มือปราบว่านที่มองดูโฉมงามร่ายรำเสร็จก็รอฟังว่าตนเองจะเป็ผู้ที่นางเลือกให้ร่วมห้องหรือไม่?เขาเสนอเงินไปมิใช่น้อยในฉลากที่เขียนชื่อ
“คืนนี้แม่นางเหม่ยขอเปลี่ยนกติกากะทันหัน เนื่องจากนางบอกข้าว่านางสนใจคุณชายผู้หนึ่ง”เสียงเถ้าแก่เนี้ยซูประกาศก้อง
“ไม่ได้นะ!พวกเราอุตส่าห์ยอมเป็ตัวเลือกให้แล้ว” มือปราบว่านผุดลุกขึ้นด้วยความโมโหเขาหวังอย่างเต็มที่ว่านางจะเลือกเขาเพราะครั้งนี้เขาทุ่มเงินสุดตัว
“คุณชายชุดขาวไม่ทราบว่าท่านไม่คิดจะเลือกหญิงงามไปเชยชมบ้างหรือเ้าคะ?”เถ้าแก่เนี้ยซูผายมือไปทางเว่ยหลีเหว่ยที่นั่งเด่นเป็สง่า
หญิงคณิกาในหอจันทร์ฉายต่างมองไปที่เขาเป็จุดเดียวกันพวกนางพากันซุบซิบขณะชี้ชวนกันมองเขาั้แ่เขาเดินเข้ามาในที่แห่งนี้แล้ว
ผู้ตรวจการหนุ่มหน้าซีด‘ข้าไม่หาเื่เื่ก็มาหาข้า’
เขาลุกขึ้นยืนค้อมศีรษะ“ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยที่ให้เกียรติข้าทว่าคืนนี้ข้าไม่ค่อยสบายขอจิบสุราดูพวกนางร่ายรำให้เพลิดเพลิน จบแล้วก็จะกลับ”
หญิงงามทั้งสองเดินตามหลังเถ้าแก่เนี้ยซูตรงเข้ามาหาเ้าของหอจันทร์ฉายพินิจรูปร่างหน้าตาและการแต่งกายของบุรุษตรงหน้าก็พอจะรู้เขาต้องมิใช่คุณชายตามหัวเมืองเป็แน่เพราะนางไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด
“หากข้าเดาไม่ผิดคุณชายต้องเป็คนสำคัญที่เดินทางมาจากต่างแดนเป็แน่ใช่หรือไม่เ้าคะ?”
“อืม...ท่านช่างมีดวงตาเฉียบคมยิ่ง”
“คุณชายไม่คิดจะรับพวกนางไว้พิจารณาหรือเ้าคะ?จะเพียงแค่ดื่มสุราเป็เพื่อนคุยก็ได้ พวกนางล้วนเต็มใจจะปรนนิบัติท่าน”
“ได้อย่างไรกัน?ข้าอุตส่าห์เสนอเงินให้ตั้งเยอะ นี่เถ้าแก่เนี้ยเห็นผู้อื่นดีกว่าพวกเราหรือ?”เสียงคุณชายขี้เมาผู้หนึ่งอ้อแอ้อยู่ด้านหลัง
เว่ยหลีเหว่ยยังไม่ทันได้ปฏิเสธหญิงคณิกาคนงามทั้งสองก็เข้าประกบและดึงแขนเขาให้เดินตามเข้าขึ้นบันไดไปยังห้องของพวกนางในทันที
“เชิญคุณชายไปดื่มข้างบนให้สำราญใจเถิดเ้าค่ะข้าน้อยสองคนจะปรนนิบัติเอง”
เว่ยหลีเหว่ยขนลุกขนชันด้วยความหวาดหวั่นแต่เพราะสายตาบุรุษทั้งห้องโถงมองมาที่เขาเป็จุดเดียวเขาจำต้องตามพวกนางขึ้นไปห้องชั้นบน ขณะนั้นก็คิดวิธีจะหนีกลับเรือนพัก
หลิงจวิ้นยิ้มกริ่มเมื่อเห็นโฉมงามตรงเข้ามารุมล้อมคุณชายเว่ยเขาล่ะอิจฉาคุณชายรูปงามผู้นี้เสียจริง! ไม่ว่าจะไปที่ใดสตรีล้วนทอดหางตาให้ท่าไปเสียทุกคนยิ่งเข้ามาในหอนางโลม พวกนางยิ่งจ้องเว่ยหลีเหว่ยตาเป็มัน
“วาสนาคนเรานี่ช่าง....เฮ้อ! ยากจะแข่งขันเหมือนที่เขาว่า...”หลิงจวิ้นพึมพำขณะเดินตามหลังพวกนางไปเข้าห้อง
เว่ยหลีเหว่ยขยิบตาเพื่อให้หลิงจวิ้นช่วยให้เขาหลบออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัยร่างกายไม่บุบสลายไม่เช่นนั้นชะตาของเขาคงต้องขาดสะบั้นในคืนนี้ แต่เพื่อให้โฉมงามทั้งสองตายใจเขาจึงต้องแสร้งชื่นมื่นกอดซ้ายกอดขวารับสุราไปจิบจนหมดหนึ่งกาเขากะเวลาที่เหมาะสมที่จะแสดงอาการเมาแล้วก็รีบหนีก่อนที่จะมีคนบุกขึ้นมาบนห้องนี้
“ข้าปวดปัสสาวะขอไปเข้าห้องส้วมก่อน” เขาก็แสร้งทำเสียงอ้อแอ้ “หลิงจวิ้น เ้าพาข้าไปที!”
