“กรรรร”
เสียงข่มขู่ของสุนัขซอมบี้สี่ตัวดังจนเด็ก ๆ ที่หลับอยู่สะดุ้งตื่น
“อย่าลุกขึ้น นอนลง” เขาบอกเด็ก ๆ เสียงเข้ม
มาร์คกอดน้องฝาแฝดตัวเองนอนนิ่ง
สัญญาณระวังภัยในตัวร้องลั่นในหัว สัญชาตญาณเตือนเขาซ้ำ ๆว่าอย่าอยู่ห่างจากเด็ก ๆ เด็ดขาดเพราะนั้นคือเป้าหมายของพวกมัน
ตัวที่เป็หัวหน้าแยกเขี้ยวเตรียมกระโจน ส่วนอีกสามตัวกระจายตัวปิดล้อมทางหนีของพวกเขาไว้
พวกมันฉลาดมาก พวกมันทำงานกันเป็ทีม
เจอาร์เริ่มเครียด ลำพังแค่ตัวเขาคนเดียวคงไม่มีปัญหาอะไร แต่นี่เขามีเด็ก ๆ อยู่ด้วย
น้ำลายของสุนัขซอมบี้หยดลงพื้นแสดงให้เห็นว่าพวกมันกระหายการล่ามากแค่ไหน
เมื่อตัวหัวหน้ากระโจนพุ่งเข้าใส่เขา อีกสามตัวที่เหลือก็พุ่งเข้าใส่รถเข็น มันอ้าปากกว้างแยกเขี้ยวแหลมคมหมายจะกัดเขาให้ตายในคมเขี้ยวเดียว
พลัก พลัก ตุบ ตุบ
เขาจับคอตัวที่เป็หัวหน้าไว้แล้วเหวี่ยงมันใส่อีกสองตัวที่พุ่งมาจนจะถึงรถเข็นของเด็ก ๆ ส่วนอีกตัวเขาเตะมันสุดแรง มันกระเด็นไปชนกับเสาไฟจนเกิดรอยร้าว
อีกสามตัวตั้งหลักได้แล้ว ดวงตาแดงก่ำของพวกมันวาววับจ้องเขาเป็เป้าหมายหลัก พวกมันรวมตัวกันอีกครั้ง ดูท่าทางเป้าหมายของมันจะเปลี่ยนไปแล้ว
“มิเกล ขอมีดอันใหญ่ ๆ” เขาพูดมองเด็กหญิงที่ตัวสั่นเทา
“ได้ค่ะ” เด็กหญิงหลับตาคิดถึงมีดที่เก็บอยู่ในมิติของเธอ แต่อาจเป็เพราะไม่มีสมาธิจึงไม่สามารถนำเอามีดออกมาได้สักที
จ้องมองเขาสักพัก สุนัขซอมบี้ตัวที่ถูกเขาเตะก็หมดความอดทนมันพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วเช่นเคย
เจอาร์ตั้งตัวรับการโจมตีของพวกมันอยู่แล้ว
เขากำลังจะหยิบมีดที่มิเกลนำออกมาได้แล้วแต่ช้าเกินไป เขาจึงมายืนขวางรถของเด็ก ๆ ไว้แล้วยกแขนตั้งการ์ด
เจอาร์ใช้แขนตั้งรับหากมันกัด เขาป้องกันส่วนหัวของตัวเองไว้เพราะนั้นคือจุดอ่อนเดียวของซอมบี้ มันอยู่ห่างจากเขาแค่ไม่กี่เิเ
แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป ราวกับว่าเวลาถูกหยุดเอาไว้ เหมือนเขาดูหนังที่สโลว์โมชั่นสุด ๆ
สุนัขซอมบี้ที่พุ่งใส่เขานั้นกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ ปากอ้ากว้าง มันลอยช้า ๆ มาหาเขา และฉับพลันเล็บสีดำของเขาก็งอกยาวออกมากลายเป็กรงเล็บแหลมคมยิ่งกว่าใบมีดหมอและแข็งยิ่งกว่าเหล็กกล้า
เขาคว้าเข้าที่หัวของมัน เล็บแทงทะลุกะโหลกของสุนัขซอมบี้ราวกับเขากำลังบีบเต้าหู้นิ่ม
