ใช่แล้ว...เขาคือ พายุ นักแข่งขันจักรยานยนต์ทางเรียบของประเทศไทยที่โด่งดังสุดๆ เพราะเป็แชมป์ประเทศไทยหลายสมัย หนำซ้ำยังได้เข้าร่วมแข่งรายการชิงแชมป์โลกอย่าง MotoGP ซึ่งแม้ตอนนี้จะอยู่เพียงในรุ่น Moto2 ซึ่งเป็รองจากรุ่นสูงสุดอย่างรุ่น MotoGP แต่ฝีมือระดับเขาก็ได้รับการคาดหมายจากกูรูความเร็วทั้งหลายว่า มีโอกาสพัฒนาไปแข่งรุ่นใหญ่สุดของรถจักรยานยนต์ทางเรียบในอีกไม่ช้าไม่นานนี้
“ทีนี้จะกลับเข้ามาได้หรือยัง”
“ดะ...ได้ค่ะได้”
เบญจกัลยาณีตอบละล่ำละลัก เพราะเริ่มเสียวตกขึ้นมาแล้วเหมือนกัน ก่อนจะปีนกลับอย่างทุลักทุเล ไม่เหมือนตอนที่ปีนข้ามมาด้วยความหน้ามืดเลยสักนิด แขนขาจึงดูเหมือนจะเก้งก้างไปหมดจนพายุต้องเข้ามาประคองเพราะกลัวพลาดตกลงไปจริงๆ
แต่แล้วก่อนที่เธอจะข้ามพ้น หญิงสาวก็ทำพลาดจนได้ เมื่อปลายรองเท้าแตะคีบด้านหน้าดันไปเกี่ยวกับขอบราวกันตกจนเสียหลัก ล้มหน้าคะมำโถมเข้าใส่คนช่วยประคอง
“เฮ้ย!”
ทั้งคู่ประสานเสียงกันลั่นด้วยความใ พายุเสียหลักหงายหลังผลึ่งลงไปนอนบนทางเท้า ก่อนที่เบญจกัลยาณีจะโถมทับลงไปด้วยแรงโน้มถ่วงของโลก
หลายครั้งที่เบญจกัลยาณีเห็นฉากนี้ในละคร มันเป็ภาพสโลว์โมชั่นที่สวยงามและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความโรแมนติก แต่กับชีวิตจริงมันไม่เป็อย่างนั้น ทุกอย่างรวดเร็วจนแทบไม่มีเวลาตั้งตัว พอรู้ตัวอีกทีหน้าผากของเธอก็โขกเข้าใส่ดั้งจมูกของเขาอย่างจัง
“โอ๊ย!”
ทั้งคู่ร้องประสานเสียงกันอีกครั้ง ก่อนที่หญิงสาวจะรีบลุกขึ้นแล้วคลำหน้าผากป้อยๆ ด้วยความเจ็บ
“ให้ตายเถอะ ทำไมถึงได้ซวยอย่างนี้วะเนี่ย” ชายหนุ่มบ่นอุบ สองมือกุมอยู่เหนือดั้งจมูกแดงก่ำ
“คะ...คุณพายุเป็อะไรหรือเปล่าคะ” หล่อนเปลี่ยนสำเนียงทันทีที่รู้ว่าเขาเป็ใคร
“เจ็บน่ะสิถามได้ ผู้หญิงอะไรหัวแข็งชะมัด” พายุกัดฟันตอบ “ทำไมถึงได้กล้าบ้าบิ่นอย่างนี้นะ ตกลงไปจะทำยังไง ถึงข้างล่างจะเป็น้ำก็เถอะ แต่ความสูงขนาดนี้ก็เท่ากับตกลงไปกระแทกพื้นคอนกรีตเชียวนะ”
“ขอโทษค่า”
“วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ มันไม่คุ้มกันหรอก กะอีแค่อยากเห็นหน้าคนน่ะ”
“ค่า”
หลังจากนั้นคำพร่ำสอนก็ตามมาอีกเป็กระบุงโกย ซึ่งหญิงสาวก็ได้แต่ก้มหน้ารับคำเหมือนตอนเข้าห้องฝ่ายปกครองที่โรงเรียน เพราะเธอเป็ฝ่ายผิดเต็มประตู และเธอก็เริ่มสำนึกแล้วว่าตัวเองทำอะไรลงไปอย่างขาดสติจริงๆ ซึ่งไม่เพียงแต่เธอจะเดือดร้อน เขาเองที่เป็คนพาเธอขึ้นมาบนนี้ก็คงจะต้องเดือดร้อนไปด้วยแน่ๆ
“ทีนี้จะบอกฉันได้หรือยังว่าบ้านอยู่ไหน” พายุเอ่ยถามในที่สุด หลังจากบ่นใส่เธอเป็หมีกินผึ้งร่วมสิบนาที
“อยู่แถวห้วยขวางค่ะ”
“งั้นขึ้นรถ ฉันจะไปส่ง”
“ค่า”
คราวนี้เบญจกัลยาณีรับคำอย่างว่าง่าย พอเขาขึ้นคร่อมจักรยานยนต์แล้วสตาร์ท เธอก็ขึ้นไปซ้อนท้าย จากนั้นเขาก็พาเธอลงจากสะพานข้ามแม่น้ำเ้าพระยา ก่อนจะไปส่งเธอที่หน้าตึกแถวก่อนที่ฟ้าจะสว่างจนมีคนเห็นเธอปีนขึ้นไปบนชั้นที่สองราวกับเป็สไปเดอร์วูแมน
125
![The Monkey Queen พ่อหนูชื่อ เห้งเจีย [เล่ม 1] ตอน กำเนิดผู้สถิตพลัง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635031692_61557413.webp)
