ตอนที่ 3: ปะทะครั้งแรก
เสียงฟืดฟาดของโลหะเสียดสีกับพื้นคอนกรีตดังก้องไปทั่วอุโมงค์ หุ่นลาดตระเวนสองตัวในชุดเกราะสีเงินเข้ม ปรากฏร่างออกมาจากหมอกควันใต้ดิน ดวงตาเป็แสงสีแดงจ้องตรงมาที่ลีอา พร้อมเปล่งเสียงเย็นเยียบไร้อารมณ์
> "ตรวจพบพลังอาร์คานานอกระบบกำกับ"
"เริ่มกระบวนการยึดร่าง"
"ขอโทษนะ..." ลีอากระซิบ "แต่ร่างนี้...เป็ของฉันเอง"
เธอเหวี่ยงแขนออกไปเบื้องหน้า เปลวพลังสีส้มทองพวยพุ่งออกจากฝ่ามือ แสงที่เธอปล่อยออกไปเหมือนมีชีวิต มันวกไปมาอย่างแม่นยำก่อนจะพุ่งเข้าใส่แกนพลังของหุ่นยนต์ตัวแรก
ตูมมมม!!
เสียงะเิดังสะท้าน พื้นสั่นะเื เศษเกราะกระจายไปทั่ว
ตัวที่สองตอบโต้ทันควัน ปล่อยคลื่นพลังเสียงความถี่สูงเข้าจู่โจม ลีอารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนกลับด้าน เสียงแหลมบาดเข้าในสมอง
"อึ่ก...!" เธอทรุดลงชั่วขณะ มือสั่น พลังไม่เสถียรอีกครั้ง
มันยังควบคุมไม่ได้เต็มที่...
ก่อนที่หุ่นจะยิงซ้ำ ลีอายกมืออีกครั้ง คราวนี้เธอหลับตา ตั้งสมาธิ พยายามนึกถึงภาพที่เห็นในความฝัน—เปลวอาร์คานาในมือ...ที่นิ่ง ร้อนแรง และมีเจตจำนง
ไฟสีทองกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่กระจาย แต่นิ่งราวกับดาวฤกษ์ขนาดเล็ก
เธอพุ่งตัวเข้าหาศัตรู พร้อมกับแรงกระแทกของพลังที่รวมตัวเป็หมัดเดียว
โครมม!! หุ่นตัวที่สองล้มลง ไฟในดวงตาหรี่ดับ
...
หลังสงบศึก เธอนั่งหอบหายใจกลางซากโลหะ พลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเงามืด
"เ้าทำได้ดี...เกินกว่าที่เราคิด"
ลีอาหันควับ ท่าทางระวัง
ชายชราผิวซีดในเสื้อคลุมยาวปรากฏตัว ดวงตาสีฟ้าของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งอดีตและคำสาป
"ข้าเป็เพียงผู้เฝ้ามอง... แต่เ้าคือผู้สืบสายแห่งอาร์คานาจริง ๆ"
"คุณรู้จักฉันเหรอ?"
"รู้จัก...และรู้ว่าเธอไม่ใช่คนแรก แต่เป็คนสุดท้ายที่โลกนี้เหลืออยู่"