ตึก ตึก ตึก หัวใจเต้นรั่ว เป็จังหวะปลุกเร้า ราวเสียงกลองที่ตีกระหน่ำ นำทัพเข้าทำา"
"เสี่ยวโม่" ท่านผู้าุโ ข้าขอเรียกท่านว่า ท่านเย่ ได้หรือไหม ได้สิ หากท่าน้าเรียกข้าเช่นนั่น ข้าไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว ข้าก็แค่คนปกติสามัญชนทั่วไป "เย่เฟ่ยกล่าว" เสี่ยวโม่ เสียงนึกคิดในใจ ท่านผู้าุโ จิตใจกว้างใหญ่ยิ่ง ท่านมีระดับปราณที่ยากหยั่งถึง แต่ท่านกลับให้ข้าเรียก แบบนั่น ราวกับว่าท่าน้าใช้ชีวิต แบบปุถุชน ธรรมดา ท่านเย่ ข้าข้อถามอะไรท่านได้หรือไหม?
ตึก ตึก ตึก เสียงหัวใจเต้นอีกรอบ
" เย่เฟ่ย" ได้สิ ท่านเสี่ยวโม่ สามารถถามข้าได้ทุกเื่? "เสี่ยวโม่ ท่านคงจะรู้ทุกเื่บนโลก นี้สินะถึงได้บอกข้าแบบนี้ ว่าถามได้ทุกเื่ แต่ข้ามิกล้าก้าวล้ำเื่ของโลก
สีหน้ามึนงง สับสน กับการตอบกลับของเสี่ยวโม่
ข้าอยากถามท่านว่า ท่านเย่ ท่านอยู่ระดับปราณระดับไหนกัน" เย่เฟ่ย "_" ระดับพลังปราณคืออะไรกัน คงจะเหมือนในพวก เลเวลในเกมส์สินะ ถ้าในเกมส์แน่นอนสิเรามันเลเวล999 อยู่แล้ว "เสียงนึกคิดในใจ" "เย่เฟ่ย" ข้าจะระดับสูงสุดเลยละมั้ง "เสี่ยวโม่" สีหน้าหวาดซีด เหงื่อตก ใจสั่นรั่วไม่เป็จังหวะ ราวกับว่าพายุใหญ่กำลังถล่ม แต่มีความรู้สึกดีต่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า"
_"เสี่ยวโม่ ท่านผู้าุโ เย่ ท่านช่างแข็งแกร่งจริงๆ "เย่เฟ่ย" แข็งแกร่งอะไรกันในโลกนี้ ข้าคงจะกระจอกสุดๆไปเลยมั้ง เมื่อเทียบกับในเกมส์จอมยุทธ แม้กระทั้งลูกศิษย์ในสำนักข้ายังไม่มีเลย "พวกนี้คิดจะล้อเล่นกับความรู้สึกของข้าถึงเพียงใดกัน น่าขายหน้าจริง" "เย่เฟ่ย" "สีหน้าดู กังวล สายตาริบหรี่ ก้มหน้าลงเล็กน้อย" "ข้าคงจะพูดอะไรที่มันดูยิ่งใหญ่เกินไปสินะ ท่านเ้าสำนักเย่ถึงทำหน้าแบบนั่น ข้าเกือบลืมไปว่าท่าน้าใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา ข้าไม่ควรพูดกับท่านแบบนั่น อาจทำให้ท่านมีความขุ่นเคือง ราชวังศักดิ์สิทธิ์ได้ หากท่านคิดทำลายราชวังศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา แค่เพียงดีดนิ้วท่านคงทำได้แล้ว ข้าไม่ควรแสดงท่าทางแบบนั่น"
เสียงถอนหายใจ เห้ออออ
"เย่หลิน" ท่านผู้าุโเย่เฟ่ย นี้ก็จะมืดแล้ว พวกเราทั้ง6หิวเเล้ว ไปหาไรกินที่สำนักกัยเถอะเ้าคะ "เสียงนึกในใจ "เย่เฟ่ย" เห้อ เด็กพวกนี้ชอบมาหาอะไรกินที่สำนักข้าจริงไปสินะ ส่งสัยคงติดใจฝีทือการทำอาหารของข้า ฮ่าๆๆๆๆ "_"เย่เฟ่ย ไปสิ ไปสำนักทลาย์ข้ากัน พวกท่านก็ด้วยนะ ข้าจะหาอะไรให้พวกกินสักหน่อยละกัน ถือว่าเป็การของคุณ ที่รับเด็กพวกนี้เป็ศิษย์ "เสี่ยวโม่" ขอบคุณท่านมากท่านเย่ เด็กพวกนี้ พวกเขาเข้าราชวังศักดิ์สิทธิ์ได้เพราะความสามารถ มันไม่เกี่ยวกับข้าเลย
สายตาดูอ่อนโยน ตรงไปตรงมา แต่ภายใจจิตใจกลับเต็มไปด้วยความโกรธ "คงคิดดูถูกข้าสินะที่เด็กพวกนี้ไม่ยอมเข้าสำนักข้าแต่กลับเลือกไปราชวัง" "เอาเถอะ ตามข้ามาข้าจะพาพวกท่านไป"
163
