"พี่เจียลี่ไม่ต้องเสียใจนะเ้าคะ อย่างน้อยๆท่านก็ยังมีพวกเราที่เป็สหายของท่าน พวกข้าไม่ทิ้งท่านอย่างแน่นอน" เฟิ่งอิงฮวาเดินเข้าไปกอดสหายด้วยความสงสารและเห็นใจ
"ใช่ๆ พวกข้าจะอยู่ข้างๆเ้าเอง หากเ้ามีเื่ไม่สบายใจก็มาปรึกษาพวกเราได้ตลอดเลยนะ" หวงเหมยก็เดินเข้าไปกอดปลอบสหายอีกคนเช่นกัน
หวงอันเดินเข้าไปกอดโดยไม่พูดอะไรสักคำ นางเพียงใช้การกระทำของตนเองเป็การบอกกล่าวให้สหายรู้ว่าตัวนางเองก็ไม่คิดจะทอดทิ้งนางเช่นกัน ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าชีวิตของพวกนางและครอบครัวนั้นไม่ได้มีชีวิตความเป็อยู่ที่ดีอะไร ทุกคนต่างก็ลำบากและมีปัญหากันทั้งนั้น แต่ในเมื่อมีสหายแล้ว ถึงแม้บางเื่พวกนางอาจจะช่วยอะไรมากไม่ได้ แต่ยังสามารถรับฟังและช่วยคิดหาทางแก้ปัญหาได้นี่นา
หลังจากกอดปลอบกันได้สักพักจนหวงเจียลี่กลับมายิ้มแย้มเหมือนเดิมแล้ว หญิงสาวทั้งสี่คนก็พากันเดินกลับออกมาจากป่าแล้วไปดูที่ดักปลาที่ลำธารกันต่อด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง
เฟิ่งอิงฮวากับหวงอันค่อยๆก้าวขาลงไปในลำธารก่อนจะช่วยกันดึงกิ่งไม้ใบไม้ออกแล้วช่วยกันยกไซขึ้นมาจากน้ำส่งให้กับหวงเหมยและหวงเจียลี่ที่รอรับอยู่บนฝั่ง
"หนักมาก!!" หวงเจียลี่พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น
"โอ้โห!!! ข้างในมีปลาเต็มไปหมดเลย" หวงเหมยเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกตะลึงก่อนจะพูดขึ้นมาหลังจากที่นางเปิดฝาจุกออกแล้วส่องเข้าไปดูข้างในไซแล้ว
"ไหนๆ ให้ข้าดูบ้าง" หวงเจียลี่ก็พูดขึ้นพร้อมกับรีบขยับมาส่องดูปลาที่อยู่ในไซเช่นกัน "จริงด้วยๆ!! ข้างในมีปลาเต็มไปหมดเลย"
เฟิ่งอิงฮวาเทปลาทั้งหมดออกมาก่อนทั้งสี่สาวจะช่วยกันคัดเอาแต่ปลาตัวใหญ่ๆใส่ลงไปในตะกร้า ส่วนตัวที่มีขนาดเล็กก็จับโยนลงไปในลำธารไป ใช้เวลาราวๆสองก้านธูปพวกนางก็จับปลาใส่ตะกร้าและช่วยกันไปขุดหาใส้เดือนแถวๆนั้นมาใส่ลงไปในไซแล้วนำไซไปวางไว้ในลำธารเหมือนเดิม หาใบไม้กิ่งไม้มาปิดเอาไว้แล้วพากันกลับบ้านด้วยความยิ้มแย้ม สีหน้าของแต่ล่ะคนต่างก็เต็มไปด้วยความสุขอย่างปิดไม่มิด
"เสี่ยวฮวา เ้าจะสอนชาวบ้านทำอาหารจากปลาพวกนี้จริงๆหรือ?" หวงอันถามขึ้นมาด้วยความไม่แน่ใจ ตอนแรกที่ได้ยินเสี่ยวฮวาปรึกษากับพวกนางว่าจะนำปลาพวกนี้กลับไปแบ่งให้กับคนในหมู่บ้านด้วยนั้น บอกตามตรง…นางเองก็ไม่มั่นใจว่าจะมีใครกล้ากินปลาพวกนี้หรือไม่?