“คุณชายพวกเราจะรอท่านที่นี่นะเ้าคะ”
หลิงจวิ้นรีบตรงเข้าไปใช้แขนเขาคล้องคอตนประคองลงมาจากชั้นสองไปเข้าห้องส้วมที่อยู่หลังร้านไป๋สือจิ่นที่จับตามองทั้งบุรุษโต๊ะข้างหน้าและรอฟังว่าคนข้างบนเมื่อไหร่จะเดินลงมาครั้นเห็นเว่ยหลีเหว่ยถูกหลิงจวิ้นประคองนางก็ถอนหายใจเบาๆ
‘หากนานกว่านี้อีกเค่อเดียวข้าก็จะทนไม่ไหวแล้ว’
“พวกเขาลงมาแล้วเหล่าว่าน!”
“ไป! ลากพวกมันออกไปซัดกันข้างนอก!”
มือปราบว่านขุ่นเคืองที่ถูกแย่งหญิงงามไปทั้งสองคนหันไปขยิบตาให้สหายร่วมโต๊ะ “คนผู้นี้เป็ท่านผู้ตรวจการแต่คืนนี้แอบมาหาความสำราญส่วนตัวคงไม่กล้านำคนมาด้วยมาก พวกเราไปดักที่เดิมกันเถอปิดหน้าปิดตาให้มิดชิด ลากพวกมันไปกระทืบข้างนอก?”
ไป๋สือจิ่นได้ยินอย่างชัดเจนนางหันไปพยักหน้าให้กับหัวหน้าอู๋ให้ตามคนพวกนั้นออกไป ชายทั้งห้าทยอยเดินออกไปสังเกตคนที่ประคองกันลงจากชั้นสองไม่นานนักเว่ยหลีเหว่ยกับหลิงจวิ้นก็เดินเคียงข้างกันหลบออกทางประตูด้านหลังของอาคารใหญ่หอจันทร์ฉาย
ช่างเข้าแผนพวกเขายิ่งนักมือปราบว่านนำหน้าชายฉกรรจ์อีกสี่คนตามหลังบุรุษทั้งสองไปห่างๆ กระทั่งถึงตรอกข้างๆ
“ข้าว่าแล้วเชียว! พวกนางเล็งข้าไว้ั้แ่แรกเป็เพราะเ้าหลิงจวิ้น ไม่น่าเอาชื่อข้าไปหย่อนในกล่องนั้นเถ้าแก่เนี้ยซูเห็นแล้วก็เอาไปบอกนาง”
หลิงจวิ้นหัวเราะเบาๆ“ข้าเห็นคุณชายอารมณ์ไม่ดีก็นึกว่าอยากจะเพลิดเพลินกับสาวงามสักหน่อยไม่คิดว่าท่านจะแค่อยากจิบสุราดูการร่ายรำนี่ขอรับ”
“เฮ้อ!ครั้งหน้าหากข้าไม่สั่งเ้าอย่าจัดการเื่เช่นนี้อีกเด็ดขาด”
สิ้นคำสุดท้ายชายทั้งห้าก็ปรากฏตัวยืนจังก้าขวางทาง
“เ้าคิดว่าตนเองนึกอยากจะแย่งสตรีของผู้ใดก็แย่งอย่างนั้นหรือ?เห็นทีต้องถูกบุรุษเมืองเชียนเยาสั่งสอนสักหน่อยแล้ว”
คนทั้งห้าพุ่งเข้ามาพร้อมกระบี่ในมือหลิงจวิ้นรีบตรงเข้าป้องกันมือปราบว่านฉวยโอกาสตรงเข้าไปชกเข้าที่ท้องของเว่ยหลีเหว่ยแม้เขาพยายามจะหลบแต่ก็โดนเข้าไปหลายหมัดคุณชายรูปงามแม้จะไม่มีวรยุทธ์แต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายซ้อมตนอยู่ฝ่ายเดียว
“เ้าคิดจะสู้ข้างั้นหรือ?”มือปราบว่านที่ปิดหน้าปิดตาใช้สันกระบี่กระแทกเข้าที่สีข้างจนเว่ยหลีเหว่ยถอยกรูดไปหลังกระแทกกำแพง
อู๋เจี้ยนที่แอบดูอยู่กับไป๋สือจิ่นตาค้างเขาหันไปหามือปราบหญิง
“เ้าไม่คิดจะเข้าไปช่วยท่านผู้ตรวจการหน่อยหรือ?เขาโดนไปหลายหมัดแล้วนะ”
ไป๋สือจิ่นยังทำหน้าตาย“ปล่อยให้โดนบ้างก็ดีมิใช่หรือ?บุรุษที่ชอบเที่ยวหอคณิกาและแย่งชิงหญิงงามต้องได้รับบทเรียนบ้าง?”
“เอ๋?! มือปราบไป๋เป็เ้านะที่ต้องคอยอารักขาท่านผู้ตรวจการให้ปลอดภัย”
“แล้วอย่างไร?นี่มิใช่เวลาที่สมควรอารักขาเสียหน่อย ผู้ใดใช้ให้เขาออกมาเที่ยวสถานที่เช่นนี้กัน?ในเมื่อรนหาที่ก็สมควรจะเจ็บตัวสักหน่อยมิใช่หรือ?”
*****************************
397
![[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592837_46326998.webp)
![[นิยายแปล] ยามรักสะพรั่งดั่งพุดซ้อนผลิบาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748496566_25194072.webp)
