จากนั้นพริมพิลาตรงไปยังแผนกอุปกรณ์กีฬา เธอหยิบจับอุปกรณ์ต่างๆ มาพิจารณาอย่างละเอียด
"อันนี้เคยใช้ อันนั้นก็เคยใช้" พริมพิลาบ่นพึมพำ สายตาของเธอเป็ประกาย
"โลกก่อนชั้นเป็ถึงซุปเปอร์สตาร์นะ" เธอพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า "ไม่ใช่แค่หุ่นดี แต่ต้องฟิตแอนด์เฟิร์มด้วย"
อดีตนักแสดงสาวเลือกซื้ออุปกรณ์ออกกำลังกายหลายชิ้น ทั้งดัมเบลล์ ลูกบอลโยคะ และอื่นๆ อีกมากมาย จนรถเข็นเต็มไปด้วยอุปกรณ์กีฬาสีสันสดใส จนพนักงานขายมองเธอตาค้าง
"คุณลูกค้าจะซื้อไปเปิดฟิตเน็ตเองหรือคะ" พนักงานขายถามอย่างงุนงง
พริมพิลาหัวเราะร่วน "เปล่าค่ะ ฉันแค่อยากฟิตหุ่นให้กลับมาเป๊ะเหมือนเดิม"เธอกล่าวพลางลูบหน้าท้องเบาๆ
พนักงานขายพยักหน้าหงึกหงัก สายตากวาดมองพริมพิลาั้แ่หัวจรดเท้า ก็ไม่เห็นจะอ้วนเลยนี่ อวบอิ่มกำลังน่ารักเลย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพียงส่งยิ้มให้กำลังใจ "เข้าใจแล้วค่ะคุณลูกค้า สู้ๆ นะคะ ฉันจะเอาใจช่วยให้กลับมาฟิตแอนด์เฟิร์มไวๆ ค่ะ"
"แล้วของทั้งหมดนี้มีบริการส่งถึงที่ไหมคะ" พริมพิลาเอ่ยถามต่อ
"มีค่ะ เดี๋ยวรบกวนขอที่อยู่ลูกค้าด้วยนะคะ ทางร้านจะจัดส่งสินค้าให้วันพรุ่งนี้ค่ะ"
พริมพิลาให้ที่อยู่พนักงานขายไป ก่อนจะเดินตัวปลิวออกจากห้างสรรพสินค้า พร้อมถุงเสื้อผ้าที่เธอเพิ่งไปช้อปปิ้งมา
"การมีเงินมันดีอย่างนี้นี่เอง" พริมพิลาบ่นพึมพำกับตัวเองพลางดูยอดเงินในบัญชี ที่มีเกือบพันล้าน
"ชีวิตของคนรวยนี่มันดี๊ ดี ไม่ต้องทำงานก็มีเงินใช้ตลอดชีวิต" พริมพิลาถอนหายใจอย่างโล่งอก
"ตอนนี้ฉันไม่ต้องทำงานหนักแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันก็มีเวลาหาแฟนแล้วนะสิ" เธอคิดพลางอมยิ้ม
"เ้าแม่บุปผาเ้าขา ไหนๆ ก็ส่งลูกเข้ามาในนิยายเื่นี้แล้ว ช่วยให้ลูกหาผู้ชายหล่อ รวย สายเปย์ได้ก็ยิ่งดี ด้วยเถิด เพี้ยง" พริมพิลาหลับตาปี๋อธิษฐาน
ก่อนจะเดินออกจากห้างสรรพสินค้า พร้อมถุงช้อปปิ้งมากมาย คนร่างอวบยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี
ขณะที่เธอกำลังล้วงเอาโทรศัพท์มาโทรหาหาลุงมั่น ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นพนักงานสาวเสิร์ฟนางฟ้าคนสวยที่เธอเจอในร้านอาหาร กำลังยืนทะเลาะกับใครบางคนอยู่หน้าห้างสรรพสินค้า
"เผือกสิคะ รออะไร!" พริมพิลาคิดในใจพลางย่องเข้าไปใกล้ๆ อย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้
"อีฟ้า! มึงมีเงินเท่าไหร่ เอามาให้กูเดี๋ยวนี้!" เสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
"แม่... หนูไม่มีเงิน หนูพึ่งลาออกจากงานเดิม แล้วหนูพึ่งทำงานพาร์ทไทม์ได้ไม่กี่วัน เงินเดือนหนูยังไม่ออกเลย" น้ำเสียงของหญิงสาวที่ชื่อฟ้าสั่นเครือ
"มึงมันโง่! ไม่ได้เื่เลย! มึงได้ทำงานบริษัทใหญ่โต แล้วมึงจะลาออกมาทำไม? นี่มึงลาก็ออกงานมาหลายที่แล้วนะ มึงเสียโอกาสดีไปมากเท่าไหร่มึงพิจารณาดูด้วย"
"แล้วแม่จะให้หนูทำยังไง แต่ละที่หนูโดนเ้านายลวนลาม มีบางคนจะเอาหนูมาเป็เมียน้อยให้ได้" อิงฟ้าพยายามอธิบาย
"มึงมันโง่! สวยเสียเปล่า อุตส่าห์เรียนจบปริญญาตรีมา ดันมาโง่ยอมลาออกจากงานเพราะเื่แค่นี้ มึงไม่ได้เื่เลย แทนที่มึงจะยอมเป็เมียน้อยให้พวกมัน มึงจะได้มีเงินมาให้กูบ้าง นี้อะไร นังเด็กอกตัญญู แม่ไม่มีเงินจะกินอยู่แล้ว"
ว่าแล้ว คนเป็แม่ก็ส่งสัญญาณให้ผัวใหม่ที่อยู่ด้านหลังเธอ
"ผัวขา ไปค้นหาเงินในกระเป๋านังฟ้ามาสิ เดี๋ยวเมียจับมันให้"
อิงฟ้าร้องไห้โฮ "แม่ หนูต้องเอาเงินก้อนนี้ไปจ่ายค่าเช่าหอนะ ไม่งั้นหนูจะโดนไล่ออกจากหอ"
แต่คนเป็แม่กลับไม่สนใจ เธอคว้าเงินในมือสามีมาแล้วเดินจากไป ทิ้งให้หญิงสาวทรุดลงไปกองกับพื้น พริมพิลาได้แต่ยืนอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอไม่คิดว่าจะมีแม่แบบนี้อยู่ในโลกใบนี้
"นี่คุณ..." พริมพิลาตัดสินใจเดินเข้าไปหาคนสวยทันที "โอเคหรือเปล่า"
อิงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองพริมพิลาด้วยสายตาแดงก่ำ
"ฉันไม่เป็ไรค่ะ" หญิงสาวพยายามปั้นยิ้ม แต่ริมฝีปากของเธอกลับสั่นระริกราวกับกำลังจะร้องไห้ออกมาดัง ๆ
พริมพิลาเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ไม่เป็ไรได้ยังไง เธอโดนแม่ตัวเองทำแบบนี้ ลูกจะไม่มีอะไรกินอยู่แล้วยังจะมาแย่งเงินไปอีก" เธอพูดอย่างเหลืออด
"นี่มันยุคไหนแล้ว ยังมีคนทำตัวแบบนี้อยู่อีกเหรอ"
อิงฟ้าได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ก้มหน้า น้ำตาหยดแหมะลงบนพื้น "ฉันคงเป็ลูกที่แย่มาก ๆ ไม่มีเงินพอจะให้แม่ใช้"เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง
พริมพิลาเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปจับมือสาวสวยเอาไว้
"ไม่เอาน่า อย่าพูดแบบนั้น" เธอบอกพลางดึงมือคนสวยให้ลุกขึ้น
"เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย"
อิงฟ้าปาดน้ำตาทิ้ง "ขอบคุณค่ะ" เธอพูดเสียงสั่น
พริมพิลาได้แต่ถอนหายใจ เธอไม่รู้จะช่วยนางฟ้าคนสวยคนนี้ยังไง แต่เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่าง
"นี้คุณนางฟ้า…เธอชื่ออะไรหรือ" พริมพิลาถามชื่ออย่างเก้ๆ กังๆ
อิงฟ้าเมื่อได้ยินที่พริมพิลาเอ่ยเธอถึงกับยิ้มออกมาทั้งที่น้ำตายังคงไหลอยู่
"ฉันชื่อฟ้าค่ะ เรียกฉันว่าฟ้าเฉยๆ นะคะ ฉันไม่ใช่นางฟ้าหรอกค่ะเป็แค่คนธรรมดาที่ไม่มีจะกิน" อิงฟ้าพูดพลางหัวเราะออกมาทั้งๆ ที่น้ำตายังไหลอยู่ แม้คำพูดจะดูน่าสงสาร แต่แววตาของเธอกลับเปล่งประกาย
"ฉันชื่อพริมพิลานะ หรือเรียกฉันว่าพริมก็ได้" พริมพิลาตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ
"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณพริม ฉันต้องขอบคุณ คุณพริมมากที่ช่วยเหลือฉันไว้ถึง 2 ครั้ง" อิงฟ้ากล่าวด้วยความจริงใจ
"ไม่เป็ไรหรอก ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ" พริมพิลาตอบอย่างสุภาพ ก่อนจะถามต่อ "เมื่อกี้ ฉันได้ยินว่าเธอเคยทำงานเป็เลขาเหรอ?"
อิงฟ้าพยักหน้ารับ "ใช่แล้วค่ะฉันทำงานมาหลายบริษัทแล้วค่ะ แต่ฉันทำแต่ละที่ได้ไม่นานค่ะ" น้ำเสียงของเธอเริ่มเศร้าลง
พริมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในน้ำเสียงของอิงฟ้า เธอถามต่ออย่างระมัดระวัง "เกิดอะไรขึ้นหรือคะคุณฟ้า?"
อิงฟ้าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "เนื่องจากฉันโดนลวนลามจากเ้านาย"
คำตอบของอิงฟ้าทำให้พริมพิลารู้สึกใ เธอไม่คิดว่าอิงฟ้าจะต้องเจอกับเื่เลวร้ายเช่นนี้ พริมพิลารู้สึกสงสารอิงฟ้าจับใจ เธออยากจะช่วยเหลือคนสวยที่อยู่ตรงหน้า
"ฉันเสียใจจริงๆ ที่เธอต้องเจอกับเื่แบบนี้" พริมพิลาพูดอย่างจริงใจ
อิงฟ้าพยายามฝืนยิ้ม "ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ฉันชินเสียแล้วค่ะ"
พริมพิลาจ้องมอง หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา เธอผ่านโลกมายามากพอที่จะรู้ว่าใครกำลังเสแสร้ง หรือใครกำลังพูดความจริงจากเพียงแววตาและกิริยาท่าทาง
"เธอคนนี้พูดจริง" พริมพิลาพึมพำกับตัวเองเบาๆ แววตาของเธอฉายแววกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นความทุกข์ระทมที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของคนสวยตรงหน้า "ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องช่วยคนสวยขาให้ได้"
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของพริมพิลา"จริงด้วยสิ พี่พัทธ์กำลังจะหาเลขาพอดี!"
102K
