“เด็กสมัยนี้วันๆ คิดแต่เื่ไร้สาระ อาจารย์เฉียนเป็เพราะเธอสั่งการบ้านพวกเขาน้อยไปหรือเปล่า” ฉินลู่หยิบแผงเข็มออกมา เขาเดินไปยังนักศึกษาที่ได้รับาเ็มาแล้วเปิดแผงเข็มออก
“หมอฉิน อย่าถือสาพวกเขาเลย พวกเขายังเป็เด็ก รีบคิดเถอะว่าจะทำยังไงกับแผลนั้นดี”เฉียนเชี่ยนไม่ได้สนใจนักศึกษาชายคนนั้น เธอพูดกับฉินลู่ แล้วเดินถอยออกมาเล็กน้อยเพราะตรงนั้นมีเืเยอะมาก เธอเห็นแล้วใจไม่ดี
“เชอะ ใครบางคนอาจจะไม่ได้เรียนมหา’ลัยเลยด้วยซ้ำ ยังจะมาพูดถึงการบ้านอีก…”เมื่อเห็นว่าฉินลู่กับเฉียนเชี่ยนไม่ได้สนใจตัวเอง ทำให้เขาเริ่มรู้สึกอายจึงพูดอย่างไม่ยอมแพ้แบบนั้นออกมา
เพียงแต่หลังจากที่เขาพูดจบ ก็ยังไม่มีใครสนใจเขาเหมือนเดิมเพื่อที่จะทำลายความเงียบนั้น เขาจึงพูดต่อว่า “นี่มันยุคไหนแล้วยังมีคนใช้เข็มอยู่อีกเหรอ คิดว่าตัวเองเป็หลี่สือเจิน[1]หรือไง อาจารย์เฉียน ถ้าเขาทำให้…”
“เงียบเลยนะ!ที่นี่หมดเื่ของเธอแล้ว กลับไป”
เฉียนเชี่ยนที่จิตใจกระวนกระวายอยู่แล้วยังต้องมาฟังเด็กคนนี้พูดเจื้อยแจ้วอยู่ที่ข้างหูอีก ยิ่งทำให้ปวดหัวไปใหญ่
เด็กคนนั้นหน้าแดงก่ำ เขามองค้อนใส่ฉินลู่ทีหนึ่งก่อนเดินออกจากห้องพยาบาลไป
พอเด็กคนนั้นเดินออกไปแล้วฉินลู่จึงค่อยหยิบเข็มเรียวแหลมออกมาจากแผงเข็ม แล้วหันไปพูดกับเฉียนเชี่ยนว่า“ช่วยประคองเขาหน่อย ฉันจะเริ่มทำการรักษาแล้ว อย่ากังวลไปเลยแผลแบบนี้ดูน่ากลัวก็จริง แต่มันไม่ได้หนักหนาอะไรมากหรอก”
เขาเพิ่งจะพูดจบ เฉียนเชี่ยนยังไม่ทันได้แสดงปฏิกิริยาอะไรเลย จู่ๆก็มีเสียงะโร้องของผู้หญิงที่มีความเกรี้ยวกราดและเป็กังวลผสมอยู่ด้วยดังเข้ามา
“ลูกชายฉันล่ะ ลูกชายฉันอยู่ไหน!”เสียงะโแหลมจนแสบหู สีหน้าของเฉียนเชี่ยนเปลี่ยนไปทันที หลังจากที่เธอพึมพำว่าต้องปวดหัวอีกแล้วสินะก็รีบหันไปมองที่ประตู
ตรงนั้นมีคนใส่ชุดกี่เพ้าสีแดงยืนอยู่ที่คอก็ห้อยสร้อยไข่มุกขนาดเกือบเท่าหัวแม่โป้งและกลมมนอยู่เส้นหนึ่งกิ๊ฟติดเพชรที่หัวส่องแสงเป็ประกายระยิบระยับ ที่ข้อมือข้างหนึ่งเป็กำไลทองส่วนอีกข้างก็เป็กำไลมือหยก
ฉินลู่เห็นแล้วตาลุกวาว
“เสียดายชุดกี่เพ้านี้ชะมัดเลย”
ฉินลู่แอบส่ายหัวไปมา ชุดกี่เพ้าที่ตัดพอดีตัวหญิงวัยกลางคนใส่ทองและเครื่องประดับเพชรพลอยเต็มตัวแต่ว่ารูปร่างของเธอนั้น…มีเนื้อที่เป็ส่วนเกินเยอะเกินไป ทำให้ชุดกี่เพ้าดีๆดูแย่ไปเลย
“ไอ้หยา ลูกแม่ ใครทำกับลูกแบบนี้!”พอหญิงวัยกลางคนเห็นลูกชายที่ยังนอนสลบอยู่ ก็ร้องไห้ออกมาทันทียังไม่ต้องพูดถึงเื่ที่เืบนตัวของเขายังไม่ทันแห้งเลยแค่เห็นแผลบนหัวก็น่าเป็ห่วงมากๆ แล้ว!
