อาณาจักรนิรันต์

แสงแดดเริ่มอ่อนแรงลงเมื่อดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลาดต่ำลงทางขอบฟ้า อาเธอร์นั่งพิงก้อนหินขนาดใหญ่ที่โผล่ขึ้นจากผืนทราย ร่างกายของเขายังคงเหนื่อยล้าจากการเดินข้ามทะเลทรายอันร้อนระอุ แม้ว่ารอยไหม้และแผลถลอกจากทรายจะสมานตัวไปแล้วก็ตาม เขามองไปที่เดวิด ซึ่งยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล หุ่นยนต์ AI ตัวนี้กำลังยกศีรษะขึ้นมองท้องฟ้า ดวงตาสีเงินสว่างวาบราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล

"นายวิเคราะห์อะไรได้บ้าง?" อาเธอร์ถาม เสียงแหบแห้งจากคอที่ขาดน้ำ เขาเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาที่หน้าผาก แม้จะรู้ว่ามันแทบไม่ช่วยอะไรในสภาพอากาศแบบนี้ 

เดวิดลดศีรษะลง หันมามองอาเธอร์ "ผมเปรียบเทียบแผนที่ดวงดาวจากท้องฟ้าที่นี่กับฐานข้อมูลดาราศาสตร์ของมนุษยชาติ ไม่มีกลุ่มดาวใดที่ตรงกันเลย ดวงอาทิตย์มีขนาดและมวลต่างจากดวงอาทิตย์ของโลกอย่างมีนัยสำคัญ" เขาหยุดชั่วครู่ "ส่วนภูมิประเทศรอบตัวเรา ทะเลทรายนี้ ไม่มีลักษณะทางธรณีวิทยาที่สอดคล้องกับทะเลทรายที่สหพันธรัฐรู้จัก อุณหภูมิและระดับความชื้นก็ไม่ปกติ"

"สรุปสั้นๆ หน่อย" อาเธอร์ตัดบท เขาไม่๻้๵๹๠า๱ฟังศัพท์เทคนิคยาวๆ ในตอนที่สมองของเขากำลังมึนงงจากความร้อน

"เป็๲ที่ยืนยันแล้วว่าเราไม่ได้อยู่บนดวงดาวที่อยู่ในสารบบของสหพันธรัฐ" เดวิดพูดเรียบๆ "นี่คือดาวดวงอื่น หรือมิติที่แตกต่างไปจากที่เรารู้จัก"

อาเธอร์ถอนหายใจยาว เขาคาดคำตอบนี้ไว้แล้ว แต่การได้ยินมันชัดๆ จากปากของเดวิดทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้งขึ้นมา เขากำหมัดแน่น มองไปที่ผืน

"ถ้าดาวดวงนี้ไม่ได้อยู่ในเขตสหพันธรัฐ แล้วเรามาที่นี่ได้ยังไง? การทดลองนั่นอาจจะมีอะไรแปลกๆ อย่างที่คิดไว้เลย หรือว่า..." เขาหยุดไป "มันอาจเป็๞พลังงานบางอย่าง…คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดใหญ่ที่ดูน่าสงสัยนั่นรึเปล่าที่พาเรามาที่นี่?"

"เป็๲สมมติฐานที่น่าสนใจ แต่ผมต้องแจ้งให้ทราบว่าทั้งผมและคุณไม่สิทธ์เข้าถึงข้อมูลการทดลองอาวุธทำลายล้างชนิดใหม่ของสหพันธรัฐนี้ได้ทั้งหมด" เดวิดพูด "แต่ผมยืนยันได้อย่างหนึ่ง เราไม่ได้อยู่ดวงดาวที่อยู่ในฐานข้อมูลใด ไม่มีสัญญาณจากดาวเทียม GPS หรือคลื่นวิทยุใดๆ ที่มนุษย์สร้าง"

อาเธอร์ถอนหายใจ เขากำหมัดแน่น มองไปที่ผืนทรายรอบตัว "อือ…รู้น่า แต่ตอนนี่เราอยู่เฉยๆ ไป ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น" เขาลุกขึ้นยืน ขายังสั่นจากความอ่อนเพลีย "นายบอกว่าตรวจจับความชื้นได้จากทิศตะวันตกเฉียงเหนือใช่ไหม?"