เจอาร์อ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความแปลกใจในสิ่งที่ตัวเองทำ เขาเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองเป็ซอมบี้ที่มีความสามารถมากขนาดนี้
ร่างของสุนัขซอมบี้สลายกลายเป็ขี้เถ้าปลิวไปกับสายลมเหลือไว้เพียงคริสทัลเม็ดเล็กสีเขียวอ่อนเปล่งประกาย เขาคว้ามาได้ทันก่อนที่มันจะตกลงพื้น
เจอาร์กลืนน้ำลาย กลิ่นของมันหอมมาก ตัวทั้งของเขารู้สึกกระหาย
แต่ไอ้เม็ดเล็ก ๆ นี่มันเป็ส่วนหนึ่งของสุนัขซอมบี้นะ
อย่านะ อย่าเอาใส่ปาก ห้ามกินมันนะเจอาร์ เสียงในหัวกู่ร้อง แต่ร่างกายกลับตรงกันข้าม ไม่ถึงวินาทีเท่านั้น เขาก็กินคริสทัลนั่น
ทันทีที่เม็ดคริสทัลัักับลิ้นมันก็ละลายทันที มันมีรสหวานอมเปรี้ยวเหมือนเขากำลังกินอมยิ้มรสสตรอเบอร์รี่และเหมือนเขากินขนมสายไหม กระแสพลังงานแปลก ๆ ไหลแทรกซึมเข้าไปทั่วร่าง
“กรรรร~”
เสียงขู่คำรามของสุนัขซอมบี้อีกสามตัวที่เหลือดึงสติเขากลับมา ตัวที่เป็หัวหน้ามันะโได้สูงมาก
มันะโขึ้นไปอยู่ชั้นสองของอาคารที่อยู่ด้านข้างของพวกเขา
เจอาร์ระมัดระวังเ้าตัวหัวหน้าเป็พิเศษเพราะมันฉลาดมาก ไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัวมันก็พุ่งใส่เขาทันที
ขณะเดียวกันเขาก็คว้าตัวสุนัขซอมบี้ตัวที่เข้าใกล้พวกเขาที่สุดใช้กรงเล็บฉีกกระชากคอมันจนหัวขาดออกจากตัว มันง่ายดายราวกับว่าเขากำลังฉีกกระดาษ
กริ๊ง
คริสทัลเม็ดสีเขียวที่คราวนี้สีเข้มกว่าของตัวก่อนหน้าตกลงพื้น มันดูเหมือนจะแข็งมาก น่าจะแข็งพอ ๆ กับเพชรแต่พอกินเข้าไปดันละลายในปากเหมือนกินสายไหม
เหลือสองตัว เขาคิดพลางก้มตัวหลบสุนัขซอมบี้ตัวหัวหน้าแล้วใช้กรงเล็บกรีดลำตัวสุนัขซอมบี้อีกตัวที่เปลี่ยนเป้าหมายเป็เด็ก ๆ ในรถเข็น
ตัวของมันมีแผลเป็ทางยาว มันล้มลงและดิ้นทุรนทุรายกรีดร้องด้วยความเ็ปไม่กี่วินาทีต่อมามันก็กลายเป็ขี้เถ้ากองหนึ่ง
ในกองขี้เถ้ามีคริสทัลสีเขียวเปล่งประกายอยู่ในนั้น
…
เหลือตัวหัวหน้า
เขาไม่รอให้มันโจมตีเขาก่อนแต่เป็ฝ่ายโจมตีมันแทน
เจอาร์รู้สึกว่าเขาวิ่งด้วยความเร็วปกติของตัวเอง แต่ที่จริงแล้วพริบตาเดียวเขาก็ไปปรากฏอยู่ตรงหน้าสุนัขซอมบี้แล้ว
เด็ก ๆ แอบลุกนั่งมองเจอาร์ต่อสู้กับสุนัขซอมบี้ด้วยความเป็ห่วง ต่างก็มองการเคลื่อนไหวของเขาไม่ทัน
เป็เพราะความสามารถกับพลังวิเศษที่ซอมบี้ทุกตัวมี
ผ่านไประยะเวลาหนึ่งซอมบี้ทุกตัวจะพัฒนาศักยภาพของตัวมันเองและมันจะเริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ของเจอาร์กลับเป็กรณีพิเศษเพราะเขาเป็ซอมบี้ระดับสูง
นั่นเป็เหตุผลว่าทำไมซอมบี้ระดับต่ำกว่าเขาถึงหวาดกลัวและหลบหลีกเขา และเ้าตัวก็ไม่เคยรู้ว่าตัวเองเปรียบเสมือนาาซอมบี้
เจอาร์ตวัดกรงเล็บใส่สุนัขซอมบี้ทันทีที่ถึงตัวมัน แต่มันหลบได้และตอบโต้เขากลับด้วยการพุ่งเข้ามาจะกัดเขาอีกครั้ง ความเร็วของมันเหนือกว่าสุนัขซอมบี้สามตัวนั้นมาก แต่ไม่ใช่ว่าเขาจะรับมือไม่ได้
เป้าหมายของมันคือจุดตายของเขา มันจึงเน้นโจมตีที่ศีรษะของเขาเท่านั้น
เจอาร์ใช้มือซ้ายจับคอของมันไว้มือขวาจับที่หัว ในเมื่อมันรู้จักจู่โจมที่หัวเขา เขาเองก็จู่โจมที่หัวมันเช่นกัน
กรงเล็บของมันลากขูดที่แขนเขาเป็ทางยาวเมื่อมันดิ้นรนและร้องขู่ ตาแดงก่ำของมันเบิกกว้างก่อนจะตายแล้วกลายเป็ขี้เถ้าเช่นเดียวกับตัวอื่น ๆ
กริ๊ง
คริสทัลเม็ดเล็ก ๆ ตกลงพื้นส่งกลิ่นหอมกระตุ้นอาการกระหายในตัวเขามากกว่าคริสทัลอีกสองเม็ด เจอาร์หยิบคริสทัลสีเขียวเข้มเปล่งประกายขึ้นมากิน
รสชาติยังเหมือนเดิมแต่ความรู้สึกในการรับรู้ถึงพลังงานในร่างกายกลับเปลี่ยนไป นั่นหมายความว่าคริสทัลเม็ดนี้มีพลังมากกว่าเม็ดแรกที่เขากิน
มองแผลที่แขนของเขาค่อย ๆ สมานตัวจนหายสนิทไม่เหลือร่องรอยให้เห็น ความเ็ปนิดหน่อยก่อนหน้าก็หายไปเช่นกัน
เหลือเพียงรอยขาดของแขนเสื้อที่เป็สิ่งยืนยันว่าเมื่อกี้เกิดการต่อสู้ขึ้น
“มามี้... มามี้ค่ะ” เสียงเรียกของมิเกลดึงเขาออกจากการเหม่อลอย เขาเก็บคริสทัลอีกสองเม็ดที่เหลือใส่กระเป๋าแล้วเดินไปหาเด็กฝาแฝดที่ใบหน้าซีดเซียวอยู่ในรถเข็นอเนกประสงค์
“ไม่ต้องกลัว” เจอาร์พูดปลอบลูบหัวเด็กทั้งสองคนละที แล้วลากรถเข็นพาเด็ก ๆ กลับไปที่โรงพยาบาล
…
“กินข้าว” เจอาร์บอกเด็กฝาแฝดที่กำลังเล่นของเล่นจนไม่สนใจกินข้าวเย็น
ไม่รู้ว่าเป็เพราะเด็กชายหญิงปรับตัวได้เร็วหรือเป็เพราะความไร้เดียงสาถึงได้ไม่หวาดกลัว เมื่อเห็นเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายหรือตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้
แม้แรก ๆ พวกเขายังกลัวอยู่ แต่ผ่านมาได้ไม่ถึงยี่สิบนาทีเด็กชายหญิงฝาแฝดกลับมาเป็ปกติได้แล้ว
ถ้าเป็เด็กบางคนเมื่อได้เจอเื่แบบนี้อาจจะเป็ภาพติดตาจนกลายเป็าแทางใจ
“ครับ/ค่ะ” เด็กทั้งสองรับคำ
“มามี้ไม่กินด้วยกันเหรอคะ” มิเกลถามพลางตักข้าวผัดที่เขาอุ่นให้ใส่ปากคำโต
“ฉันไม่กินอาหารมนุษย์” เขาตอบพลางมองเด็กทั้งสองกินข้าวด้วยความเอร็ดอร่อย
“เหรอคะ... น่าเสียดายข้าวผัดอร่อยมาก ๆ เลยค่ะ” เด็กหญิงพึมพำ
“งั้นกินเยอะ ๆ” เขาบอก
...
..
.
23:45 น.
เจอาร์มองไฟที่เปิดไว้ในคอนโดฝั่งตรงข้ามกับโรงพยาบาล แต่ละชั้นมีไฟเปิดอยู่สามถึงสี่ห้องแสดงว่ามีผู้รอดชีวิตอยู่ในนั้น น้ำไฟที่ตึกผู้ป่วยทั่วไปถูกตัด
แต่อาคาร VIP ที่พวกเขาอยู่ยังใช้ได้ปกติ แต่เขาไม่ได้เปิดหน้าต่างเปิดม่านออกเพราะมันอัตรายเกินไปสำหรับเด็ก ๆ
ชั้นบนสุดของคอนโดฝั่งตรงข้ามเปิดไฟไว้ตลอดทั้งคืน เขาไม่มั่นใจว่ามีคนอยู่ไหม เพราะไม่มีเหงาหรือการเคลื่อนไหวเหมือนห้องอื่น ๆ
ข้างล่างถนนหน้าโรงพยาบาลในเวลานี้เต็มไปด้วยซอมบี้เดินขวักไขว่ไปมา มันเป็คำสั่งของเขาเอง เพื่อป้องกันคนเข้ามาในโรงพยาบาล เขาจึงเรียกพวกมันมารวมตัวกันตรงนี้แทน
ั้แ่ได้กินคริสทัลจากสุนัขซอมบี้เขาก็มีความสามารถเพิ่มขึ้นอีกระดับ
เขาเคลื่อนไหวได้เร็วขึ้น มองภาพจากระยะไกลได้เหมือนกับใช้กล้องซูม
พละกำลังแข็งแกร่งขึ้นจนสามารถหักเหล็กหนาเป็สองท่อนได้อย่างง่ายดาย กรงเล็บแหลมคมของเขาเจาะทะลุผนังปูนหนาเหมือนเขาจิ้มก้อนเต้าหู้
เจอาร์เคยคิดจะเอาคริสทัลที่เหลือให้เด็ก ๆ กินแต่ก็ต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป
เขาไม่มั่นใจว่าคริสทัลนี้จะส่งผลกระทบต่อร่างกายของเด็กมากแค่ไหน เขากลัวว่ามันจะเป็อันตรายต่อเด็กทั้งสอง
มันอาจจะส่งผลเสียมากกว่าผลดีสำหรับเด็ก
การจะพาเด็กทั้งสองไปเก็บเมล็ดพันธุ์พืชในวันพรุ่งนี้ก็คงต้องล้มเลิก
เื่ที่เจอในวันนี้ทำให้เขาตระหนักได้ว่ามันอันตรายเกินไป ซอมบี้ที่เกิดจากมนุษย์กลัวเขา แต่ไม่ใช่กับสุนัขซอมบี้
พรุ่งนี้เขาคงต้องไปคนเดียวและให้เด็กฝาแฝดรอที่นี่
เนื่อกจากอาหารไม่ใช่ปัญหาสำหรับมาร์คกับมิเกลแล้ว อีกอย่างพวกเขาฉลาดมากหากให้รอเขาอยู่ที่นี่ น่าจะปลอยภัยกว่าให้ไปกับเขาด้วย
เจอาร์มองถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์จอดขวางทางระเกะระกะไปหมด ทั้งอุบัติเหตุทั้งจอดทิ้งไว้
เขาคงต้องมีรถสักคันไว้ขับเดินทางหลังจากส่งเด็กฝาแฝดถึงมือผู้ปกครองแล้ว
7K
