ตอน 18 ภรรยาหึงโหด
ณ จวนโม่ ยามซื่อ ( เวลา 09.00-10.59น.)
"ชิวเยี่ย เมื่อคืนนี้มันเกิดเื่วุ่นวายอะไรขึ้นกันแน่" เติ้งถูเรียกชิวเยี่ยเข้าหาหลังจากจัดแจงตัวเองเสร็จสับ พร้อมพบปะหน้าคน
"อะ อะ เอ่อ....." ภาพที่นายท่านอย่างโม่เติ้งถูพยายามจะขืนใจ ซักไซ้ชิวเยี่ยลอยผุดขึ้นในหัว ทำเอาแม่ทัพรองผู้หาญกล้าขนลุกขนพองไม่เบา
"ชิวเยี่ย!!!ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" เสียงตะเบงดุแหลมปรี้ดเจาะฟองอากาศความคิดที่ผุดขึ้นมา....แตกโบ๊ะ!!!
"เอ่อ... นายท่านขอรับ เอาเป็ว่า นายท่านไปดูให้เห็นกับตาเถอะ" ชิวเยี่ยกลัวว่าเติ้งถูจะไม่เชื่อจึงตั้งใจพาเขาไปที่ห้องเก็บฟืน
ทันทีที่ไปถึง เขากลับต้องผงะกับสิ่งที่เห็น
"ชิวเยี่ย เหตุใดเ้าชิงลงมือกับนางโดยไม่รอคำสั่งจากข้า" เติ้งถูกล่าวตำหนิแม่ทัพรองเล็กน้อย
"เอ่อ... ท่านแม่ทัพใหญ่ขอรับ ที่เห็นอยู่นี้ เป็ฝีมือฮูหยินทั้งนั้น...รวมถึงลากนางมาขังไว้ที่นี่ก็เป็ฝีมือนาง"ตานยีอยู่ในสภาพใบหน้าปูดบวมช้ำเืช้ำหนอง
"สมกับเป็สตรีที่ข้ารักจริงๆ"เติ้งถูหลุดยิ้มออกมา เพราะรู้สึกภูมิใจในตัวเมีย
"ชิวเยี่ย ส่งนางขายทอดตลาดเถอะ ข้าไม่อยากส่งนางกลับวัง หากเป็เช่นนั้นลู่เปียนคงสังหารนางจนตาย "
"เห็นแก่ที่ภรรยาของข้าสั่งสอนเ้าแล้วหรอกนะ ข้าถึงยอมไว้ชีวิตเ้า" เติ้งถูมองตานยีด้วยหางตา ก่อนพร่ำสอนให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ อย่าคิดจับใครด้วยแผนชั่ว
"ชิวเยี่ย วันนี้ข้าช่างอารมณ์ดีเสียเหลือเกิน อย่างน้อยภรรยาจอมร้ายกาจของข้า ก็รู้จักหึงหวงสามีแล้ว..." เติ้งถูพูดกับชิวเยี่ยด้วยใบหน้าเบิกบานแบบที่ชิวเยี่ยไม่เคยเห็นมาก่อน
"นายท่านขอรับ... มีแขกมาเยือนหน้าเรือน บอก้าพบนายท่านโดยเร็ว"บ่าวรับใช้เข้ารายงานด้วยความรีบร้อน
"ผู้ใดกัน ถึงขั้นมาเยือนข้าถึงจวน " เติ้งถูเหมือนรู้ล่วงหน้าว่าผู้มาเยือนต้องนำเื่ใหญ่มาให้แน่...
