ชายชุดดำแบกตัวจูหลินไว้ที่หลังเขาะโพาไปในป่าลึก พอเห็นว่าปลอดภัยดีแล้ว จึงหยุดและวางนางลง
“ขอบคุณท่านมากผู้มีคุณ” จูหลินคารวะ
“ข้าเอง จูหลิน”
“เฉียนว่าน เ้านั่นเอง”จูหลินดีใจที่ได้เจอเพื่อน
“ม้าขาว มาเร็วเข้า”เฉียนว่านะโเรียกม้าขาวที่รออยู่ในป่าแห่งนี้
ม้าขาวจึงปรากฏตัว “รีบไปกันเถอะ ข้ากลัวอสูรค้างคาวตามมาทัน มันบินเร็วใช่เล่น”
จูหลินจึงย้ายไปขี่ม้าโดยมีเฉียนว่านะโตามไปติดๆ
ทั้งสามมาถึงค่ายอสูรหมาป่าอย่างปลอดภัย
“ทุกคนปลอดภัยดีใช่มั้ย”จูหลินรีบถาม
“ซานชิง ชายชราและหานสงยังคงไม่ฟื้น ส่วนปิงยี่นั้นได้ถูกเ้าสำนักเจียงกู่ดูดลมปราณเสียชีวิตไปแล้ว”เฉียนว่านเล่าสั้นๆ
“ผู้บงการทั้งหมดเป็ฝ่าาแคว้นจู่เสียนจะทำยังไงดี ป่านนี้พวกเ้าคงถูกประกาศจับ” จูหลินกังวล
“ขอข้าปรึกษาคนอื่นก่อนคงต้องวางแผนร่วมกัน” เฉียนว่านคิดว่านี่เป็เื่ใหญ่
“งั้นข้าขอไปเยี่ยมซานชิงนะ”จูหลินเป็ห่วงเพื่อนสาว
******************************************************
เมื่อไปถึงบ้านของเฉียนลู่เฉียนว่านก็แปลกใจที่เห็นเฟยเฟยเป็ผู้ช่วยดูแลซานชิงให้
“นี่เ้าไม่รังเกียจซานชิงแล้วงั้นหรือ”เฉียนว่านกล่าว
“ไม่แล้วเ้าค่ะในเมื่อข้าไม่ได้รักท่านแล้ว” เฟยเฟยกล่าวตามตรง
“อ้อ! เ้ามาที่นี่เพื่อมาช่วยชายผู้เป็ที่รักดูแลผู้ป่วยทุกคนสินะ” เฉียนว่านกล่าวอย่างเข้าใจ
“ใช่แล้วเ้าค่ะพี่เฉียนว่าน” เฟยเฟยรู้สึกเขินจนหน้าแดง
“ขอบใจมาก” เฉียนว่านรู้สึกโล่งใจที่เฟยเฟยยอมรับรักน้องชายเสียที
“พวกท่านตามสบายเถิดข้าขอตัวไปดูผู้ป่วยรายอื่นก่อน” เฟยเฟยกล่าว
จูหลินจึงเข้าไปดูอาการของซานชิง“เ้าเป็ยังไงบ้าง ทำไมเ้าถึงเป็เช่นนี้”
“นางได้ถ่ายพลังทั้งหมดที่มีอยู่ให้ข้าทั้งหมดเพื่อป้องกันไม่ให้เ้าสำนักดูดลมปราณของนางไป” เฉียนว่านกล่าว
“แล้วนางจะฟื้นพละกำลังจนเป็ปกติได้มั้ย”จูหลินสงสัย
“สักวันนางจะตื่นขึ้นมาเป็ปกติแต่ไม่อาจทำการปราบอสูรได้อีก และข้าสัญญาว่าข้าจะทำทุกอย่างแทนนางเอง” เฉียนว่านจะปราบอสูรแทนนาง แม้ตนได้ถูกปลดปล่อยไปแล้วก็ตาม
“มีเ้าดูแลนางอยู่ไม่ห่างอีกไม่นานหรอก นางก็คงจะหาย”จูหลินรู้ว่าซานชิงจะรู้สึกสบายใจขึ้นยามเมื่อมีเฉียนว่านอยู่ใกล้ๆ
“อย่าห่วงเลยข้าย้ายมาอาศัยอยู่กับน้องชายแล้ว ข้านอนเฝ้านางทุกคืน” เฉียนว่านกล่าว
“ตอนนี้พวกเรา ไปเยี่ยมชายชรากับหานสงกันเถอะ”จูหลินอยากพบเหยื่อผู้ถูกพิษ
******************************************************
ณ เรือนรักษาของเจินหลิน
จูหลินเข้าไปเยี่ยมอสูรหมีขาวก่อน
“ข้าขอคารวะผู้าุโ”จูหลินคารวะแม่ของเฉียนว่าน
“ตามสบายนะข้าไปดูอาการของชายชราก่อน” เจินหลินกล่าว
“เ้าค่ะ” จูหลินเดินเข้าไปดูอาการของหานสงใกล้ๆ
“ปิงยี่ ปิงยี่เ้าอย่าจากข้าไป” หานสงเพ้อถึงหญิงคนรัก