ก็อย่างที่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าปลานั้นไม่อร่อยและมีกลิ่นคาวมาก แต่ในใจลึกๆของนางก็มีความคาดหวังและเชื่อมั่นว่าเสี่ยวฮวานั้นคงจะมีวิธีทำให้ปลาพวกนี้ไม่มีกลิ่นคาวได้อย่างที่พูดจริงๆ ดังนั้นเมื่อเห็นว่าคงไม่มีอะไรเสียหาย หากว่าไม่มีใคร้าพวกนางก็แค่นำกลับไปที่บ้านตัวเองก็ได้
"อย่าห่วงเลยเ้าค่ะ ฮวาเออร์ของพวกท่านจะทำปลาย่างที่แสนอร่อยให้พวกท่านและชาวบ้านในหมู่บ้านได้ชิมเอง หากว่าทุกคนชอบ พรุ่งนี้เราก็สอนให้ชาวบ้านในหมู่บ้านหาปลาเป็ ทำเช่นนี้ก็เท่ากับว่าเราได้ช่วยให้คนในหมู่บ้านของเรามีอาหารเพิ่มขึ้น ในหน้าหนาวก็มีเสบียงเพิ่มให้ทุกบ้านอีกด้วยนะเ้าคะ" เฟิ่งอิงฮวาก็ยังคงตอบกลับไปด้วยความยิ้มแย้มสดใสเหมือนเคย
เมื่อเป็เช่นนี้แล้ว ทั้งสี่คนจึงได้เดินมาที่ลานกว้างกลางหมู่บ้าน ระหว่างทางพบเจอกับชาวบ้านก็ได้บอกกล่าวชักชวนให้พวกเขาเดินมาพร้อมกัน ส่วนบุรุษที่รู้จากปากของพวกนางว่าพวกนางจะแจกปลาให้ทุกครอบครัว บ้างก็เดินมาช่วยแบกตระกร้าปลา บ้างก็วิ่งไปแจ้งข่าวให้ผู้นำหมูบ้านทราบพร้อมทั้งให้เขาเคาะเกาะไม้เรียกรวมตัวชาวบ้านเหมือนทุกครั้ง
เฟิ่งอิงฮวาเดินไปพูดคุยกับท่านลุงหวงเจียวหั่วผู้นำหมู่บ้านพร้อมกับบอกกล่าวกับเขาว่าพวกนางจะแบ่งปลาที่ได้มามากมายเต็มตระกร้าใหญ่นี้ให้กับชาวบ้านครอบครัวล่ะหนึ่งตัว ซึ่งนางคิดว่าแบ่งให้ครอบครัวล่ะหนึ่งตัวนั้นน่าจะเพียงพอ เพราะหมู่บ้านหวงินี้มีชาวบ้านอาศัยอยู่เพียงสามสิบกว่าครัวเรือนเท่านั้น อย่างไรก็เพียงพอให้แจกจ่าย เพราะปลาที่พวกนางได้มานั้นมีถึงสี่สิบกว่าตัวเชียวนะ
เมื่อหวงเจียวหั่วได้ฟังแล้วก็รู้สึกขอบคุณกับความมีน้ำใจของเด็กสาวทั้งสี่คนยิ่งนัก เมื่อกล่าวขอบคุณทั้งสี่คนแล้วเขาก็ได้ประกาศบอกเื่นี้ให้กับชาวบ้านทุกคนได้ฟังทันที แต่ปัญหาก็คือชาวบ้านต่างก็ไม่รู้วิธีที่จะทำให้ปลาไม่มีกลิ่นคาว ดังนั้นเฟิ่งอิงฮวาจึงตัดสินใจสอนวิธีกำจัดกลิ่นปลาให้กับทุกคนด้วยความเต็มใจ
