยู่กับเสี่ยวโหรวและตงตงได้"
“ข้าเต็มใจ ข้าเต็มใจ!”
รุ่นเหนียงตอบตกลงโดยไม่ลังเล
แล้วนางก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
คราวนี้เป็น้ำตาแห่งความดีใจ
เช่นเดียวกับคนจมน้ำ ที่ฝ่าเท้าได้ัักับพื้นแข็ง หัวใจของนางโล่งขึ้นทันที
แต่หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วและพูดว่า “จินเฟิง นี่มันไม่เหมาะสม”
ถังตงตงอาศัยอยู่ในบ้านของจินเฟิง เื่นี้คนอื่นไม่อยากเก็บมาถือสา
เพราะทุกคนคิดว่าถังตงตงจะต้องแต่งงานกับบัณฑิตหนุ่มไม่ช้าก็เร็ว
อย่างไรก็ตาม ทุกวันนี้เมื่อสตรีหลายคนเดินผ่านหน้าบ้านเขา พวกนางต่างก็พูดจาเย้ยหยัน
ยิ่งกับรุ่นเหนียงยิ่งแตกต่างออกไป นางไม่เหมือนถังตงตง
นางแต่งงานแล้ว แม้ว่าหลังจากแต่งงานเซี่ยกวางจะเอาแต่เล่นพนัน และไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางกายกับนางก็ตาม จึงอาจพอนับได้ว่านางเป็หญิงหม้ายที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง
ทว่าหากพาหญิงหม้ายมาอยู่ด้วยที่บ้าน จินเฟิงจะถูกดูิ่ขึ้นไปอีก
“ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม”
ชายหนุ่มยืนกรานว่า “พรุ่งนี้ข้าจะสร้างกระท่อมไว้ที่ลานบาน และทำไนปั่นด้ายเพิ่มอีกสองสามล้อ หากสตรีในหมู่บ้านคนใด้ามาช่วยเสี่ยวโหรวข้าก็ยินดี และจะจ่ายค่าตอบแทนให้ด้วย”
ความสนใจของสตรีในหมู่บ้านถูกเบี่ยงเบนไปทันที พวกนางทั้งหมดพากันถามว่าจะคำนวณค่าจ้างอย่างไร รวมอาหารหรือไม่
หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจ จากนั้นก็ให้คนมาลากศพออกไป
เมื่อหลิวเถี่ยยกร่างโจรขึ้น จางเหลียงก็สังเกตเห็นตราวงกลมบนข้อมือของชายหัวโล้น
หัวใจของของเขาเต้นรัว พลันเหงื่อของเขาก็แตกพลั่ก
[1] หมอเท้าเปล่า (赤脚医生) : เกษตรกรที่ได้รับการฝึกการแพทย์และผู้ช่วยแพทย์พื้นฐานขั้นต่ำ ทำงานในหมู่บ้านชนบทในประเทศจีน เน้นป้องกันมากกว่ารักษา
1K