“อสูรหมีขาวกำลังจะฟื้น”จูหลินเห็นเขากำลังจะรู้สึกตัว
“เขาเป็อสูรร่างกายจะฟื้นตัวเร็วกว่ามนุษย์ปกติหลายเท่า” เฉียนว่านกล่าว
“จูหลิน เฉียนว่านนี่ข้าอยู่ที่ไหน” หานสงตื่นขึ้นมาก็เห็นคนรู้จัก
“ค่ายอสูรหมาป่าตอนใต้”เฉียนว่านกล่าว
“ข้าสูญเสียปิงยี่ไปข้าจะไปแก้แค้นพวกมัน” หานสงรู้สึกเจ็บแค้นกำลังจะลุกจากเตียงเพื่อไปกำราบเ้าสำนักเจียงกู่ แต่ถูกเฉียนว่านห้ามไว้
“ใจเย็นๆก่อนเื่ราวมันซับซ้อนมากกว่าที่เ้าคิด เ้าสำนักเจียงกู่ยังมีนายใหญ่อีกที”เฉียนว่านกล่าว
“มันเป็ใครข้าจะรีบไปกำจัดมัน” หานสงอยากรู้
“ฝ่าาแคว้นจู่เสียน”จูหลินตอบให้
“อะไรนะ! นี่พวกมันเป็ใหญ่มานานแล้วหรือนี่ อีกหน่อยพวกเราคงไม่มีที่ยืน” หานสงไม่คิดว่าจะเป็ผู้ครองแผ่นดิน
“พวกเราจำเป็ต้องวางแผนดีๆไม่เช่นนั้นอาจเสียท่าได้ง่ายๆ” เฉียนว่านกล่าว
“ในเมื่อท่านฟื้นแล้วข้าขอตัวไปดูอาการชายชราก่อนนะ” จูหลินปล่อยให้สองอสูรคุยกันต่อส่วนตนก็ไปเยี่ยมดูอาการของชายชรา ที่ภายหลังได้แยกไปนอนอีกห้องหนึ่ง
จูหลินเห็นว่าชายชรายังคงไม่ฟื้นนางเห็นเขานอนอยู่เดียวดายไร้ญาติขาดมิตร ก็คิดสงสารและนึกถึงพ่อของตัวเองดังนั้นนางตั้งใจว่าจะช่วยดูแลชายชราให้ในระหว่างที่เขายังไม่ฟื้น
******************************************************
เฉียนฟุยอมมอบกองกำลังให้เฉียนว่านเพื่อเตรียมสู้รบกับเหล่าอสูรในเมืองหลวงดังนั้นเฉียนว่านและหานสงจึงร่วมมือกันฝึกทหาร โดยมีที่ปรึกษาคือเฉียนฟงพ่อของเฉียนว่าน
เนื่องจากบ้านของเจินหลินและเฉียนลู่อยู่ไกลกันมากจูหลินซึ่งได้มาพักอยู่กับเจินหลิน ทำให้นางไม่สะดวกที่จะไปเยี่ยมดูอาการของซานชิงและคิดว่าซานชิงมีหลายคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิดนางจึงตัดสินใจช่วยเจินหลินดูแลชายชราแทน
ในแต่ละวันที่จูหลินคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ชายชราอยู่นั้นนางได้สังเกตเห็นว่า ผมของชายชราค่อยๆเปลี่ยนกลับเป็ดำเรื่อยๆ ใบหน้าที่เหี่ยวย่นก็ค่อยๆเต่งตึงนางใตื่นเต้นมาก เลยรีบวิ่งไปหาผู้าุโทันที
“ท่านป้าชายชราค่อยๆกลับมาเป็หนุ่ม มันหมายความว่ายังไงเ้าคะ” จูหลินรีบถาม
“ความจริงเขาเป็หนุ่มนะเขาถูกวางยาพิษของอสูรงูแบบทีละนิดๆ พิษจึงค่อยๆสะสมในร่างกายทำให้ิัเหี่ยวย่น ผมเผ้ากลายเป็สีขาวดังที่เ้าเห็น” เจินหลินกล่าว
“แล้วเขาเป็ใครหรือเ้าคะ”จูหลินสงสัย
“คงต้องรอให้เขาฟื้นขึ้นมาบอกเองเพราะข้าเองก็ไม่รู้จักเขา” เจินหลินกล่าว
ชายชราค่อยๆกลับคืนสู่สภาพเดิมจนครบเจ็ดวันถึงรู้ว่าเขาเป็ใคร
“ถวายบังคมเพคะ/พะย่ะค่ะ ฝ่าา”
“ลุกขึ้นเถิดทุกคน”ฝ่าาองค์จริงตรัส
“เหตุใดพระองค์ถึงทรงเป็เช่นนี้ล่ะเพคะ”จูหลินสงสัย
