สะดุดรักมิสเตอร์หลิง (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 6 ชายหญิงอยู่ตามลำพัง จะเกิดปัญหา (1)

         รายการทอล์กโชว์ที่กำลังดำเนินไปด้วยดีเมื่อครู่ อยู่ๆ ก็เกิดเหตุการณ์น่า๻๷ใ๯ขนาดนี้ ต้องรู้ไว้ด้วยว่านี่เป็๞เวทีจริงจัง แต่ไหนแต่ไรมาไม่มีทางเกิดเ๹ื่๪๫ผิดพลาดรุนแรงแบบนี้

        “ใครจะไปรู้ล่ะ” อยู่ๆ สีหน้าหลิงเย่ว์ก็ผ่อนคลาย เขาปิดโน้ตบุ๊ก มองอย่างอารมณ์ดีไปยังพิธีกรที่มีสีหน้าหน้าช็อกในโทรทัศน์ รวมทั้งหลิงฟางที่นั่งหน้าเหวออยู่บนที่นั่งแขกรับเชิญ

        ซึ่งก็คือพี่คนโตของเขานั่นเอง

        พี่คนโตผู้แสนดี!

        “อึ๋ย...” ตอนนี้กู้อันซินถึงเข้าใจว่าทำไมพิธีกรในรายการทอล์กโชว์กรีดร้อง เพราะว่ารายการกำลังแสดงโปรแกรมไฮเทค แต่แสดงไปได้ครึ่งหนึ่ง อยู่ๆ หน้าจอก็กลายเป็๞ภาพผู้หญิงเปลือย ทั้งยังเป็๞ประเภทภาพสีขาวดำ ผู้หญิงสีหน้านิ่งขรึมเนื้อตัวเปียกปอนเสียด้วย

        เกิดความผิดพลาดแบบนี้ รายการนี้ท่าจะจบเห่แน่

        โทรทัศน์ถูกตัดเข้าโฆษณาอย่างรวดเร็ว กู้อันซินเดา “นี่พวกเขาถูกคนแกล้งหรือเปล่า ถูกแฮ็กเกอร์เล่นงานเหรอ”

        คำนี้แน่นอนว่าพูดกับหลิงเย่ว์ ในห้องไม่มีคนอื่น

        คนคนหนึ่งหลังจากดูข่าวก็มักถกปัญหากับคนข้างๆ ตามนิสัย

        หลิงเย่ว์เดิมทีไม่มีนิสัยคุยเรื่อยเปื่อย แต่พอหันไปกลับเห็นกู้อันซินดูโทรทัศน์ด้วยสีหน้าสนใจ เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกว่าเ๱ื่๵๹ตลกเมื่อครู่จากสถานีวิทยุโทรทัศน์น่าสนใจมาก

        กู้อันซินไม่ค่อยยิ้มเหมือนอย่างที่ยิ้มในตอนนี้ นับจากที่หลิงเย่ว์รู้จักเธอมาเดือนกว่า เคยเห็นเธอกลุ้มใจเ๹ื่๪๫งาน ร้อนใจเ๹ื่๪๫ส่งต้นฉบับ แต่ไม่เคยเห็นเธอยิ้มเหมือนอย่างในตอนนี้ ยิ้มที่ทำให้คน...ปฏิเสธที่จะสนทนากับเธอไม่ลง

        “คนที่เล่นงานเขาไม่ใช่ว่าจะเป็๲แฮ็กเกอร์เสมอไป” หลิงเย่ว์พูด

        แฮ็กเกอร์เป็๞คำที่ค่อนข้างไปในด้านลบ หลิงเย่ว์ไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็๞แฮ็กเกอร์ เมื่อกี้เขาแค่ทำลายของของตัวเอง ทำลายของของตัวเองไม่ผิดกฎหมาย

        ได้ยินหลิงเย่ว์พูดแบบนี้ กู้อันซินก็พยักหน้า “ที่นายพูดก็ถูก คนคนนี้น่าจะเป็๲ลูกชายคนโตของหลิงเทียนกรุ๊ปสินะ ตระกูลหลิงของพวกเขาพัฒนาได้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ คงจะขัดผลประโยชน์ของใครหลายคน ทำเ๱ื่๵๹ขูดเ๣ื๵๪ขูดเนื้อคนอื่นเยอะเข้า ย่อมยากที่จะไม่ถูกคนแก้แค้น คนพวกนี้ไม่คู่ควรให้เห็นใจ”

        กู้อันซินเบะปากส่ายหน้าใส่โทรทัศน์

        “เอ๋ ถ้าอย่างนั้นในสายตาเธอ ตระกูลหลิงไม่มีคนดีเลยอย่างนั้นสิ” หลิงเย่ว์หรี่ตา มองเธอด้วยสายตาอันตราย

        อยู่ๆ กู้อันซินก็สังเกตได้ว่าสายตานี้ของเขาไม่ค่อยเหมือนปกติ แต่ไม่ได้คิดมาก “มีคนดีหรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่พี่น้องที่อยู่ในตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหลิง ไม่มีใครธรรมดาหรอก”

        พูดถึงตรงนี้ กู้อันซินก็ชะงัก ไม่คิดจะพูดต่อแล้ว “ช่างเถอะ ยังไงซะฉันก็ไม่มีทางข้องเกี่ยวกับคนตระกูลหลิง พูดเ๱ื่๵๹นี้ไปก็ไม่มีความหมาย”

        พูดจบเธอก็หมุนตัว ไปทำกับข้าวในครัวต่อ

        ไม่มีทางข้องเกี่ยวกับคนตระกูลหลิงอย่างนั้นหรือ

        หลิงเย่ว์หัวเราะเบาๆ

        “เธอแน่ใจเหรอ”

        “แน่ใจอะไร” กู้อันซินหันหน้ามอง แต่กลับเห็นหลิงเย่ว์เปิดโน้ตบุ๊กอีกครั้ง กำลังเล่น ‘เกม’ ที่เข้าใจยากของเขา ราวกับว่าคนที่พูดเมื่อครู่ไม่ใช่เขา

        ประสาท พูดอะไรพูดแค่ครึ่งเดียว...

        หลังอาหารเย็น กู้อันซินเข็นหลิงเย่ว์ไปชั้นล่าง

        หมอบอกว่าเขาต้องสูดอากาศสดชื่น แม้เขาจะไม่ยอมทั้งยังปั้นสีหน้าบึ้ง แต่เพราะคำนึงถึงสุขภาพของเขา กู้อันซินยังคงพาหลิงเย่ว์ไปเดินเล่นครึ่งชั่วโมงอยู่ดี

        อาคารเขตชุมชนในปัจจุบันอยู่เป็๞สัดส่วนและไม่ใส่ใจกัน แม้กู้อันซินเช่าอยู่ที่นี่สองปีแล้ว ทว่านอกจากถังเมิ่งกับย่าถัง ก็แทบไม่มีใครรู้จักเธอเลย

        อีกทั้งไม่มีใครมาชี้นิ้วนินทาที่เธอพักร่วมห้องกับชายพิการที่ไม่รู้จัก ดังนั้นกู้อันซินจึงพาหลิงเย่ว์ออกมาเดินเล่นอย่างสบายใจ