“ลูกชายของฉันเจ็บหนักขนาดนี้ ทำไมพวกคุณไม่พาเขาไปที่โรงพยาบาลล่ะพามาที่ห้องพยาบาลแบบนี้ทำไม อยากฆ่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของฉันหรือไง!”
คำพูดของเธอกระทบกับฉินลู่และเฉียนเชี่ยนที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
เฉียนเชี่ยนรีบเดินเข้าไปอธิบายว่า “คุณผู้ปกครอง เพราะว่ารถติดและเราเห็นว่าเด็กก็เจ็บหนักมาก ไม่อยากให้เสียเวลาไปเปล่าๆ จึงพามาที่นี่ก่อนไว้เราห้ามเืได้แล้ว ค่อยว่ากันนะคะ”
“เหลวไหล!”หญิงวัยกลางคนชี้ไปที่ลูกชายของเธอแล้วพูดออกมาอย่างตื่นเต้นว่า “รถติดแล้วยังไงคิดหาวิธีอื่นไม่ได้แล้วเหรอ!”
“จะฟาดงวงฟาดงาอะไรขนาดนั้น” ฉินลู่ขมวดคิ้วเขาหยิบเข็มออกมาแล้วกำลังจะทำการฝังเข็มที่จุดฝังเข็มบนหัวของนักศึกษาคนนั้น
“จะทำอะไรน่ะ!”หญิงวัยกลางคนเห็นฉินลู่ถือเข็มยาวๆ อยู่ในมือ ทำให้ใจนเหงื่อแตกไปทั้งตัวก่อนเดินเข้ามาดึงแขนของฉินลู่เอาไว้อย่างโมโห
“ผมก็กำลังจะรักษาให้ลูกชายของคุณไง!” ฉินลู่พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ตอนนี้เขาเืไหลไม่หยุดถ้าไม่รีบห้ามเื อาจจะเป็อันตรายได้”
“ห้ามเืต้องใช้เข็มทิ่มด้วยเหรอ! นี่มันสมัยไหนแล้ว ยังใช้วิธีฝังเข็มอยู่อีก!”หญิงวัยกลางคนเข้าไปแย่งเข็มจากมือของฉินลู่อย่างดุดัน
ฉินลู่พูดออกมาว่า “เหอะ!”แล้วขยับร่างกายเล็กน้อย เหมือนว่ามีอะไรมาบังตัวหญิงวัยกลางคนเอาไว้ทำให้เธอต้องถอยหลังกลับไป
ฉินลู่ใช้โอกาสนี้เล็งเข็มแล้วรีบฝังเข็มลงไปที่หัวของเด็กคนนั้นอย่างรวดเร็ว
“อ๊าย!”
หญิงวัยกลางคนตาแดงขึ้นมาทันที แล้วมองค้อนใส่ฉินลู่“ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่!”