"ไปบอกให้เขาเข้ามา ข้าจะรอพบที่ห้องโถงใหญ่" เติ้งถูเดินรุดหน้าเข้าโถงใหญ่จิบน้ำชารอ
"ข้าก็นึกว่าผู้ใดกัน ที่แท้ก็เป็ราชองครักษ์ต้าเชียงนี่เอง" เติ้งถูเบาใจลงนิดหน่อยที่คนมาเยี่ยมเยือนนั้นเป็คนกันเองมิใช่อื่นไกล
"ขอกล่าวตรงไปตรงมา...ข้านั้นมีเื่เดือดร้อนต้องพึ่งท่าน" ต้าเชียงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ฮะ ฮ่า เ้านี่นะอยู่ข้างกายลู่เปียน จะมีอะไรขาดเหลือเดือดเนื้อร้อนใจถึงขั้นมาร้องขอจากข้า"
"ท่านต้าเชียง ข้าว่าท่านมาผิดที่แล้วล่ะ โม่เติ้งถูเป็เพียงแม่ทัพใหญ่มิใช่าา สิ่งใดที่ท่าน้าร้องขอ ข้าคงให้ไม่ได้ มิสู้เก็บมันไว้ในใจ กลับไปเอ่ยต่อผู้เป็าาเถิด"เติ้งถูเห็นอาการของต้าเชียงดูไม่ค่อยสู้ดีนักจึงปฏิเสธไป
ในใจมิใช่ใจดำแต่เขาไม่ได้้าจะยุ่งเกี่ยวกับเื่อื่นใดให้ปวดหัว นอกจากเื่คืนความเป็ธรรมให้สกุลเท่านั้นพูดง่ายๆคือเติ้งถูอยากหลีกหนีความยุ่งยากในราชสำนัก แทบไม่อยากพัวพัน
เติ้งถูรินน้ำชาล้นจอก ยกขึ้นดื่มก่อนจะลุกขึ้นยืนหันหลังให้แขก
**ธรรมเนียมจีน การรินน้ำชาให้ล้นจอก หมายถึง การขับไสไล่ส่งผู้มาเยือนแบบไม่ต้องเอ่ยปาก**
"ข้าขอร้องล่ะ ท่านแม่ทัพโปรดช่วยเหลือข้า "ราชองครักษ์ที่มีอายุมากกว่าเติ้งถู กลับกล้าลดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอนเดี๋ยวนั้นแบบไม่สนเกียรติ
"ห่ะ...เขากล้าทำถึงขนาดนั้นเลยหรือ" เติ้งถูที่พยายามใจแข็ง แค่ก้าวขาย่างเดินไปข้างหน้าก็ฝืนทำไม่ได้แล้ว
"เห้อ... เอาเถอะ ว่ามา...ท่านทำขนาดนี้ ข้าก็คงหนีไม่พ้นที่จะใจอ่อน" เติ้งถูหันกลับมา ประคองต้าเชียงลุกขึ้น
"เอาล่ะ เล่าความจำเป็ของท่านมา" สองหนุ่มพูดคุยกันนานโขเป็เื่เป็ราวจนผิดสังเกต
"ข้ามีใจชมชอบองค์หญิงอวี๋เยว่ชางมานานนัก เพียงแต่ข้านั้นต่ำต้อย สกุลราชองครักษ์ คงไม่สูงส่งให้นางอภิรมย์นัก "
"แต่หากฝ่าาจะให้นางแต่งไม่เลือก กับชายแปลกหน้า ข้านั้นยอมไม่ได้ ทุกวันคืนหัวใจของข้าเ็ปเหลือทน...คิดหาแผนการล้มล้างงานแต่งที่จะต้องส่งตัวนางไปต่างแคว้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า"
"ข้านั้น ไม่กล้าคิดผลที่จะตามมาเลยจริงๆหากข้ากระทำโดยวู่วาม...จึงได้ร้อนใจมาพบท่านโดยพลการ" เื่ที่ควรเล่าก็เล่าไปหมดแล้ว
"ต้าเชียง การรักสตรีมิใช่เื่ผิด ยศถาบรรดาศักดิ์มิใช่ตัวชี้วัดทั้งหมดหรอกวางใจเถอะ ข้าพอจะนึกแผนการออกอยู่บ้าง" เติ้งถูรู้สึกเห็นอกเห็นใจต้าเชียงเป็ที่สุด เขาตบไหล่ให้กำลังใจเบาๆก่อนจะล่ำลากัน
เติ้งถูเดินออกไปส่งต้าเชียงที่หน้าจวนด้วยตัวเองถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีฝ่ายใดยอมไปก่อน เอาแต่ล่ำลากันนานสองนาน เป็ที่ผิดสังเกต
"ราชองครักษ์ต้าเชียง??? เขามาทำอะไรที่จวนโม่ตั้งครึ่งวัน" จิ่นเฟยเกิดความสงสัยต่อมเผือกกระตุกอยากรู้อยากเห็น
ทว่าเติ้งถูก็พอจะหูไวตาไวสังเกตเห็นท่าทีแปลกๆของเมียเข้าแล้ว
