เมื่อยามรัตติกาล

ช่วงเช้าไก่ฟ้าบนภูเขาโก่งคอขัน หลายคนต่างก็เริ่มหาวหวอด กันออกมา…เมื่อถึงเวลาราว8โมงเช้าแสงแดดแยงตา มาพร้อมอากาศ ความหนาวเย็นเยือกของประเทศจีน

จู่ๆ คล้ายมีลมระลอกหนึ่งพัดโชยเข้ามา นักเรียนต่างก็ยกมือปัดป้องดวงตา พวกเขาจากคลื่นลม เล็กๆ

แต่ไม่ใช่สำหรับหัวหน้าโรงฝึก ลุงเจียง ที่ประสานฝ่ามือออกมาน้อยๆ

เชนเองในเสี้ยวขณะนั้น ที่เห็นผู้อำนวยการ หลี่ไป๋ ในชุดลำลองสีแดงหลวมๆ กำลังผ่านร่างเขาไป อีกฝ่ายพลางคลี่ยิ้มมาให้เขาน้อยๆ

วูม! พร้อมร่างโจวยี้ ติดตามมาข้างๆ ไม่ห่าง สายตาของเขาจับจ้อง ไปยังหน้าผา ใต้น้ำตกยักษ์ อย่างเคร่งขรึม

หลายคนคล้ายจะได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อจำคนภายในห้องซาวน่า “ลุงผู้ดูแลคนนั้น เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

รุ่นพี่จ้านสวีจี เตรียมกล่าวออกมาบ้าง ต้องอุดปากทันใด ส่วนนี้เชนยังตบหน้าผากเรียกสติตนเองน้อยๆ

เมื่อโจวยี้ กระแอมไอ เบาๆ “อย่าเสียมารยาทกับ ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยราชัน”

สิ้นคำนั้น บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที เหล่าฮันเตอร์สาว ต่างพากันจ้องมองชายหนุ่มที่ดูมีภูมิฐาน มั่นคง และอบอุ่นอย่างหลี่ไป๋ ด้วยสายตาเคลิบเคลิ้ม แม้แต่ หย่าเฟย หรือรุ่นพี่ เยว่หนิง หัวหน้าบ้านทีม 2 ก็ยังเก็บแววตาวูบไหวเอาไว้ไม่มิด

รินสะกิดแขนเชน เบาๆ "เชน... เขาคือผู้อำนวยการจริงๆ เหรอ? ตำนานที่มีลมหายใจของประเทศจีนคนนั้นน่ะนะ?" รินถาม ด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ

เชนลอบกลืนน้ำลายลงคอ พลางพยักหน้ายืนยัน "เขาไม่ผิดตัวแน่ครับ" ภาพเสาเพลิงค้ำฟ้าที่เขาเคยเห็นในอดีต ยังคงติดตาไม่จางหาย

หลี่ไป๋พยักหน้าให้โจวยี้ที่สวมชุดโมบิลสูทสีเงินเต็มยศ ทันใดนั้นชายแขนเสื้อของหลี่ไป๋ก็สะบัดออก เกิดพายุมานาหมุนวนระลอกใหญ่

ปึง!!!

เสียงกัมปนาทดังสนั่นที่หน้าทางเข้า ดาบโบราณเล่มยักษ์ปักลงบนพื้นดินอย่างรุนแรง เชนถึงกับหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ

เพราะดาบเล่มนั้นดูใหญ่โตราวกับเสาหินยักษ์ที่เขานึกว่าเป็นเพียงของประดับคฤหาสน์ ทว่ามันกลับเป็นอาวุธระดับ เวิลด์ไอเทม ที่ทรงพลัง

หลี่ไป๋ก้าวเท้าขึ้นไปยืนบนใบดาบอย่างมั่นคง ตามด้วยโจวยี้และรุ่นพี่จ้านสวีจี ที่หน้าตื่นเล็กๆ “อาจารย์... ทำไมท่านไม่เคยเล่าเรื่องของคนผู้นี้ให้ข้าฟังบ้างเลย” จ้านสวีจีกระซิบถาม