เฟิ่งอิงฮวาบอกให้สตรีในหมู่บ้านมาช่วยกันทำความสะอาดปลาและควักเอาเครื่องในมันออกมาทิ้งก่อน ระหว่างนี้ก็ได้บอกให้บุรุษในหมู่บ้านไปช่วยกันตัดไม้ไผ่กลับมาให้ ส่วนคนที่ว่างงานก็ช่วยกันก่อไฟ บางคนก็กลับไปที่บ้านเพื่อหยิบเกลือจากบ้านตนเองมาให้คนล่ะนิดล่ะหน่อย เมื่อนำมารวมกันแล้วก็ถือว่าเพียงพอให้หมักปลาเลยล่ะ
กลิ่นหอมของปลาย่างที่หมักด้วยเครื่องปรุงและสมุนไพรเพื่อดับกลิ่นคาวปลาก็พลันส่งกลิ่นหอมหวนไปทั้วบริเวณลานกว้างของหมู่บ้าน ชาวบ้านที่ได้กลิ่นต่างก็พากันกลืนน้ำลายอย่างเผลอตัว สายตาก็พากันมองจ้องไปที่ปลาตัวใหญ่บนเตาไฟไม่กระพริบ
ด้วยความร่วมมือร่วมใจช่วยเหลือกันของชาวบ้าน ไม่นานปลาทั้งหมดสี่สิบแปดตัวก็สุกหมดแล้ว ยามนี้ก็ใกล้จะได้เวลาทานมื้อเย็นของทุกบ้านแล้วเช่นกัน ดังนั้นนางจูซื่อภรรยาของผู้นำหมู่บ้านจึงได้รีบแจกปลาให้กับทุกครอบครัวเพื่อนำกลับไปกินกันเองที่บ้านด้วยรอยยิ้มมีความสุขไม่ต่างกับชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้าน พวกเขาต่างก็หันมากล่าวขอบคุณกับเฟิ่งอิงฮวาและสหายทั้งสามด้วยรอยยิ้ม
หลังจากชาวบ้านกลับไปกันหมดแล้ว แต่ปลายังเหลืออยู่สิบตัว ดังนั้นหวงเจียลี่จึงได้บอกให้พวกนางสี่คนแบ่งกันคนล่ะสองตัว อีกสองตัวที่เหลือก็ให้กับครอบครัวของผู้นำหมู่บ้านก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเองไปอย่างมีความสุข
"จริงสิ!! ท่านลุงผู้นำหมู่บ้านเ้าคะ ข้ารบกวนท่านลุงบอกกล่าวกับคนในหมู่บ้านด้วยว่า…หากใครอยากเรียนรู้วิธีจับปลาก็ให้มารวมตัวกันในวันพรุ่งนี้ยามอู่นะเ้าค่ะ ข้ากับพวกพี่สาวจะช่วยสอนให้กับทุกคนเอง" ก่อนจะแยกย้ายกันเฟิ่งอิงฮวาก็พลันนึกถึงเื่นี้ขึ้นมาได้ ดังนั้นนางจึงรีบบอกกล่าวกับหวงเจียวหั่วโดยมีสหายทั้งสามและครอบครัวของพวกนางยืนยิ้มให้อยู่ไม่ไกลกัน
"ได้ พรุ่งนี้เช้าลุงจะรีบแจ้งชาวบ้านั้แ่เช้าเพื่อให้พวกเขาได้เตรียมตัว ขอบคุณพวกเ้าทั้งสี่คนมากที่มีน้ำใจช่วยเหลือชาวบ้านเช่นนี้ เป็โชคดีของหมู่บ้านหวงิของเราแล้วที่มีเด็กสาวจิตใจดีอย่างพวกเ้าอยู่" หวงเจียวหั่วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มมีความสุข หากมีวิธีที่จะช่วยเหลือให้ชาวบ้านในปกครองของเขาได้มีอาหารและความเป็อยู่ที่ดีขึ้น มีหรือที่เขาจะไม่ยินดี!!