"ใช่ ระยะห่างเหลืออีกประมาณ 1.2 กิโลเมตร" เดวิดตอบ "ถ้าเรารีบเดิน อาจถึงก่อนมืด"

"ดี" อาเธอร์พยักหน้า "เราต้องหาแหล่งน้ำ ถ้ามีน้ำ อาจมีคน หรือไม่ก็อะไรสักอย่างที่ทำให้คิดได้ว่าเราควรทำอะไรต่อ" เขามองไปที่เดวิด "นายนำทาง ฉันตาม"

ทั้งสองเริ่มเดินต่อไป ทรายร้อนเริ่มเย็นลงเมื่อเงาของเนินทรายทอดยาวออกมา อาเธอร์รู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่จุดขึ้นในใจ ถ้าพวกเขาหาน้ำได้ บางทีอาจมีคำตอบรออยู่ เดวิดเดินนำหน้า ก้าวเท้าสม่ำเสมอราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ขณะที่อาเธอร์ฝืนร่างกายที่เริ่มถึงขีดจำกัด แม้จะฟื้นฟูได้ เขาก็ยังรู้สึกถึงความกระหายน้ำที่ทรมาน

หลังจากเดินมาพักใหญ่ ลมเย็นพัดผ่านพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของความชื้น อาเธอร์เงยหน้าขึ้น เห็นสายน้ำสีเงินไหลคดเคี้ยวตัดผ่านผืนทรายราวกับเส้นชีวิตที่โผล่ขึ้นมากลางความแห้งแล้ง "น้ำ!" เขาอุทาน รีบก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รอเดวิด เขาคุกเข่าลงที่ริมฝั่ง ดึงน้ำขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาดื่มอย่างกระหาย ความเย็นของน้ำทำให้เขารู้สึกมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

เดวิดเดินตามมาช้าๆ จากนั้นก็เอานิ้วจุ่มลงไปในน้ำ "น้ำสะอาด ผมตรวจสอบแล้ว ไม่มีสารพิษหรือเชื้อโรคที่เป็๲อันตราย" เขากล่าว แต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ทิศทางที่แม่น้ำไหลไป "ทิศทางการไหลของน้ำบ่งบอกว่ามีแหล่งน้ำขนาดใหญ่ หรืออาจเป็๲ที่อยู่อาศัย ผมแนะนำให้เราเดินตามไป"

"เห็นด้วย" อาเธอร์ลุกขึ้น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มครั้งแรก๻ั้๹แ๻่มาถึงโลกนี้ "ถ้ามีคนอยู่แถวนี้ที่พอถามอะไรได้บ้าง เราจะได้รู้ว่าเรากำลังเจอกับอะไร"

ทั้งสองเริ่มเดินเลียบแม่น้ำไป แสงสุดท้ายของวันค่อยๆ จางหาย ถูกแทนที่ด้วยแสงจันทร์สีเงินที่ส่องสว่างลงมาบนผิวน้ำ อาเธอร์รู้สึกถึงพลังที่กลับคืนมาในร่างกาย ขณะที่เดวิดยังคงสแกนสภาพแวดล้อมอย่างไม่หยุดพัก หลังจากเดินไปได้ราวหนึ่งชั่วโมง เนินทรายเริ่มถูกแทนที่ด้วยหญ้าสั้นๆ และต้นไม้เตี้ยๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นตามริมฝั่ง

แล้วทันใดนั้น อาเธอร์หยุดชะงัก เขาชี้ไปที่เนินเขาขนาดย่อมที่อยู่ข้างหน้า "ดูนั่นสิ" บนยอดเนิน เขาเห็นแสงไฟสลัวๆ ลิบๆ และเงารางๆ ของโครงสร้างที่ดูเหมือนกำแพงหิน เดวิดปรับการมองเห็นของตัวเอง "โครงสร้างพื้นฐาน ทำจากหินและดินเผา มีสัญญาณความร้อนจากสิ่งมีชีวิตหลายตำแหน่ง คาดว่าเป็๲หมู่บ้านเล็กๆ"

อาเธอร์หายใจเข้าลึกๆ "ในที่สุดก็เจออะไรที่ไม่ใช่ทรายกับความว่างเปล่า" เขามองไปที่เดวิด "เราจะเข้าไปเลยไหม?"

เดวิดเอียงศีรษะเล็กน้อย "ผมแนะนำให้สำรวจจากระยะไกลก่อน เรายังไม่รู้ว่าพวกเขาเป็๲มิตรหรือไม่" แต่ในแววตาของอาเธอร์ฉายแววของความอยากรู้และความท้าทาย เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "แต่เรามาไกลเกินกว่าจะถอยแล้ว"

ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนที่เดวิดจะพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ แล้วทั้งคู่ก็เริ่มเดินไปยังเมืองเล็กๆ บนเนินเขา โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าจะเป็๲จุดเริ่มต้นของการผจญภัยครั้งใหม่ หรือเป็๲ ความโกลาหลที่พวกเขาไม่อาจคาดเดาได้กันแน่