บ้านหลังเล็กของฉวีอวิ้นมู่ไม่มีแบ่งแยกห้อง เป็เพียงห้องโล่ง เตียงหนึ่งหลังวางไว้มุมหนึ่งชิดกำแพง กั้นด้วยผ้าม่านสีเทาขุ่นผืนบาง เตียงเตา้าปูด้วยฟูกนอน ด้านล่างปล่องเตาถูกจุดเพื่อให้ความอบอุ่น มีโต๊ะไม้ไผ่วางชิดหน้าต่างพร้อมเก้าอี้ไม้สองตัวสำหรับกินข้าว ฉากกั้นสีทึบไร้ลวดลายวางไว้มุมหนึ่งตรงระดับพื้นต่ำกว่าส่วนอื่น สำหรับใช้อาบน้ำ นอกนั้นมีของประดับตกแต่งเล็กน้อยแทบไม่น่าเอ่ยถึง
หญิงสาวลากร่างกายอ่อนล้ามานั่งอีกฝั่ง ซุกขาเข้าไปในผ้าคลุม ก่อนจะถอนหายใจยาว
“คิดอะไรอยู่ ไหนว่าหิว” เขามองคนตรงหน้าที่นั่งนิ่งไม่ขยับตะเกียบ ทั้งที่บอกว่าตนหิว ใบหน้างามหงิกงอ ตวัดดวงตากลมโตมองคนถาม
“ยุ่ง” ไม่รอให้เขาถามซ้ำ นางหยิบชามน้ำแกงผักขึ้นซด กลิ่นหอมของผักผสมกับกลิ่นเครื่องเทศ เข้ากันอย่างลงตัว พอกลืนลงคอความหวานละมุนซ่านตามปลายลิ้น ดับความเย็นในร่างและเร่งความอยากอาหาร จนต้องตักน้ำแกงขึ้นซดอีกรอบอย่างติดใจ
ต้องยอมรับว่าฝีมือทำอาหารของฉวีอวิ้นมู่ดีเกินคาด รสชาติดีกว่าพ่อครัวสกุลเล่อ
“อย่ามัวดื่มแต่น้ำแกง กินข้าวด้วย” ฉวีอวิ้นมู่คีบเห็ดหอมและหมูเส้นใส่ชามหญิงสาว ทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันอีก เพียงตั้งใจกินข้าวเพื่อจะได้พักผ่อน หลังทานอาหารเสร็จ ชายหนุ่มบอกให้นางอาบน้ำเข้านอนก่อน เขาจะแวะไปดูรั้วบ้านให้โจวถิงถิง
ยามห้าย ฉวีอวิ้นมู่ผลักประตูเดินเนิบช้าเข้ามาในบ้าน ตะเกียงดวงเดียวยังส่องสว่าง คนที่ควรหลับผุดลุกขึ้นจากเตียง มือขาวแหวกผ้าม่านออก กวาดตามองร่างสูงขึ้นลงสองรอบก่อนปล่อยม่าน ยอมนอนอย่างสงบ
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น หัวเราะเสียงแ่ “เหตุใดยังไม่นอน”
“ข้านอนไม่หลับ” นางไม่ได้รอเขาสักหน่อย เหตุใดต้องมองนางด้วยสายตาเช่นนั้นด้วย
“อ้อ” ใบหน้าคมคายอมยิ้ม
เกลียดนัก!
เล่อหวงผุดลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง เมื่อเห็นผ่านผ้าม่านว่าเขากำลังเดินตรงมายังเตียง “จะทำอะไร”
“คิดว่าข้าจะทำอะไร” เขายอมนอนพื้นมาหลายคืน แต่คืนนี้อยากนอนบนเตียงเตาอุ่น เดินไปทรุดนั่งขอบเตียง ปัดผ้าม่านขึ้น
“ลงไป นี่เตียงของข้า” เล่อหวงยกหมอนขึ้นมากั้นไม่ให้ชายหนุ่มขึ้นมาบนเตียง
“ดึกแล้ว รีบนอนเถอะ” ใบหน้าคมคายมีแววอ่อนล้า เล่อหวงเม้มปากชั่งใจ ก่อนร่างเล็กจะขยับเข้าข้างใน เว้นพื้นที่ด้านนอกให้เขา
ช่างเถอะ! เห็นแก่วันนี้ที่เขาเสียสละเสื้อคลุมให้ ยอมให้นอนบนเตียงคืนหนึ่งแล้วกัน
“หวงเอ๋อร์” เสียงทุ้มนุ่มแหบนิด ๆ เรียกชื่อนาง พาให้เ้าของชื่อสะดุ้ง เหลียวมามองคนเรียกอย่างไม่คุ้นชิน เอ่ยเสียงดุ
“ห้ามเรียก ข้านอนแล้ว”
“ได้” ไร้เสียงพูดอีก แต่ร่างกายร้อนผ่าวกลับขยับมาแนบชิดด้านหลังทำให้หญิงสาวอึดอัด ยื่นมือผลักร่างสูงให้ออกห่าง ร่างเขาเหมือนหินผาไม่ขยับเขยื้อน
“ถอยออกไปนะ” แม้ไม่ได้รังเกียจอีกฝ่ายดั่งวันแรก ทว่าก็ไม่ได้สนิทใจหากต้องแนบชิดกัน
ฉวีอวิ้นมู่ไม่ตอบ มือหยาบกระตุกผ้าห่มของนางโยนทิ้งปลายเตียง สองมือเล็กยกขึ้นกอดตัวเองเมื่อความอบอุ่นหายไป ท่อนแขนแกร่งสอดรอบเอวคอดก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาแนบอก
คนถูกกอดขืนตัวสุดกำลังไม่ยอมอ่อนข้อ แต่ไม่อาจต้านทานเรี่ยวแรงของชายหนุ่มได้ ริมฝีปากจิ้มลิ้มอ้าขึ้นไม่ทันเปล่งเสียง ถูกประกบปิดในเวลาต่อมา ดวงตากลมโตเบิกกว้างก่อนกะพริบปริบ ๆ เมื่อร่างกายต่อสนองไม่ตรงกับใจ
มือหนาไล้วนอยู่ตรงสายคาดเอว สะกิดครั้งเดียวก็หลุดออก สาบเสื้อถูกแหวกออกตามด้วยมือซุกซน เอี๊ยมสีส้มถูกถอดออกในเวลาอันรวดเร็ว มือหยาบสีเข้มข้างหนึ่งเคล้นคลึงปลายปทุมถัน อีกมือช้อนสะโพกกลมกลึงขึ้นแนบชิด่ล่างอันแข็งขืนของตน
“ไม่เอา” เสียงหวานสั่นเจือหวาดหวั่น สองมือทุบตีอกกว้าง กระนั้นก็ไม่ะเืผิวชายหนุ่ม ่เอวลงไปถูกร่างใหญ่ตรึงแน่นขยับถอยไม่ได้
“ไม่ต้องกลัว พวกเราเคยผ่านมาแล้ว ข้าจะอ่อนโยนกับเ้า” สิ้นเสียง ลิ้นร้อนจัดตวัดไล้เลียปลายปทุมถันประหนึ่งคนหิวโหยมาแรมปี มือคอยเคล้นคลึงลูบไล้ร่างขาวผ่องให้ผ่อนคลาย ร่างบางอ่อนยวบสิ้นเรี่ยวแรงต่อต้าน เสียงหวานครางแ่ดุจเสียงแมว มือเล็กกำชายเสื้อเขาแน่น
ชายหนุ่มกระชากเสื้อตัวเองทิ้งอย่างไม่ไยดีตามด้วยกางเกงตัวเก่า ร่างเปลือยแข็งแกร่งอุดมไปด้วยกล้ามเนื้องดงามดุจรูปปั้นจากช่างฝีมือเยี่ยม ขึ้นคร่อมร่างขาวผ่อง ขาเรียวข้างหนึ่งถูกยกขึ้น มือหยาบลูบไล้ต้นขาอวบด้านในก่อนวกเข้าสู่ใจกลางบุปผาอย่างหลงใหล ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวทอประกายวับวาม ไฟปรารถนาแผดเผาจนร่างกายปวดหนึบ
หยาดน้ำแสนหวานไหลปริ่มเมื่อเขาชักนิ้วหยาบออกทางช่องแคบสีกุหลาบ เมื่อเห็นว่านางพรั่งพร้อม แก่นกายแข็งขืนร้อนผ่าวขยับเสียดสีช่อบุปผางามอย่างอ่อนหวาน เรียกเสียงครางดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ยาวนานในความรู้สึกของเล่อหวง ร่างบางอ่อนระทวยได้แต่เกาะเกี่ยวร่างสูงกำยำไว้เป็หลัก
“ห้ามกัด” ชายหนุ่มปรามเมื่อนางกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้เสียงครางเล็ดลอดออกมา เขารู้สึกอุ่น ความเป็ชายถูกช่องทางเล็กแคบชุ่มฉ่ำรัดแน่น กล้ามเนื้อเกร็งสะท้านขึ้นลง หายใจหอบหนัก
“คนเลว” นางประณามเสียงขึ้นจมูก ใบหน้าแดงเรื่อ ตาหรี่ปรืออย่างน่าเอ็นดู น้ำตาเอ่อคลอ ความสุขเอ่อล้นทั่วร่างมิอาจบรรยายเป็คำพูด
“ยอมพูดกับข้าแล้วหรือ” น้ำเสียงหยอกเย้าทุ้มพร่าบาดใจคนฟัง
“อ่า” เสียงหวานหลุดออกมาอย่างยั้งไม่ทัน เมื่อร่างใหญ่บดเบียดเข้าหาความหอมหวานแแ่แทบหลอมเป็เนื้อเดียวกัน ไร้ช่องว่างใดให้ลมแทรกผ่านประหนึ่งไม่้าให้สิ่งใดมาขวางกั้น
“เ้าไม่ต้องใส่ใจเื่พี่สาวโจว ไม่มีอะไรต้องกังวล” เขากระซิบชิดริมหูขาวนุ่ม ลมอุ่นร้อนรินรดจนขนอ่อนในกายบางลุกชัน ไร้เรี่ยวแรงราวกับคนไร้กระดูกเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มใบหูนุ่ม ยิ่งเอวสอบโจนจ้วงเข้าหารัวเร็ว เสียงครางหวานผสานกับเสียงครางแหบยิ่งดังระงม มือเรียวโอบรอบต้นคอหนา ปล่อยให้เขาจับจูงพาไปสุดแต่ใจปรารถนา
672
![ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744344860_18928631.webp)