“หลายเดือนก่อนข้าถูกวางยาพิษ ทำให้ข้ามีสภาพแก่ชราเช่นนี้และอยู่ดีๆก็มีคนหน้าตาเหมือนข้าปรากฏตัว มันสวมรอยเป็ข้าั้แ่นั้นมาตัวข้าถูกส่งตัวไปที่เมืองเพียงฝานและถูกจับขังที่ถ้ำเขาวงกตเื่ราวต่อมาก็เป็ดังที่พวกเ้ารู้” ฝ่าาตรัสเล่าสั้นๆ
“ใครกันที่สวมรอยเป็พระองค์เพคะ” เจินหลินอยากรู้
“ฝ่าาตัวปลอมมีเหล่าอสูรเป็ผู้ติดตามขอรับท่านแม่” เฉียนว่านกล่าว
“หรือว่า อสูรพยัคฆ์จะกลับมาอีก”เจินหลินนึกขึ้นได้
“ใครคืออสูรพยัคฆ์ขอรับท่านแม่”เฉียนว่านสงสัย
“ในสมัยที่แม่ยังสาวอสูรพยัคฆ์ได้เป็ผู้ครองแคว้นจู่เสียนไม่เพียงเท่านั้นยังปลอมตัวเป็ลูกชายท่านแม่ทัพเพื่อลอบกัดกองกำลังมนุษย์ที่ต่อต้านเขาอีกแต่ว่าแม่ได้ส่งตัวอสูรชั่วผู้นี้เข้าไปในปรภพแล้วนี่ มันกลับมาอีกได้ยังไง”เจินหลินแปลกใจ
“เป็ไปได้ว่าผู้ที่ช่วยอสูรพยัคฆ์กลับมา อาจจะเป็ท่านเ้าสำนักนักปราบอสูร เนื่องจากเขามีอาคมแกร่งกล้าจึงไม่ยากที่จะกระทำการเช่นนี้” เฉียนว่านคาดเดา
“แย่แล้วพวกเราต้องวางแผนดีๆ อสูรผู้นี้ฉลาดมากตัวแม่และพ่อของเ้าเสียท่าให้มันอยู่บ่อยครั้ง” เจินหลินกังวล
“ลูกจะระวังขอรับและปกป้องทุกคนให้จงได้” เฉียนว่านกล่าวอย่างมุ่งมั่น
“เอ่อพระองค์ทรงพักผ่อนเถิดเพคะ พวกเราขอตัว” เจินหลินกล่าว
ทุกคนกำลังเดินออกไปจนหมด
ฝ่าาเลยตรัสว่า “ขอเราคุยกับเ้าเป็การส่วนตัวจะได้มั้ยจูหลิน”
จูหลินชะงักนางยอมหยุดเดินและหันกลับเข้าไปในห้องพักของฝ่าาอีกครั้ง
“มีอะไรหรือเปล่าเพคะ”จูหลินรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดที่รู้ว่าฝ่าาอำมหิตนั่นเป็ตัวปลอม
“เราอยากขอโทษเ้า ที่ไม่ยอมเชื่อว่าพ่อเ้าถูกอสูรปรสิตครอบงำจนได้มาประสบด้วยตัวเองแบบนี้ เราถึงยอมเชื่อ” ฝ่าาทรงรู้สึกผิด
“หม่อมฉันไม่เคยถือโทษโกรธพระองค์เพคะหม่อมฉันเข้าใจดีทุกอย่าง” จูหลินกล่าว
“ทำไมสีหน้าเ้าเศร้าหมองเช่นนั้นมันเกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ” ฝ่าาทรงมองออก
“หม่อมฉันสงสารเหมยหลานเพคะนางถูกแต่งตั้งให้เป็ฮองเฮา แต่กลับถูกฮ่องเต้องค์ปลอมฆ่าตาย” จูหลินสงสารเพื่อนสมัยเด็ก
“นี่เขาแต่งตั้งฮองเฮางั้นหรือ” ฝ่าาตรัส
“ผู้แต่งตั้งไม่ใช่พระองค์หรือเพคะ”จูหลินใ
“ตอนที่เราปกครองแคว้นเราไม่มีเวลาทำอะไรทั้งสิ้น เลยยังไม่แต่งตั้งใครเป็ฮองเฮาเลย ต่อมาเราก็ถูกวางยาพิษและถูกจับคุมขังแล้ว” ฝ่าาตรัส
“งั้นเหมยหลานก็มีความสัมพันธ์กับอสูรชั่วนั่นสิเพคะ”จูหลินรู้สึกสงสารเพื่อน
“เราขอโทษที่เราพลาดท่าเสียทีเหล่าอสูรและคงอ่อนแอเกินไป จึงไม่สามารถปกป้องใครได้เลย แม้กระทั่งเ้า” ฝ่าาทรงรู้สึกผิด
“มนุษย์ลือจะสู้อสูรที่มีอิทธิฤทธิ์มากมายได้ล่ะเพคะทรงอย่าโทษตัวพระองค์เองเลย ทรงพักบรรทมต่อเถิด หม่อมฉันจะไปหยิบพระกระยาหารและยามาถวาย” จูหลินกล่าว
ฝ่าาทรงยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่เลยเชื่อฟังและยอมบรรทมต่อ
985
