ปรมาจารย์บานฉ่ำ 18+

"หลังจากนี้พวกเจ้าต้องเชื่อฟังศิษพี่หญิงของเจ้าให้ดี

คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันเข้าใจมั้ย?"

"ค่ะท่านประมุข"x100+!

ลูกศิษสาวนับร้อยรับคำของประมุขสาวอายุเกินร้อย

หม้อจื่อตัดสินใจบอกเรื่องที่ตนเองจะไม่อยู่กับลูกศิษของตน

เพื่อให้ฟงเหมี่ยงสามารถควบคุมดูแลสำนักออกหน้าออกตาได้

โดยไม่ต้องมีผู้ใดสับสน

.

"เอ้อ... ว่าแต่วิชาใหม่ของอาจารย์คือวิชาอะไรเหรอคะ?"

"เจ้า!"

"ไม่เป็นไร ไม่เป็น..."

นางห้ามฟงเหมี่ยงที่ออกเสียงดุศิษน้องหญิง

เนื่องจากคราวนี้ข้ออ้างของนาง ก็คือการเข้าถ้ำฝึกวิชาลับเป็นเวลาหนึ่งปี

ด้วยข้ออ้างนี้ ทำให้ศัตรูยังคงเกรงชื่อของนาง

แม้ว่าความจริงแล้วตัวนางนั้นไม่อยู่มัวออกไปแรด?

และนอกจากนี้...

.

"ฟงเหมี่ยง เจ้าแสดงวิชาให้ศิษน้องทั้งหลายได้ดูเถอะ"

"ค่ะ! อาจารย์!"

ฟุ่บๆๆ! ครืนนนนน!

โหววว!x100!+

สิ้นคำสั่งฟงเหมี่ยงร่ายรำเพลงฝ่ามือ จนทำให้กาลอากาศบิดผัน

ทำเอาเหล่าลูกศิษสาวนับร้อยนั้นต้องอ้าปากค้าง

นั่นก็เพราะวิชาฝ่ามือเหมันต์วิปโยก

ทำให้มวลหมู่เมฆามารวมตัวเหนือวังบุปผาน้ำแข็ง

ก่อกำเนิดเสียงฟ้าร้องและประกายแสงฟ้าแลบเหนือท้องฟ้าอย่างน่าอัศจรรย์

การใช้เพลงยุทธระดับนี้ ต่อให้นับทั่วทั้งใต้หล้า หาได้มีเกินสิบคนที่รู้จักกัน

นั่นแสดงว่าวิชาและพลังวัตรของฟงเหมี่ยงนั้นก้าวล้ำ

ย่างบาทาข้างหนึ่งเข้าไปสู่ขั้นเทพยุทธ ขั้นเดียวกับตัวหม้อจื่อเองเช่นกัน!

.

"อย่างที่พวกเจ้าเห็น นี่เป็นเพียงแค่วิชาชั้นต้น ของวิชาที่อาจารย์กำลังฝึกอยู่"

"สะ! สุดยอดไปเลยค่ะศิษพี่หญิง!"

"ท่านทำได้ยังไงคะ!" "ศิษพี่หญิง ท่านบรรลุวิชาขั้นเซียนแล้วเหรอคะ!"

อุ๊? ฉ่าาา?

ฮึฮึ..?

หม้อจื่อลอบยิ้มกับอาการเขินอายของลูกศิษ

หาใช่ภูมิใจ แต่ด้วยมันเป็นไปดั่งกลอุบายที่นางวางแผนเอาไว้

แน่นอนว่าที่ฟงเหมี่ยงบรรลุวิชาขั้นเซียน ก็เป็นเพราะพลังวัตรที่นางถ่ายทอดให้

การให้นางโชว์ฝีมือให้พวกนางเห็น ด้วยวิชาที่แม้แต่ชาวบ้านทั่วไปก็สามารถสังเกตุได้

คำเลื่องลือเหล่านี้จะกลายเป็นที่โจทย์จันฑ์ ต่อจากนี้การที่นางจะวางมือ

จากการเป็นเจ้าสำนักหีแห้งมากว่าร้อยปีก็ไม่ได้เกินไปกว่าฝัน แต่อย่างใด?

.

ฟุ่บ...

อุ๊? เฮืออก!? หวาาา!

และระหว่างที่นางเดินกลับที่พัก

พวกคนงานชายที่รุมเย็ดนางเมื่อวันก่อนเห็นแล้วก็ให้ผวากันอย่างหนัก

นางไม่ต้องห่วงเลยว่าพวกมันจะกล้าปากสว่าง

เรื่องความร่านหรือเรื่องที่พวกมันได้รุมเย็ดนางจนหีบานตูดบาน

โอยย...อ้อย..