เื่นี้เฟิ่งอิงฮวาได้ปรึกษากับสหายของนางระหว่างที่เดินออกจากเขาแล้ว อีกทั้งยังได้นัดแนะกับทั้งสามคนว่าจะไปตรวจดูปลากันั้แ่เช้า เสร็จแล้วก็จะนำไซกลับมาไว้ที่บ้านแล้วรอนำไปสอนให้กับชาวบ้านและนำไปเป็ตัวอย่างให้พวกเขาได้สานไซเช่นนี้มาใช้กันเองด้วย
ส่วนเื่ที่จะเข้าเมืองไปขายโสมนั้น พวกนางวางแผนกันและตกลงกันไว้ว่าอีกสองวันถึงจะพากันเข้าเมืองไปด้วยกันทั้งสี่คนเลย โดยเื่นี้พวกนางจะยังไม่บอกกล่าวกับผู้ใดรวมทั้งคนในครอบครัวของพวกนางด้วย
"เจียเออร์ ปู่และพวกเราทุกคนนั้นดีใจมากที่เ้าได้สหายที่ดี แต่เ้าจงจำเอาไว้เสมอว่า…เมื่อเราโชคดีมีสหายที่ดีและจริงใจกับเราแล้ว จงรักษามิตรภาพที่ดีๆนี้เอาไว้ให้ดี อย่าได้ทำเื่ที่ผิดต่อพวกนางเล่า รักษาคนที่ดีเอาไว้ หากใครไม่ดีก็ให้หนีห่าง หากหนีไม่พ้นก็ต้องตอบโต้กลับไปเพื่อพาตัวเองออกมาจากคนพวกนั้น" หวงหวังจิ้งท่านปู่ของหวงเจียลี่พูดขึ้นมาระหว่างที่ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อกินข้าวเย็นด้วยกัน
"เข้าใจแล้วเ้าค่ะท่านปู่ เจียเออร์จะจำไว้ให้ขึ้นใจ" หวงเจียลี่ก็ตอบรับอย่างว่าง่าย
"เสี่ยวฮวาสหายของเ้านั้นเป็เด็กสาวที่จิตใจดีมากจริงๆ คนดีๆเช่นนี้ไปอยู่ที่ไหนย่อมพบแต่ความเจริญรุ่งเรืองอย่างแน่นอน" ท่านย่าก็พูดขึ้นมาบ้าง ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับผู้าุโของบ้านทั้งสองคน ดังนั้นจึงไม่ได้มีใครพูดอะไรก่อนจะพากันนั่งทานอาหารกันต่อเงียบๆ
ยามนี้ทุกครัวเรือนต่างก็กำลังเพลิดเพลินกับรสชาติของปลาย่างที่แสนอร่อย ทุกคนต่างก็พยักหน้าอย่างชอบใจและพูดเป็เสียงเดียวกันว่ารสชาติของปลาย่างนั้นอร่อยมาก อีกทั้งปลาย่างที่เฟิ่งอิงฮวาสอนมานั้นไม่มีกลิ่นคาวเลยแม้แต่น้อย เนื้อปลาหวานๆเด้งๆบวกกับถูกหมักด้วยเครื่องปรุงและสมุนไพรจนได้รสชาติที่กลมกล่อมและกลิ่นหอมยิ่งนัก
เฟิ่งอิงฮวาที่กำลังนั่งหลับตาพริ้มซึมซับกับรสชาติอร่อยของปลาย่างด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุข "อื้มมม อร่อยมากกก!!!"
ปลาตัวใหญ่หนึ่งตัวนั้นนางกินหมดคนเดียวเลยจริงๆ รสชาติอร่อยที่ไม่ได้กินมานานพาให้นางหวนคิดถึงชีวิตในชาติที่แล้วอย่างลืมตัว เมื่อได้สติขึ้นมาก็รีบสะบัดศีรษะแล้วเก็บจานไปล้างทำความสะอาดก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ให้เรียบร้อย
วันนี้เป็อีกหนึ่งวันที่นางมีความสุข 'หากนำโสมสามหัวนี้ไปขายล่ะก็…นี่ไม่เท่ากับว่าข้าจะได้ตำลึงก้อนโตมาไว้ในมืออีกจำนวนมาหรอกหรือ? หนทางความร่ำรวยก็อยู่อีกไม่ไกลแล้วนะสิ คิกคิก' เฟิ่งอิงฮวานอนคิดอยู่คนเดียวอย่างมีความสุขก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
9K