“แล้วมันใช่เรื่องของข้าไหมล่ะ?” โจวยี้ส่ายหัวอย่างระอา ทำเอาจ้านสวีจีทำปากงองุ้ม ไม่กล้าเถียงอาจารย์ต่อ

หลี่ไป๋เอ่ยเสียงเรียบขณะมองดูเหล่านักเรียนที่ทำท่ากล้าๆ กลัวๆ “เราไม่ได้มีเวลาให้ทุกคนเตรียมใจกันนานนักหรอกนะ”

เชนก้าวไปข้างหน้า ประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม “ผู้อำนวยการ... เจอกันอีกแล้วนะครับ”

หลี่ไป๋ พยักหน้าตอบรับ “อืมๆ ... ดูเจ้าจะสบายดีขึ้นกว่าคราวก่อนไม่น้อย ข้าคาดหวังในตัวเจ้าไว้สูงเชียวล่ะ เจ้าหนู”

“ผู้อำนวยการ หลี่ไป๋ กล่าวชมเกินไปแล้วครับ” เชนยิ้มกรุ้มกริ่ม ท่ามกลางสายตาอิจฉา และสงสัยจากเพื่อนร่วมรุ่นและรุ่นพี่ทุกคน

ด้านของอาเวย ลอบ ขำ เบาๆ ‘เหมือนเชนจะไปสร้างเรื่องไว้จนเตะตาแรงค์ S ระดับชาติเข้าให้แล้วสิ’

ภาพนั้นละลาย ความกังวลทุกคนไม่น้อย แต่ก็มีบางคน ผูกใจเจ็บกับเชนอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะพวก มาร์ค  อยู่ภายในห้องซาวน่า ต่างก็หน้าแดงหน้าเขียว ปากงองุ้มกันน้อยๆ ‘ไอ้เด็กบ้ารู้ตัวตนอีกฝ่ายแต่แรก ก็ไม่บอกพวกเรา’

…เมื่อทุกคนขึ้นมาครบ ดาบเหมือนเสาหินยักษ์ ก็ขยับเขยื้อน พาพวกเขาลงไปด้านใต้น้ำตก ที่เต็มไปด้วยหมอก ละอองน้ำหนา

พริบตาเท่านั้นที่ฝ่าลงมาด้านใต้ตีนเขาเขียวชอุ่ม ราวกับมีความลับของโลกหล้าแอบซ่อนอยู่ พวกเขาก็เห็นแท่นเกต ขนาดใหญ่น่าคร้ามเกรง แผ่อายพลังปราณมานา ออกมาอย่างน่าประหลาด ไม่เหมือน เกต ของที่ไหนๆ ที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อน

“เหตุใดเราไม่ทำลายมัน!” เสียงบางคน เริ่มกล่าวถามดังขึ้น

เชน เคยเรียนประวัติศาสตร์ ท่องจำหลังจากเกตเกิดขึ้น เขาจะกล่าวออกมาทันที “หรือว่าจะเป็นเกต ไปอีกโลกของมอนสเตอร์ บอสเหล่านั้น?”

รอบด้านเงียบงัน แม้จะไม่ได้คำตอบ ก็คล้ายเหมือนทุกคนจะรู้ดี หากเกตนี้แตก ก็เหมือนกลายเป็นหายนะของโลกนี้ อย่างไม่ต้องสงสัย

ขณะที่นี่ไวต่ออณูวิญญาณ ผู้มาเยือน ปรากฏร่าง มอนสเตอร์ตัวใหญ่ น่ากลัวออกมา

ปัง!

[อสูรยักษ์] มันก็คำรามออกมาก้อง “ไอ้พวกราชามนุษย์ ข้าจะสังหารเจ้า แล้วช่วงชิงตำแหน่งราชา…ไป”

ปีกเหล็กแดนมังกร โจวยี้ กางม่านพลังป้องกันทุกคนอย่างฉับไว

ขณะหอก ถูกปาทะลวงออกมา จากยักษ์ปักหลักอย่างรุนแรง และทรงพลัง

เปรี้ยง! วูม! ให้แววตาทุกคนเผยความตระหนก ที่การป้องกันปีกเหล็กโจวยี้ ยังรักษาชีวิตพวกเขาไว้ได้ แต่คลื่นแรงกระแทกรอบๆ ให้น้ำตกยักษ์แหวก เขาด้านข้างมีรอยผ่าพังทลาย

เชน ตั้งใจมองอย่างมาก เมื่อผู้อำนวยการ หลี่ไป๋หลบเลี่ยงการโจมตี ร่างเขาก็เดินย่างก้าว เหยียบอากาศไปหามัน ที่ในมือถือดาบยักษ์เหมือนเสาหิน ปลดปล่อย เปลวเพลิงเฉียบคมออกไป

วูม! ราวกับคลื่นผ่าโลก เปรี้ยง! มองเห็นรอยคมสีแดง ร้อนแดงฉาน วิ่งผ่านพื้นหินแข็งละลาย ส่งให้บอส [อสูรยักษ์] ร่างแข็งแกร่งดำทมิฬ เลเวลอยู่ในเกณฑ์แรงค์ S กรีดร้องคร่ำครวญ โหยหวนออกมา

เมื่อร่างโดนผ่าเป็นสองส่วนในหนึ่งดาบเฉียบคม

บอส ระเบิดปะทุพลัง ใช้ [สกิลติดตัว ฟื้นฟูความเร็วสูง] จากการถูกทำดาเมจ เกินกำหนด ผ่านเงื่อนไขไม่ทำให้มันตายตก ขณะร่างกลับมาประกอบใหม่อีกครั้ง

เสียงตึง! ตึง! ตึง! ดังทั่วเต็มอากาศ บอส มันก็เอื้อมมือใหญ่สองข้าง เข้าตะปบร่าง ผู้อำนวยการทันที ย๊าก!

ทว่าเชนกลับสนใจ คำพูดช่วงชิงตำแหน่งราชา ของพวกมันไม่น้อย ก่อนบอส [อสูรยักษ์] ตนนั้น จะถูกเปลวเพลิงร้อนแรงหลี่ไป๋ แผดเผาในตอนท้าย

เปรี้ยง! งง! มาพร้อมอากาศท้องฟ้าแตกร้าว บิดเบี้ยว

ก็คล้ายทุกคน เหมือนได้เข้าใจพลัง แรงค์ S ฮันเตอร์ที่ถูกเรียกระดับชาติ ขึ้นมาอีกระดับ ส่วนคนที่ไม่ตกใจ เกรงว่าจะมีนับนิ้วมือได้ในตอนนี้

…เมื่อบินทะยานพาเหล่าศิษย์มหาวิทยาลัยราชัน กลับไปส่งบริเวณด้านล่าง ผู้อำนวยการหลี่ไป๋ จะกล่าวคำพูดสุดท้าย ออกมาย้ำเตือนทุกคน

“หวังว่าการต่อสู้ของข้า จะทำให้พวกเจ้าตระหนักรู้อะไรบางอย่างขึ้นมาได้บ้าง”

เชนเหมือนจะเข้าใจ ที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ คืออย่าคาดหวังกับสกิลที่ตนเองมี ความหมายแท้จริง คือการขัดเกลาพลังตนเอง ให้แข็งแกร่ง นั้นจึงจะเป็นแก่นแท้

…รินภายในห้องนอน คลุมโปงหัวโผล่น้อยๆ แอบลอบมองเชนนั่งบนเตียง ปิดขั้นพลังอยู่หลายครั้ง

คล้ายนาง มองชายหนุ่มผมขาวตรงหน้าไม่ออกอีกต่อไป จากการที่เชนแสดงให้เห็น เมื่อต้องเจอสถานการณ์ รับมือกับภัยอันตราย

เขาเหมือนจะทำได้ดีกว่าหลายคน “ระหว่าง2ปีนี้ เจ้าไปเจออะไรมากันแน่ รุ่นน้อง”