เพราะพวกมันต่างหากที่จะต้องอับและอาย

หากรู้ว่าหลังจากนั้นทุกคนต้องกลายเป็นชายได้ชายชายโดนชาย

และยังคงต้องเดินไปไหนมาไหนกันอย่างขาถ่างๆอยู่แบบนั้น

.

หึหึ...?

หม้อจื่อเห็นแล้วก็ให้แอบหัวเราะ

ก่อนนี้นางมักควบคุมผู้คนด้วยความหวาดกลัวและพลังอำนาจ

การได้เป็นฝ่ายกุมความลับเรื่องกามๆบ้าง มันก็สนุกและแปลกใหม่ดีไม่หยอก

มิน่าเล่าเจ้าพวกนี้ถึงได้ชอบเอาเรื่องคาวๆมาข่มขู่พวกสาวๆกัน

.

พรึ่บบ.... อืมม?

พอหมดธุระเรื่องสำนักแล้วหม้อจื่อก็แปลงโฉม

เป็นแม่นางใหหญี่สตรีชุดขาวเพื่อโบยบินออกไปสู่โลกภายนอกสำนัก

.

"อ๊ะ...มะ....แม่นาง..? โอยย..."

"..? ฮึ?"

อึ๊ก?

ตอนออกมาและผ่านสวน นางก็สบัดหน้าจิกตาใส่อางัดไปหนึ่งกระบวน

เขาทำหน้าสำนึกผิดอย่างชัดเจน ส่วนนางก็ยอมรับเลยว่าค่อนข้างจะเบาใจ

ก่อนนี้นางรู้สึกใจหายนิดหน่อย หากต้องจากผัวคนแรกของนางไปนานและแสนไกล

แต่พอเขาพาคนมารุมเย็ดนางในร่างเจ้าสำนักอย่างหืนกาม

นางก็รู้เลยว่าพื้นฐานผู้ชายคนนี้นั้นคบไม่ได้

ดีซะอีกที่นางจะได้ไม่ต้องโหยหาผู้ชายเลวๆแบบนี้ไว้

.

.

ตึกตึก....

โอ้วว... ดูนั่นสินางมาอีกแล้ว...

ว้าว... ท่านแม่... ดูสิคะพี่นางฟ้า...

ท่ามกลางถนนทืปกคลุมไปด้วยหิมะบางๆ

เสียงแซ่ซ้องถึงความงามของสตรีชุดขาวดังมาเข้าถึงหูอย่างไม่ขาดสาย

.

ฮิฮิ...

หัวใจของเจ้าสำนักสาวให้โตพอง มีสตรีใดเล่าจะมิชอบ

หากผู้คนมาชมชอบความงดงามของตนและคอยมองไม่ขาดสาย

มันแตกต่างจากยามที่นางเป็นเจ้าสำนัก

ที่คำชมส่วนใหญ่ล้วนเป็นเรื่องของพิธีรีตรอง

อีกอย่างก็มีเฉพาะตอนที่่นางเป็นแม่นางใหหญี่เท่านั้น

ที่ใบหน้าอันงดงามราวภาพวาดนี้

จะปรากฏต่อสายตาอย่างชัดเจนต่อผู้คนทั้งผอง

.

วิ้ววว.... ฟู่...

สถานที่ที่เฉินอันนัดนางเอาไว้นั่น ก็คือท่าเรือหลักของแดนเหมันต์

ดินแดนที่น้ำทะเลมีอุณหภูมิไม่ต่างจากน้ำใส่น้ำแข็ง

ผู้คนที่กำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง ต่างก็มีไอน้ำอันเยือกแข็ง

พ่นออกมาจากริมฝีปากยามหายใจไม่ทั่วท้อง

เวลานี้เป็นเวลาใกล้หัวค่ำแล้ว มันจึงยิ่งหนาวเหน็บเป็นสองเท่า

ตรงหน้านางนั้นเป็นเรือสำเภาลำใหญ่ยักษ์ สูงกว่าตึกสองชั้น

และมีผู้คนมารอทยอยกันขึ้นเรืออย่างแน่นขนัด

บ้างก็ขนสัมภาระและสินค้าไปมาอย่างคึกคัก

.

"อ้าว? มาแล้วหรือแม่นางใหหญี่?"

"อื้มม... มาแล้ว..."

หม้อจื่อตอบชายหนุ่มผู้ยืนสูงเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างเสียงเรียบ

ชิ้ง....ว้าวว?