“ก็ห้ามเืให้ลูกชายคุณไง” ฉินลู่พูดตอบพลางหยิบเข็มออกมาแล้วทำการฝังเข็มที่หัวของเด็กคนนั้นอีกสองสามเข็มจากนั้นก็ชี้ที่แผลของเขาแล้วพูดว่า “เห็นหรือยังล่ะว่าเืหยุดไหลแล้ว”
หญิงวัยกลางคนรีบหันไปมองที่หัวของลูกชายตัวเองก็เห็นว่าเืที่ไหลออกมาจากแผลเมื่อกี้ ตอนนี้หยุดไหลแล้ว
“นี่มัน…” หญิงวัยกลางคนนิ่งอึ้งไปเลย
เฉียนเชี่ยนที่อยู่ข้างๆ เดินเข้ามาใกล้แล้วพูดอย่างตะลึงว่า“ห้ามเืได้แล้ว! หมอฉินนายห้ามเืเอาไว้ได้จริงๆ ด้วย!ใช้เวลาแป๊บเดียวก็ห้ามเืได้แล้ว!”
“ตอนนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ” ฉินลู่กลับไปนั่งที่เก้าอี้เขาดื่มน้ำชาที่ตอนนี้เย็นไปแล้ว ก่อนพูดต่อว่า “พอห้ามเืได้เขาก็ปลอดภัยแล้วล่ะ เดี๋ยวรอเวลาถอนเข็มออก ทำแผลนิดหน่อยกับเติมน้ำเกลือสักสองสามขวด ก็น่าจะดีขึ้นแล้ว”
พอหญิงวัยกลางคนหายอึ้ง ก็พูดพลางชี้ไปที่เข็มบนหัวของลูกชายว่า“รีบเอาเข็มพวกนี้ออกให้หมดเลยนะ ฉันไม่้าให้เธอรักษาลูกชายของฉันแล้วก่อนมาที่นี่ ฉันได้ติดต่อกับโรงพยาบาลและศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่ดีที่สุดในเมืองจิงเฉิงไว้แล้วฉันจะพาลูกชายของฉันไปที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
เธอพูด พลางเปิดกระเป๋าหนังชั้นดีที่อยู่ในมือ หยิบธนบัตร 100 หยวนออกมา 5 ใบแล้ววางลงบนโต๊ะ ก่อนพูดกับฉินลู่ว่า “นี่คือค่ารักษาถือว่าเป็รางวัลที่เธอช่วยห้ามเืให้ลูกชายฉันได้ ตอนนี้ก็รีบเอาเข็มพวกนั้นออกซะฉันเห็นแล้วสงสารลูก”
“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเอาเข็มออก” ฉินลู่มองไปที่หญิงวัยกลางคนและไม่ได้สนใจเงินบนโต๊ะเลย ก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกลางๆ ว่า“แม้ว่าตอนนี้ลูกชายของคุณจะเืหยุดไหลแล้ว แต่ก็ยังไม่ถือว่าปลอดภัย 100% ถ้าเกิดการกระทบกระทั่งอย่างรุนแรงละก็มีโอกาสทำให้เืออกอีกได้ ดังนั้นผมแนะนำว่าคุณควรจะให้เขาพักรักษาตัวอยู่ที่นี่สักระยะแล้วค่อยย้ายไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมืองจิงเฉิง”
หญิงวัยกลางคนจ้องหน้าฉินลู่อย่างเ็า ก่อนพูดออกมาว่า“อย่าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาทักท้วงเื่การตัดสินใจของฉันเพราะว่าตัวเองห้ามเืให้เขาได้ ไม่รู้ฐานะของตัวเองหรือไง เป็แค่หมอห้องพยาบาล ดูสิที่นี่ไม่มีเครื่องมือพร้อมใช้งานได้เลยยังจะกล้ามาบอกให้ลูกชายของฉันพักรักษาตัวที่นี่อีก ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาหมอประจำห้องพยาบาลอย่างเธอจะชดใช้ได้เหรอ!เธอรับผิดชอบไหวไหม!”
