"นางจะไปเมื่อเทียนหลันเซ่อได้นั่งบัลลังก์แล้วเท่านั้น และหากเทียนหลันเซ่อรู้ว่าข้ายังอยู่และช่วยเขาเพียงนี้ เขาคงจะดีใจไม่น้อย"
เซินหลันเซ่อผนึกร่างของเจียงมีมี่ไว้ในผนังถ้ำ ก่อนจะก้าวออกจากถ้ำไปด้วยสายตามุ่งมั่น นึกถึงแววตาตื่นเต้นดีใจของฮองเฮากับเทียนหลันเซ่อเมื่อพบเขาลูกชายเพียงคนเดียวของเขาจะดีใจเพียงไหนเมื่อพบหน้าเขาไม่เคยกล้าแวะเวียนไปแอบมองด้วยซ้ำไปในเมื่อหนีตายฝึกฝนวิชาที่นี่คนที่เหล่าทหารพบนั้นก็เป็เพียงขันทีข้างกายที่แอบสวมเสื้อคลุมของเขาใบหน้าแหลกเหลวเพราะตกลงไปในหุบเขาลึกเพื่อให้เขาหนีมาได้ด้วยความภักดี ครั้งนั้นเซินหลันเซ่อแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เมื่อขันทีข้างกายกล่าวคำอาลาและขอร้องให้เขาหนี เพื่อจะได้กลับมาทวงทุกสิ่งทุกอย่างคืน มาถึงวันนี้เขาทำสำเร็จครึ่งหนึ่งแล้วอุตส่าห์ฝึกวิชาดึงิญญาให้หญิงสาวผู้ไม่ยอมทิ้งใครไว้ข้างหลัง ที่เขาเคยคิดว่าแม่ของเทียนหลันเซ่อเป็แบบนั้นแต่ในเมื่อนางตัดสินใจเป็ฮองเฮาของหลันเซ่อยอมรักษาชีวิตของเทียนหลันเขาแทบอยากออกจากถ้ำไปฆ่านางเสีย แต่วันนี้ต้องขอบใจนางที่ทำให้เทียนหลันเซ่อและเขามีวันนี้ หลังจากที่เขาต้องทน แบกรับความแค้นมาเนิ่นนาน
วังหลวง
"เทียนหลันเซ่อรับราชโองการ"
ย่อกายลงทั้งสามคน
"ฝ่าามีบัญชาให้ องค์ชายสิบสี่เทียนหลันเซ่อต่อไปมีหน้าที่ดูแล กองทัพบัญชาของ องค์ชายสิบสี่เหมือนบัญชาของฝ่าา ทั้งนี้ได้มอบตราประทับของแม่ทัพให้ดูแลและ"ขันทีอัญเชิญป้ายยื่นส่งให้อย่างนอบน้อม มีมี่ยิ้มเทียนหลันเซ่อโอบแขนรอบไหล่บางไว้แน่น เขาหาได้รู้สึกดีใจเหมือนที่มีมี่รู้สึกแต่สำหรับเขาก้ลบรู้สึกหนักใจอย่างที่สุดในเมื่อ ยิ่งสูงยิ่งหนาวอำนาจสั่งการที่ได้มายิ่งทำให้มีคนอิจฉา เขามิได้ตัวคนเดียวเหมือนเมื่อก่อนตอนนี้มีมี่เคียงข้าง เขากลัวเหลือเกินว่ามีมี่จะกลายเป็เป้า ของคนที่ไม่หวังดี
“นำจดหมายฉบับนี้ส่งให้ฝ่าา”ไทเฮายิ้มมุมปากด้วยความรู้สึกสาใจ ขันทีข้างกายรีบรุดไปทันที
“นางจะต้องกระอักเืเมื่อพบว่า พ่อของนางกำลังจะนำทัพกลับมาตามบัญชาของเทียนหลันเซ่อ แล้วเื่นี้ถึงหูฝ่าา5555 โทษฐานที่เหิมเกริม คิดว่าตัวเองมีคนถือหางมากมายทำตัวเยี่ยงนาง์คิดจะหักหลังใครนางไม่เคยจะสนใจถือตัวว่ามีคนคอยเข้าข้างเทียนหลันเซ่อลุ่มหลงนาง ฮองเอาให้ท้าย”