แต่ในใจแอบชื่นชมความหล่อเหลาของเขาอย่างเงียบๆ

ไม่ว่าเห็นทีไรบุรุษผู้นี้ก็ช่างหน้าตาคมคายอย่างหาชายใดมาเทียบ

เขามีเสน่ห์อันลึกลับแปลกๆแตกต่างจากผู้ชายทั่วไปที่ช่วงนี้ได้จับนางแหกหีเสียบ?

นั่นคงเพราะเฉินอันเป็นสมาชิกของชุมนุมเงาดำ

แม้วรยุทธของเขาไม่มีทางเทียบนางได้

แต่วิชากลบกลิ่นอายไร้เสียงของเขานั่นคงฝึกได้จนถึงพิกัด

.

แม้ว่าเขายืนคุยกับนางอยู่ตรงนี้แต่สัมผัสการมีตัวตันของเขากลับช่างเบาบาง

หากว่าเป็นปกติแล้ว ใครก็ตามที่ติดต่อกับเขาในเพลานี้จักไม่มีทางจดจำเขาได้

ทว่า... ฟู่ววว...(ถอนหายใจ)

ตึกตัก....

หากคนผู้นั้นเป็นสตรี จะมีหญิงใดเล่าสามารถลืมเขาไป

ไม่ว่าเฉินอันจะปกปิดกลิ่นอายของตนได้ดีสักเพียงใด

เค้าหน้าสันจมูกและรอยยิ้ม ริมฝีปากสีอ่อนที่ดูแล้วแสนนุ่มนิ่ม

สาวใดได้เห็นเป็นต้องจดจำสลักสเลาเอาไว้ในหัวใจให้ตราตรึงในดวงจิต

เขาผู้นี้คงมีปัญหาเวลาต้องลอบเล้นทำภารกิจกับสตรีเป็นแน่แท้

.

"ข้าตกใจมากเลยนะครับ

ไม่นึกว่าศิษเอกลับๆของท่านประมุกจะเป็นแม่นาง....เอ๋?"

ฟึ่บๆๆ... แม่นางใหหญี่? แม่นางใหหญี่?

"อุ๊ย? ฮ่าฮ่า... ขอโทษที...."

หญิงสาวหัวเราะแก้เก้อ เมื่อมัวละเมอเพ้อพกไปเรื่อยต่อหน้าชายหนุ่ม

แม้จะมีอายุเกินร้อยปี แต่นี่แทบจะเป็นปีแรกที่นางได้ปล่อยผี

สนใจเพศตรงข้ามอย่างจริงจังโดยไม่ต้องปกปิดท่าทางแบบนี้?

นางได้ส่งชงเอ๋อไปคุยกับเขา เพื่อนัดแนะว่าลูกศิษลับที่ว่าคือนางอีกที

.

ฮิฮิ...

"แหม... อารมณ์ดีจนน่าหมั่นใส้เลยนะคะท่านเจ้าสำนัก..."

ชงเอ๋อที่สางผมให้นางในเช้าวันนั้นอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแขวะ

"แล้วถ้าเจ้าเป็นข้าจะไม่อารมณ์ดีเหรอ? ข้าอุตส่าห์ส่งเจ้าไปพบคนหล่อมานะ"

"โถๆ... ท่านคนอวดผัว...."

"บ้า... เขายังไม่ได้เป็นผัวข้าสักหน่อย...."

"แล้วท่านจะปล่อยให้เหลือเหรอคะ?"

"อืมม...อิอิ..."

"เชอะ..."

"ฮ่าฮ่า! อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิชงเอ๋อ!"

ใบหน้าของสาวใช้วัยชรานอกจากแง่งอนแล้ว

ยังสะท้อนความอาทร เพราะนางกับหม้อจื่อแทบไม่เคยห่างกันนานๆ

แต่นี่นางจะไปรอนแรมนอกสำนักอาจเป็นปี ทำให้นางรู้สึกใจหายอย่างไม่เคยเจอ

"แต่คนนี้ข้าอนุมัตินะคะ จับให้ได้ล่ะ"

"งุ้ยยย! จริงเหรอ! ขอบคุณนะชงเอ๋อออ!"

หมับ! ว้ายย! ท่านเจ้าสำนัก!

อิอิ... ฉ่าา... งือ...ค่ะ...

สาวใช้ตอบอย่างอ้อมแอ้มต่อเจ้าสำนักสาวที่อมยิ้มกอดเอวของนางอย่างแป้นแล้น

มิตรภาพของทั้งสองนั้นยากนักที่หม้อจื่อจะหาสิ่งใดมาทดแทน

อ้อ...นอกจากกับผู้ชายอะนะ? อิอิ...