“คุณผู้ปกครองคะไม่เห็นเหรอคะว่าหมอฉินห้ามเืให้ลูกชายของคุณได้แล้วน่ะ”เฉียนเชี่ยนที่อยู่ใกล้ๆ พูดออกมาเพราะทนไม่ได้ที่เห็นว่าหญิงวัยกลางคนรังแกคนอื่นแบบนี้
“เขาห้ามเืได้ แล้วเขาจะรักษาให้หายได้เหรอ”หญิงวัยกลางคนพูดต่ออีกว่า “รีบเอาเข็มพวกนั้นออกให้หมดตอนนี้ เดี๋ยวนี้เลย!ถ้าเขาต้องมาเสียเวลาและพลาด่เวลารักษาที่ดีที่สุดไปเพราะพวกเธอสองคนฉันจะไปเอาเื่กับทางมหาวิทยาลัยแน่! ให้เขาไล่พวกเธอออกซะ”
คำพูดของหญิงวัยกลางคนทำให้ฉินลู่เริ่มโมโหแต่ตัวเขาเองที่อยู่ในฐานะหมอประจำห้องพยาบาล และในฐานะหมอคนหนึ่ง เขาไม่ควรมีเื่กับญาติคนไข้เพราะแบบนั้นเขาจึงอดกลั้นเอาไว้
เฉียนเชี่ยนก็โมโหเหมือนกันเธอดึงแขนเสื้อขึ้นแล้วตั้งใจจะพูดปะทะกับหญิงวัยกลางคน แต่ฉินลู่ดึงแขนเธอไว้ก่อนแล้วพูดว่า “ในเมื่อผู้ปกครองคนนี้ยืนยันว่าจะพาลูกไปรักษาที่โรงพยาบาลงั้นก็ทำตามที่เธอ้าก็แล้วกัน”
พูดจบ ฉินลู่ก็เดินไปเก็บเข็มที่ฝังอยู่บนหัวของเด็กหนุ่มคนนั้นออก
หญิงวัยกลางคนทั้งตัวใหญ่และแรงเยอะ เธออุ้มลูกของตัวเองขึ้นมาแล้วพาไปนั่งที่เบาะหลังของรถหรูคันหนึ่ง ที่จอดอยู่หน้าประตู
“ฉันเป็อาจารย์ของเขา ฉันต้องไปดูอาการของเขาด้วยเหมือนกันครั้งนี้ก็ต้องขอบคุณนายจริงๆ นะหมอฉิน” เฉียนเชี่ยนเดินมาตรงหน้าฉินลู่ แล้วโค้งให้หนึ่งที
ฉินลู่เช็ดทำความสะอาดเข็ม แล้วเก็บลงในแผงใส่เข็มเหมือนเดิม ก่อนจะหันมามองอาจารย์เฉียน
“อาจารย์เฉียน เมื่อนับครั้งนี้ด้วยแล้ว เธอขอบคุณฉันมาสองครั้งแล้วนะอย่ามัวแต่พูดสิ ต้องใช้การกระทำเพื่อแสดงความขอบคุณด้วย!”
ฉินลู่พูดไปด้วย แล้วมองเฉียนเชี่ยนั้แ่หัวจรดเท้าไปด้วย
ใบหน้าของเฉียนเชี่ยนแดงขึ้นมา เธอรู้ว่าฉินลู่แค่พูดหยอกเล่นแต่ว่าสายตาที่ฉินลู่มองเธอ ทำให้เธอรู้สึกแตกต่างอย่างไรชอบกล
“อี๋ คนลามก!”เฉียนเชี่ยนด่าออกมาอย่างเขินอาย แล้วพูดต่อว่า “งั้นฉันขอตัวก่อนนะ เมื่อกี้ผู้ปกครองคนนั้นพูดจาไม่ค่อยน่าฟัง แต่ก็เป็เพราะว่าเธอเป็ห่วงลูกชายของตัวเองนายอย่าใส่ใจเลยนะ”
“ฉันไม่ใส่ใจอยู่แล้วละพอมองจากมุมของผู้ปกครองคนนั้น ฉันก็เข้าใจและอภัยให้เธอแล้ว” ฉินลู่หัวเราะแล้วพูดอย่างมั่นใจว่า “พอเธอไปถึงโรงพยาบาล แล้วได้ยินสิ่งที่หมอบอกเธอจะต้องกลับมาขอบคุณฉันแน่”
“นายไม่โกรธก็ดีแล้ว” เฉียนเชี่ยนพยักหน้า แล้วรีบวิ่งตามออกไป
[1]หลี่เสินเจิน คือ าาสมุนไพรจีน มีชีวิตอยู่ในสมัยราชวงศ์ิ
4K