“ไทเฮา องค์ชายห้าส่งคน มาบอกว่ายอมรับข้อเสนอที่ไทเฮาให้ไป ตอนนี้พร้อมรอรับบัญชาจากไทเฮา”
“ดีมาก หากข้าจะส่งเสริมใครสักคนคนผู้นั้นต้องเป็คนที่เชื่อฟังข้าบอกเ้าห้าเตรียมเลือกผ้าตัดเย็บชุดัได้แล้ว ส่งคนคุมตัวบิดาของเจียงมีมี่กลับวังหลวงโดยเร็ว ฝ่าาจะได้เห็นว่า บิดาของเจียงมีมี่้าหลบหนี”
วังหลวง
“บัดซบ”
“ฝ่าามีเื่ใดกัน”
“คิดไม่ถึงชายาของเ้าสิบสี่ช่างเหิมเกริมส่งจดหมายให้พ่อของนางนำทัพกลับวังหลวงโดยไม่มีบัญชาจากข้า”
“ฝ่าาอาจเป็เื่เข้าใจผิด”ฮองเฮาขมวดคิ้วในเมื่อเพิ่งจะมี บัญชาให้เทียนหลัยนเซ่อคุมกองทัพเมื่อไม่กี่วันทำไมเขาถึงสั่งการแบบนั้นได้ หรือว่าเจียงมีมี่คนนั้นทำทุกอย่างเพื่อการนี้
“การยกทัพกลับเมืองหลวงโดยกอาศัยตราประทับที่ข้ามอบให้เทียนหลันเซ่อหากไม่ใช่นางใครกันจะกล้าทำแบบนี้เ้าสิบสี่ลุ่มหลงนางจน ละเลยเื่สำคัญ หญิงงามมักล่มเมือง”
“ฝ่าาให้หม่อมฉันถามเอาความจริงให้กระจ่าง”
ไม่มีประโยชน์ตอนนี้ทัพจากชายแดน มุ่งหน้ากลับวังหลวงแล้ว เ้าคิดว่านางสั่งให้กองทัพจากชายแดนกลับเข้าวังหลวงเพราะเหตุใดกันหากไม่ใช่เพื่อชิงบัลลังก์ให้เ้าสิบสี่”
“ฝ่าา เทียนหลันเซ่อมิใช่คนที่มักใหญ่ใฝ่สูงเพียงนั้น แม้กระทั่ง ให้คุมกำลังทหารเขายังไม่ใช่คนที่ร้องขอ” โยนกระดาษ ใส่หน้าฮองเฮาด้วยความดมโห
“เช่นนั้นข้าต้องสงสัยเ้าด้วยใช่หรือไม่ฮองเฮา เ้าเป็คนร้องขอตำแหน่งนี้ให้เขา เทียนหลันเซ่อไม่มีความคิดจะเป็ใหญ่ทว่าชายาเขา ล้วนพูดจาฉะฉานแล้วยังเ้าแผนการ เ้าคิดว่าเื่แบบนี้ หากไม่มีคนแอบเอาส่งข่าวเื่นี้ให้ข้าทราบ ถึงเวลานั้นข้าคงโง่งมนางทำทุกอย่างเพื่อสิ่งนี้ มิใช่เพื่อตำแหน่งไท่จือเฟยแต่เป็ ตำแหน่งฮองเฮา ไม่ต้องเสียเวลารอคอย”ฮองเฮาทรุดกายลงกับพื้นคิดไม่ถึงว่ามองมีมี่ผิดไป หลักฐานชัดเจนเพียงนี้ ป่านนี้กำลังทหารจากชายแดนคงกำลังเดินทางมาแล้ว จะแก้ตัวอย่างไรก็คงไม่อาจ ในเมื่อแปดกองธงเคยเป็ของใต้เท้าเจียงบิดาของเจียงมีมี่มาก่อน
“”องค์ชายแย่แล้ว”ปอหลุน วิ่งจนสะดุดล้มเข้ามาในห้อง ที่เจียงมีมี่เทียนหลันเซ่อกับจินเซ่อกำลังหยอกล้อกัน ส่งเสียงหัวเราะสนุกสนาน
“ปอ...หลุนบอกกี่ครั้งแล้ว ค่อยๆ เดิน”จินเซ่อ พูดขึ้นวางท่าเหมือนดั่งผู้ยิ่งใหญ่
“องค์ชาย องครักษืกำลังมาที่นี่เพื่อจับจตัวพระชายา ไปยังคุกหลวง”
3K