แน่นอนว่าโม่เติ้งถู ได้โอกาสแก้เผ็ดภรรยาแสนร้ายกาจคนนี้ เขาเตรียมการเป็อย่างดีเพื่อลองใจนาง โดยนัดแนะกับชิวเยี่ยไว้เป็อย่างดี
หลังจากพูดคุย ยืนส่งต้าเชียงอยู่นาน เติ้งถูกลับเข้ามาในจวนพูดคุยกับชิวเยี่ยนิดหน่อยก่อนจะขึ้นควบอานม้าออกไปอย่างเร่งด่วน
ทันทีที่สามีลับตาไป แผนการก็เป็ไปอย่างที่เติ้งถูคิด ภรรยาสุดที่รักรีบปลี่เข้าหาชิวเยี่ย ล็อกประชิดตัว
"บอกข้ามา ว่าเกิดเื่อะไรขึ้น เหตุใดคนในวังมาที่นี่ พูดคุยกันนานโข จนเติ้งถูต้องออกจวนตามไปทันที"
"อ่ะ.... เอ่อ...ฮูหยิน เื่นี้ท่านรู้เข้าคงไม่ดีกระมัง"ชิวเยี่ยการละครแกล้งทำทีพูดตะกุกตะกักให้ดูน่าสงสัยเพื่อเพิ่มความอยากรู้อยากเห็นให้นางเข้าไปอี้กกกก
"ชิวเยี่ย!!! ว่ามาเถอะไม่งั้นข้าจะทำให้เ้าอยู่ในสภาพเดียวกับตานยี!!!"จิ่นเฟยบิดหูชิวเยี่ยจนแดงจี๋ พร้อมข่มขู่
"ยอมแล้วๆๆ ข้ายอมพูดแล้ว"
"ที่จริง ท่านราชองครักษ์ต้าเชียง มาเพื่อแจ้งข่าว องค์หญิงอวี๋เยว่ชางดื้อดึงไม่ยินยอมแต่งไปยังแดนทุ่งหญ้า ฝ่าาจึงจะจัดงานประลองขึ้นมาบังหน้า"
"หากชายใดเข้าร่วมต่อสู้ ผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียวจะได้แต่งกับองค์หญิง "
"แต่เื่ที่ท่านไม่ควรรู้ก็คือว่า....ฝ่าา้าให้ผู้ชนะ คือท่านแม่ทัพใหญ่โม่ขอรับ"ชิวเยี่ยตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ สมจริงสมจังจนนางเชื่อสนิทใจ
"อย่างนั้นเองหรือเช่นนั้นการประลองจะเกิดขึ้นเมื่อใด " จิ่นเฟยแสดงท่าทางหึงหวงออกมาโจ้งแจ้ง
"ชิวเยี่ย เ้าจะไปทำอะไรก็ไป ข้าอยากใช้เวลาอยู่คนเดียวสักหน่อย... " จิ่นเฟยหัวจะปวด หึงสามีโดยที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
"ขอรับฮูหยิน"
เมื่อหมดเื่วุ่นๆแล้ว... ชิวเยี่ยก็มุ่งหน้าไปตามทางหวังจัดการเื่ของตานยีให้เรียบร้อย ตามที่ผู้เป็นายฝากฝัง
พล๊ะ!!! อั่ก!! ชิวเยี่ยเดินไปด้วยความรีบร้อน ไม่ทันระวังมอง... ชนเข้าอย่างจังกับสาวใช้นางหนึ่ง
ทันทีที่นางแหงนหน้าขึ้นมอง...โอ้พระเ้าดั่งนางฟ้านาง์ที่เง็กเซียนเสกมาชิวเยี่ยตกตะลึงกับใบหน้าจิ้มลิ้มของนาง
"ขะ ขะ อภัยเ้าค่ะ" สาวใช้คนใหม่ท่าทางขี้หวาดกลัว พูดเอ่ยปากน้ำเสียงนุ่มเบาดังอู้อี้ในลำคอ
"เดี๋ยวนะ จวนโม่ไม่มีสาวใช้นางไหนที่ข้าไม่รู้จัก....แล้วนางเป็ใครกัน" ชิวเยี่ยกลัวว่านางจะเป็คนแปลกปลอมเข้ามาทำมิดีมิร้าย จึงเข้าขึงล็อกตัวนางไว้
"บอกข้ามา!!! เ้าเป็คนของใครกันแน่ใครส่งเข้ามา!!" ชิวเยี่ยตวาดเสียงดังจนนางกลัวตัวสั่น
"ฟานฟ่านเป็แค่สาวใช้คนใหม่ของฮูหยินเ้าค่ะ"เสียงสั่นเครือจากปากสาวใช้นางนั้น
"ที่แท้ก็เป็เ้านี่เอง...ขออภัยที่ข้าเสียมารยาท พักนี้เกิดเื่ที่จวนมากมาย ข้าจำเป็ต้องเข้มงวด"ชิวเยี่ยคลายมือออก
"ไม่คิดเลยว่า พอเอามาตบแต่ง เ้าก็เป็สตรีที่น่ามองยิ่ง ต่างจากวันที่ข้าแบกเ้าขึ้นรถม้าราวคนละคน สตรีที่เนื้อตัวมอมแมมไร้ที่พึ่ง บัดนี้ดั่งเทพธิดามาจุติ" ชิวเยี่ยจ้องเพ่งมองใบหน้าน้อยๆของนางอย่างตั้งใจ
3K
