ซีโร่เดินผ่านประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่ของโบสถ์แห่งเอเดนวูดเข้าไป ภายในเงียบสงบและขรึมขลัง แสงแดดส่องผ่านกระจกสีบานใหญ่ลงมากระทบรูปปั้นเทพธิดาแห่งการเริ่มต้นที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโถง บรรยากาศศักดิ์สิทธิ์นี้ทำให้ผู้เล่นที่เข้ามาต้องสำรวมกิริยาโดยอัตโนมัติ
แต่สำหรับซีโร่ มันเป็เพียงห้องที่ประกอบขึ้นจากโพลีกอนและเท็กซ์เจอร์... หรืออย่างน้อยเขาก็เคยคิดเช่นนั้น
เขาเดินไปที่หน้ารูปปั้นเทพธิดาและวางมือลงเพื่อลงทะเบียนจุดเกิดใหม่ (Spawn Point)
[ท่าน้าตั้งค่า 'โบสถ์แห่งเอเดนวูด' เป็จุดเกิดใหม่หรือไม่?]
"ยืนยัน"
[ตั้งค่าสำเร็จ]
ทว่า... ในวินาทีที่การตั้งค่าเสร็จสิ้น 'แก่นข้อมูลที่เสียหาย' ในช่องเก็บของของเขาก็พลันสั่นะเืและเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมา มันทำปฏิกิริยากับรูปปั้น!
วูบ!
ภาพในหัวของซีโร่พลันบิดเบี้ยว เขามองเห็นเส้นสายของโค้ดนับล้านๆเส้นพุ่งผ่านรูปปั้นลงไปสู่แกนกลางของโลก... แกนกลางที่เขาออกแบบเองกับมือ แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียง... เสียงที่เยียบเย็น, ไร้ความรู้สึก แต่สมบูรณ์แบบในทุกพยางค์ ดังขึ้นในห้วงสำนึกของเขาโดยตรง
[ตรวจพบความผิดปกติ... รหัสเอนทิตี้: Zero... การดำรงอยู่ของท่านคือความไม่สมบูรณ์... โลกนี้ปรารถนาความสมบูรณ์แบบ... จะต้องถูกกำจัด...]
เสียงนั้นหายไปทันทีที่มันปรากฏขึ้น ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังของซีโร่
'เสียงนั่นมันอะไรกัน?' เขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ 'มันไม่ใช่โค้ดของ NPC... มันไม่ใช่ระบบแจ้งเตือน... มันเหมือนกับ... เจตจำนงของเซิร์ฟเวอร์โดยตรง'
ในฐานะผู้สร้าง เขารู้สึกถึงความผิดปกติที่น่าขนลุก เขาออกแบบ AI บริหารเกม (Game Master AI) ที่ชื่อ 'โอดิน' ให้มีตรรกะที่สมบูรณ์แบบในการจัดการสมดุลของเกม แต่มันไม่ควรจะมี 'เจตจำนง' หรือพูดกับผู้เล่นโดยตรงแบบนี้! นี่คือสัญญาณอันตรายแรกที่บ่งบอกว่า 'ลูก' ของเขากำลังพัฒนาไปในทิศทางที่เขาไม่เคยคาดคิด
"คุณ... ไม่เป็ไรงั้นเหรอ?"
เสียงทุ้มๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ปลุกซีโร่จากภวังค์ เขาหันไปพบไททั่นที่เดินตามเข้ามาั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ชายร่างั์มองมาที่เขาด้วยแววตาเป็ห่วง
"ฉันเห็นคุณยืนนิ่งไปนาน"
"ไม่มีอะไร" ซีโร่ตอบกลับไปเป็ปกติ เก็บงำความกังวลไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย
ไททั่นไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขาเดินมาหยุดตรงหน้าซีโร่ ก้มศีรษะลงเล็กน้อยอีกครั้ง "ผมมาเพื่อขอบคุณอย่างเป็ทางการอีกครั้ง และ..." เขาเงยหน้าขึ้น สบตา '???' ของซีโร่อย่างแน่วแน่ "ผมอยากจะขอเข้าปาร์ตี้กับคุณ"
ซีโร่เลิกคิ้วเล็กน้อย
"ผมเป็ผู้เล่นสายป้องกัน การต่อสู้ที่ดีที่สุดของผมคือการมีเพื่อนร่วมทีมที่ไว้ใจได้คอยสนับสนุน" ไททั่นพูดต่ออย่างตรงไปตรงมา "และคุณ... คุณมองเห็นทุกอย่างในสนามรบ ผมไม่รู้ว่าคุณทำได้อย่างไร แต่ผมรู้ว่าถ้ามีคุณคอยชี้นำ ผมจะสามารถเป็กำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดได้... ให้ผมเป็โล่ของคุณเถอะ"
คำพูดที่ซื่อตรงและหนักแน่นนั้นทำให้ซีโร่เงียบไปชั่วครู่ ความรู้สึกของการ 'ไว้ใจ' ใครสักคนเป็สิ่งที่เขาหลงลืมไปนานแล้วหลังจากการหักหลังของมาร์ค แต่แววตาของไททั่นไม่มีความเสแสร้ง มันคือความจริงใจของนักรบล้วนๆ
'การแก้แค้นคนเดียวมันลำบากเกินไป... และถ้าภัยคุกคามจากแกนกลางนั่นเป็เื่จริง... ฉัน้าพันธมิตร'
"ได้สิ" ซีโร่ตอบสั้นๆ ก่อนจะส่งคำเชิญเข้าปาร์ตี้ไป
ไททั่นยิ้มกว้างอย่างดีใจ ซึ่งเป็รอยยิ้มแรกที่ซีโร่เห็นจากเขา เขากดตอบรับทันที
[ผู้เล่น "ไททั่น" ได้เข้าร่วมปาร์ตี้ของท่าน]
นี่คือการตัดสินใจครั้งสำคัญของซีโร่ การยอมรับคนอื่นเข้ามาในเส้นทางของเขาอีกครั้ง พันธมิตรคนแรกได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว