เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดธีร์ตื่นขึ้นมาก่อนฟ้าสางร่างสูงสง่าของเขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่ยังหลับใหลอยู่ข้างกายเขายืนมองใบหน้าของมิราที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ตกกระทบลงบนผิวแก้มเนียนใสของเธอเผยให้เห็นรอยช้ำจางๆ จากน้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้ว
หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวงแหนความปรารถนา และความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ บทรักที่เร่าร้อนเมื่อคืนมันไม่ได้เกิดจากความรักเพียงอย่างเดียวแต่มันคือการแสดงความเป็เ้าของ การตอกย้ำว่าเธอเป็ของเขา...และมันคือความพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะลบภาพของเธอที่ยอมขายร่างกายเพื่อเงินออกไปจากหัวของเขา
เขาก้มลงจูบที่หน้าผากมนอย่างแ่เบาที่สุด ก่อนจะผละออกไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและอารมณ์ที่คุกรุ่นเขาต้องกลับไปเป็ ‘ธีร์ ปัญญากรภักดีศักดิ์’ผู้ชายที่เยือกเย็นและควบคุมทุกอย่างได้ไม่ใช่ผู้ชายที่กำลังจะสูญเสียการควบคุมเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว
หลังจากแต่งตัวเสร็จในชุดสูททำงานเรียบกริบเขาก็เดินเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง มิรายังคงไม่ตื่นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรสั่งงานเลขาแต่แล้วหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับชื่อที่เขาไม่อยากเห็นมากที่สุดในเวลานี้...‘พิมพ์’
ธีร์ขมวดคิ้วแน่น เขากดตัดสายทิ้งทันทีไม่อยากให้เสียงของเธอมาทำลายความสงบในตอนเช้า แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาข้อความก็ถูกส่งเข้ามาแทน
“รับโทรศัพท์ฉันสิธีร์หรือว่ากลัว... เด็กน้อยที่คุณเก็บมาเลี้ยงจะได้ยินเื่ที่ไม่ควรรู้”
คำว่า ‘เด็กน้อยที่คุณเก็บมาเลี้ยง’เหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ความโกรธพุ่งขึ้นมาจนหน้าชาเขาตัดสินใจเดินออกไปที่ระเบียงแล้วโทรกลับไปหาเธอทันที
“เธอ้าอะไรแต่เช้า!”เขาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงที่เ็าจนน่ากลัว
ปลายสายหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นยังคงหวานใส แต่แฝงไปด้วยยาพิษ“ใจร้อนจังเลยนะคะ ฉันก็แค่อยากจะทักทายคนเคยรักก็เท่านั้นหรือว่าแค่ห้าปีมันนานเกินไปจนคุณลืมฉันไปแล้ว”
“ฉันไม่เคยลืม” เขาตอบเสียงหนัก“และฉันก็จำได้ดีว่าเราจบกันไปแล้ว”
“จบสำหรับคุณ แต่ไม่ใช่สำหรับฉันค่ะ” พิมพ์พูดเสียงหวาน
“ฉันได้ข่าวว่าคุณกลับมาเมืองไทย แถมยังรับผู้หญิงคนใหม่เข้ามาอยู่ในบ้านอีก...น่าสนใจดีนะคะ คนอย่างคุณที่ไม่เคยให้ใครเข้าใกล้ กลับยอมให้ผู้หญิงบ้านๆไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้ามาเหยียบอาณาจักรของคุณได้”
“อย่ายุ่งเื่ของฉัน!”
“ฉันไม่อยากยุ่งหรอกค่ะถ้าเื่ของคุณมันไม่บังเอิญมาเกี่ยวกับเื่ของฉัน... เอาเป็ว่าบ่ายนี้เจอกันที่ออฟฟิศของคุณนะคะ ฉันมีเื่ ‘ในอดีต’อยากจะรื้อฟื้นกับคุณหน่อย” ไม่รอให้เขาตอบ เธอก็วางสายไปทันที
ธีร์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนแทบจะแหลกคามือเขารู้ดีว่าการกลับมาของพิมพ์ในครั้งนี้ไม่ใช่เื่ดีแน่ ผู้หญิงคนนี้...อันตรายเกินไป
---
มิราตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่ว่างเปล่าความอุ่นจากร่างกายของเขาที่เคยอยู่ข้างๆ หายไปแล้ว เหลือเพียงกลิ่นกายจางๆที่ติดอยู่บนหมอน เธอพยุงร่างที่ปวดร้าวของตัวเองลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่ธีร์สั่งให้คนเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาใส่ไว้ให้จนเต็มทุกชุดเป็แบรนด์เนมราคาแพงที่เธอไม่เคยแม้แต่จะคิดฝันจะได้ใส่แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นกในกรงทองมากขึ้นไปอีก
เธอเลือกชุดเดรสผ้าฝ้ายเรียบๆ สีอ่อนมาสวมใส่ ก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างเพื่อหาอะไรดื่มความเงียบของคฤหาสน์หลังนี้มันช่างน่าอึดอัดในขณะที่เธอกำลังยืนมองออกไปที่สวนสวยนอกหน้าต่าง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเป็สายจากน้ำฝน
“มิรา! แกเป็ไงบ้าง!เมื่อคืนฉันพยายามติดต่อเอเจนซี่ให้แล้วนะ แต่พวกเขาบอกว่าสัญญาถูกแก้ไขโดยตรงจากฝั่งลูกค้าพวกเขาทำอะไรไม่ได้เลย!” น้ำฝนพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“ช่างมันเถอะฝน” มิราตอบเสียงเรียบ
“ฉันตัดสินใจแล้ว...ฉันจะอยู่ที่นี่”
“ว่าไงนะ! แกบ้าไปแล้วเหรอมิรา!แกจะยอมเป็ทาสเขาไปอีกตั้งเดือนนึงเนี่ยนะ!”
“ฉันไม่มีทางเลือก พ่อฉันต้องใช้เงินอีกเยอะ” เธอโกหก...โกหกทั้งเพื่อนและตัวเอง เพราะลึกๆแล้วเธอรู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงมันซับซ้อนกว่านั้น
“เฮ้อ... โอเคๆ ฉันเข้าใจ” น้ำฝนถอนหายใจ“แต่ฉันมีเื่จะเตือนแกอีกอย่าง เมื่อกี๊ฉันไถโซเชียลฯ เล่นๆแล้วไปเจอโพสต์จากพวกไฮโซ... นางพญางูพิษกลับมาแล้ว!”
“ใครคือนางพญางูพิษ” มิราขมวดคิ้ว
“ก็ ‘พิมพ์’ น่ะสิ! พิมพ์ลดา อัครเดโชชัย!คู่หมั้นเก่าของธีร์ไง! ตอนที่แกเลิกกับเขาใหม่ๆสองคนนี้ก็ควงกันออกงานอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ยัยพิมพ์จะบินไปเรียนต่อที่อังกฤษตอนนี้ชีกลับมาแล้วจ้ะแม่! แถมยังโพสต์รูปแก้วกาแฟที่มีโลโก้บริษัทของธีร์ด้วยนะยะเหมือนประกาศศักดาว่า ‘ฉันกลับมาทวงบัลลังก์แล้ว’”
หัวใจของมิรากระตุกวูบ... คู่หมั้นเก่า...
“ฉันเตือนแกไว้ก่อนเลยนะมิรา” น้ำฝนพูดเสียงจริงจัง
“ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา สวยระดับนางฟ้า แต่พิษสงร้ายกว่างูเห่าอีกอย่าไปมีเื่กับชีเด็ดขาด เข้าใจไหม”
“อืม... ขอบใจนะฝนที่เป็ห่วง” มิราตอบเสียงแ่ก่อนจะวางสายไป เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่นความรู้สึกไม่มั่นคงถาโถมเข้ามาในใจอีกครั้งการต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อธีร์ก็ว่ายากแล้วนี่ยังต้องมาเจอกับศัตรูหัวใจในอดีตของเขาอีกเหรอ
---
บ่ายวันนั้น ที่ห้องประชุมกระจกบนชั้นสูงสุด
พิมพ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับธีร์เธอยังคงสวยสง่าไม่เปลี่ยน ชุดเดรสรัดรูปสีแดงไวน์ขับผิวขาวผ่องของเธอให้โดดเด่นริมฝีปากเคลือบด้วยลิปสติกสีเดียวกันยกยิ้มอย่างเยือกเย็น
“นึกว่าคุณจะปล่อยให้ฉันรอเก้อซะอีก” เธอเป็ฝ่ายเริ่มบทสนทนา
“เข้าเื่เลยดีกว่าพิมพ์ เธอ้าอะไร”ธีร์ไม่้าเสียเวลาเล่นาประสาทกับเธอ
“ใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะคะ” เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินอ้อมโต๊ะมาหาเขาช้าๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง
“ฉันก็แค่อยากจะมารื้อฟื้นความหลัง... ความหลังของเรา...และความหลังของพ่อเราสองคน”
คำพูดนั้นทำให้ธีร์ชะงัก เขามองหน้าเธอเขม็ง“เธอหมายความว่ายังไง”
“ก็หมายความตามนั้นแหละค่ะ” เธอหยุดยืนอยู่ข้างๆ เขาใช้ปลายนิ้วที่ทาเล็บสีแดงสดลูบไล้ไปตามปกสูทของเขาเบาๆ
“ฉันได้ยินมาว่าคุณกำลังทำากับพ่อของคุณอยู่เหรอคะ... น่าสนุกจังเลยนะคนที่เคยยอมทำทุกอย่างเพื่อพ่อ กลับลุกขึ้นมาต่อต้าน...ทั้งหมดนี้ก็เพื่อผู้หญิงที่ชื่อมิราคนนั้นน่ะเหรอ”
“อย่ายุ่งกับเธอ!” ธีร์ปัดมือเธอออกอย่างรังเกียจ
“ทำไมจะยุ่งไม่ได้ล่ะคะ” เธอยกยิ้มอย่างท้าทาย
“ในเมื่อเธอกำลังจะกลายเป็จุดอ่อนที่สุดของคุณ... คุณรู้ไหมธีร์ ว่าพ่อของคุณ...ท่านประธานทรงพลที่ทุกคนนับหน้าถือตาน่ะ...แท้จริงแล้วท่านคือคนที่อยู่เื้ัการล้มละลายของบริษัทพ่อฉันเมื่อห้าปีก่อน”
ธีร์เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เธอพูดเื่อะไร!มันเป็ไปไม่ได้!”
“ทำไมจะเป็ไปไม่ได้ล่ะคะ ในโลกธุรกิจ...ไม่มีมิตรแท้และศัตรูที่ถาวรอยู่แล้ว” เธอกระซิบข้างหูเขา
“และฉันก็มีหลักฐานทุกอย่าง... ถ้าหลักฐานชิ้นนี้หลุดไปถึงมือนักข่าวคุณคิดว่าบัลลังก์ของตระกูลปัญญากรภักดีศักดิ์ที่พ่อคุณสร้างมากับมือ...มันจะยังมั่นคงอยู่ไหม”
ขณะที่าเย็นกำลังดำเนินไปในห้องประชุมมิราที่กำลังชงกาแฟอยู่ในแพนทรีด้านนอกก็บังเอิญเงยหน้าขึ้นมาเห็นภาพบาดตาผ่านผนังกระจกใสเธอเห็นธีร์กับผู้หญิงสวยสง่าคนนั้นยืนอยู่ใกล้กันมาก...ใกล้เกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน ใบหน้าของธีร์ดูเคร่งเครียด ในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับเขาด้วยท่าทีที่สนิทสนม
หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบด้วยคีมเหล็กความเ็ปแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก เธอรีบหันหลังกลับ กาแฟร้อนๆในมือสั่นจนแทบจะหกออกมา เธอไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันแต่ภาพที่เห็นมันก็ชัดเจนเกินพอ... ชัดเจนว่าเธอกำลังเป็ส่วนเกิน
---
ค่ำคืนนั้นพายุฝนโหมกระหน่ำราวกับว่าท้องฟ้ากำลังโกรธเกรี้ยวธีร์กลับมาถึงคฤหาสน์ในสภาพที่อารมณ์ขุ่นมัวอย่างถึงที่สุดเื่ที่พิมพ์บอกเขามันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ถ้ามันเป็ความจริง...นั่นหมายความว่าพ่อของเขาไม่ใช่แค่คนที่พรากมิราไปจากเขาแต่ยังเป็คนที่ทำลายครอบครัวของผู้หญิงอีกคนที่เขาเคยผูกพันด้วย
ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องนั่งเล่นเข้าไปก็พบกับมิราที่ยืนกอดอกรอเขาอยู่ แววตาของเธอแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยคำถาม
“ไปไหนมา” เธอถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน
“ไปทำงาน” เขาตอบสั้นๆ พลางคลายเนคไทออกอย่างหงุดหงิด
“งานที่ชื่อ ‘พิมพ์’ น่ะเหรอ”
คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา ธีร์หยุดชะงัก“เธอรู้ได้ยังไง”
“โลกมันกลม หรือจะเรียกว่าโซเชียลมันไวดีล่ะ” เธอยกยิ้มหยัน“ไม่ต้องแปลกใจหรอกที่ฉันจะรู้... แต่ที่ฉันสงสัยคือ ผู้หญิงอย่างฉันต้องใช้‘สัญญา’ เพื่อจะเข้ามาอยู่ในชีวิตคุณ แต่ผู้หญิงคนนั้น... เธอใช้อะไรเหรอ...หรือว่าใช้ ‘หัวใจ’ ของคุณ”
“อย่าเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นมิรา!” ธีร์ตวาดเสียงดัง“เธอไม่เหมือนใคร!”
“ใช่สิ! ฉันมันไม่เหมือนใคร! เพราะฉันมันโง่ไง!โง่ที่ยอมกลับมาให้คุณเหยียบย่ำซ้ำสอง!” น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างสุดจะกลั้น
ธีร์เดินเข้ามากระชากแขนเธออย่างแรง ดวงตาสีเข้มของเขาวาวโรจน์
“ฉันไปเจอเขาเพื่อจะจบเื่ในอดีต! ไม่ใช่เพื่อจะเริ่มต้นใหม่! ทำไมเธอถึงไม่เคยเชื่อใจฉันเลย!”
“แล้วคุณจะให้ฉันเชื่อใจคนที่เคยทิ้งฉันไปได้ยังไง!คำพูดของคุณมันเชื่อถือได้ที่ไหน!”
“แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”เขาดึงร่างเธอเข้ามากอดไว้แน่นจนแทบจะจมหายไปกับอกแกร่ง
“ฉันจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกแล้ว ได้ยินไหม!”
“ปล่อยฉันนะธีร์! ฉันไม่อยากฟังคำโกหกของคุณอีกแล้ว!”เธอพยายามดิ้นรน แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น
“ถ้าคำพูดมันทำให้เธอไม่เชื่อ...งั้นก็ให้ร่างกายของฉันพิสูจน์แทนแล้วกัน!”
ไม่พูดเปล่า เขาอุ้มร่างเธอขึ้นพาดบ่าอย่างรวดเร็วมิรากรีดร้องด้วยความใและพยายามทุบหลังเขาไปตลอดทาง แต่เขาก็ไม่สนใจเขาก้าวตรงไปยังห้องนอนของเขา แล้วโยนร่างเธอลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบานัก
“คุณจะทำบ้าอะไรของคุณ!”
“ก็จะทำให้เธอจำไง! ว่าใครคือเ้าของตัวจริงของเธอ!”
เขาขึ้นมาคร่อมทับร่างเธอไว้ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างลวกๆ ก่อนจะก้มลงไปบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างรุนแรงและป่าเถื่อนมันคือจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความหึงหวงและความ้าที่จะลบเลือนความไม่มั่นคงทั้งหมดออกไป
เขากระชากชุดเดรสของเธอจนขาดติดมือก่อนจะโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดีแล้วก้มลงไปสำรวจเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของเธอด้วยสายตาที่ลุกเป็ไฟ เขาฝากรอยจูบที่รุนแรงและแสดงความเป็เ้าของไว้ทั่วทุกตารางนิ้วั้แ่ซอกคอ ลาดไหล่ จนถึงเนินอกอิ่ม
“ธีร์... พอ... ฉันเจ็บ” เธอครางประท้วงเสียงสั่น
“เจ็บสิดี! เธอจะได้จำ!” เขาไม่สนใจคำร้องขอของเธอมือหนาเลื่อนลงไปบีบเคล้นที่จุดอ่อนไหวของเธออย่างแรงและจาบจ้วงจนเธอสะดุ้งสุดตัว
“ฉันเกลียดคุณ!”
“ก็เกลียดไปสิ! แต่คืนนี้เธอต้องเป็ของฉัน!”
เขาจับขาเรียวของเธอแยกออกจากกันก่อนจะกดแก่นกายที่ร้อนผ่าวของเขาเข้ามาในตัวเธออย่างแรงโดยไม่มีการเล้าโลมใดๆทั้งสิ้น
“กรี๊ดดดด!”มิราร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเ็ปที่เสียดแทงเข้ามา แต่ธีร์ก็ไม่หยุดเขาเริ่มขยับสะโพกอย่างรุนแรงและกระแทกกระทั้นราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งเขามองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเ็ปและเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาของเธอด้วยแววตาที่สับสน...เขากำลังทำร้ายคนที่เขารักที่สุดอีกแล้ว
ความรู้สึกผิดเริ่มแล่นเข้ามาในหัวใจ จังหวะของเขาเริ่มช้าลงความรุนแรงแปรเปลี่ยนเป็ความนุ่มนวลและออดอ้อนเขาก้มลงจูบซับน้ำตาให้เธออย่างแ่เบา
“ขอโทษ... ฉันขอโทษมิรา” เขากระซิบเสียงพร่า “ฉัน...แค่กลัว... กลัวว่าจะเสียเธอไปอีกครั้ง”
น้ำตาของมิราไหลออกมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เพราะความเ็ปทางกาย แต่เป็เพราะความสับสนในหัวใจเธอผลักเขาออกเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาคร่อมเขาไว้แทน ดวงตาของเธอยังแดงก่ำแต่มันฉายแววของความเด็ดเดี่ยวบางอย่าง
“ถ้าคุณกลัว... ก็ทำให้ฉันเชื่อใจสิ” เธอกระซิบ“ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันคือคนเดียวของคุณ... ไม่ใช่แค่ในสัญญา”
พูดจบ เธอก็ก้มลงไปมอบจูบที่ร้อนแรงและดูดดื่มให้เขาก่อนจะเริ่มขยับร่างกายอย่างเชื่องช้าแต่มันกลับยั่วยวนและปลุกเร้าอารมณ์ของเขาได้อย่างน่าประหลาดบทบาทของผู้คุมเกมเปลี่ยนไปแล้ว... คืนนี้เธอจะเป็คนควบคุมเขาเอง
บทรักอันเร่าร้อนและซับซ้อนดำเนินไปอีกครั้งมันไม่ใช่แค่การปลดปล่อยความใคร่ แต่มันคือการต่อสู้ การเรียกร้องและการค้นหาคำตอบของหัวใจที่สับสนของคนสองคนจนกระทั่งทั้งคู่หมดแรงและหลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของธีร์ก็ดังขึ้นมาทำลายความสงบอีกครั้งเขางัวเงียหยิบมันขึ้นมาดู... ชื่อของ ‘พิมพ์’ ปรากฏขึ้นอีกแล้วเขากดรับสายอย่างหงุดหงิด
“มีอะไรอีก!”
“เจอกันที่เดิม... ริมแม่น้ำ” เสียงของพิมพ์เยือกเย็นกว่าเดิม
“ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เช้า... ความลับเื่พ่อของคุณกับพ่อของฉัน จะกลายเป็ข่าวหน้าหนึ่งและผู้หญิงที่นอนข้างๆ คุณ... ก็จะได้รู้ความจริงทั้งหมดเช่นกัน”
อดีตไม่เคยจากไปไหนมันแค่รอวันที่จะหวนกลับมาทวงแค้น...และเมื่อความลับที่ถูกฝังไว้กำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาความรักที่เริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ท่ามกลางคำโกหก จะแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานพายุแห่งความจริงลูกนี้ได้หรือไม่หรือมันจะพังทลายลง... อย่างไม่มีชิ้นดี
ติดตามอ่านตอนต่อไป
1K
