ตัดฉากกลับมาที่การต่อสู้
ย้าาาาาาสสส บู้มมมมมมมม!!! จากเเรงะเิ ร่างของทั้งสองพุ่งกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง!
ร่างของนักดาบปลิวว่อนขนานเเละชนเข้าพื้นดินกลิ้งคลุกฝุ่นหลายตลบ ฮิโรกะไช้ดาบในมือขวาปักพื้นดินเพื่อ ชลอเเรงต้าน เเล้วเอียงตัว ยกขาขึ้นตีลังกากลับมายืนอย่างเเน่วเเน่ เเล้วจ้องมองไปที่อสูร
ร่างของอสูรได้ปลิวว่อนออกไปชนเข้ากับต้นไม้ 1ต้น 2 ต้น 3ต้น ...มากกว่า10ต้น พังกระจาย เป็เเนวราบ!!
ดาบผ่าอัสนี ดูเหมือนจะได้รับชัยนะในการปะทะครั้งนี้!
ควันเริ่มจางหาย มีดวงตาสีเเดงฉานคู่หนึ่งเดินออกมาจากเศษซากปรักหักพัง เเม้ร่างกายได้รับาเ็ เเม้ไหล่ซ้ายของตนจะขาดก็ตาม! เเต่เ้าตัวกลับสะเเหยะยิ้มออกมา เหมือนเซลล์ทุกเซลล์กำลังตื่นเต้นเเละกรีดร้อง ว่านี่เเหละคือสิ่งที่ข้าผู้นี้้า
" ไม่เลว ไม่เลวเลยจริงๆ"ทันไดนั้น ไหล่เเละเเขนซ้ายที่ขาดไปก็งอก ขึ้นมาเหมือนเดิม!!
ฮิโรกะ ทำสีหน้าจริงจังทันที
เเม้ศัตรูจะเจ็บหนักกว่าตนเองก็ตาม เเม้จะชนะในการปะทะครั้งเเรกนี้ก็ตาม
เเต่ฮิโรกะรู้ได้ทันทีว่าจริงๆเเล้วคนที่เสียเปรียบในการปะทะครั้งนี้ก็คือตัวของเค้าเอง!!
"เเกทำไห้ชั้นรู้สึกสนุกได้จริงๆ ต่างจากพวกนักฆ่าอสูรเศษสวะก่อนหน้านี้ที่ผ่านมา ชั้นขอถามเเกหน่อยสิ เเกไม่อยากที่จะมาเป็อสูรอย่างงั้นเหรอ อสูรสะเเหยะยิ้ม
นักดาบเบิกตากว้าง
"อสูรหนะ เเข็งเเกร่ง สมบูรณ์แบบ เป็สิ่งมีชีวิตที่ได้รับพรจากพระเ้า เเม้ไม่ต้องฝึกฝน ก็เเข็งเเกร่งมีชีวิตเทียบะ
เเละถ้าหากฝึกฝนต่อไป เเกก็จะเเข็งเเกร่งยิ่งขึ้น ยิ่งขึ้น ไร้ขีดจำกัด! ไร้จุดจบ! เป็สิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง! ต่างจากมนุษย์ที่เต็มไปด้วยข้อบกพร่องเเละขีดจำกัด
"ว่าไงเเกไม่สนใจทีจะลองดูสักหน่อยหรือ "
จบตอน
..