อาร์วินมองชายตรงหน้ายังคงยืนยันแผนที่จะเพิ่มกำลังทหารตามเดิม ก็อดใจสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้ ดูท่าผู้ปกครองหนุ่มผู้นี้จะซ่อนความทะเยอทะยานไว้ในใจไม่น้อยเลยทีเดียว
ความ้าขยายค่ายทหารออกไปมากขนาดนั้น ทั้งการรับมาที่หนึ่งร้อยเพื่อเอามาทดลองก่อน แสดงว่าจะมีเข้ามาเพิ่มในอนาคตอีกไม่น้อยแน่ ๆ ให้สมกับค่ายทหารที่จะปรับปรุงใหม่ บวกกับอาวุธที่จะมีมาเสริมเพิ่มขึ้นไปอีก? ส่วนเื่เงิน ในเมื่ออีกฝ่ายบอกว่าไม่มีปัญหา ก็ถือว่าดี เขาตอบรับเสียงหนักแน่น “ผู้น้อยรับรับคำบัญชาของท่านผู้ปกครองครับ”
ทริสตันที่เห็นอีกฝ่ายเข้าใจก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจไปให้ อีกฝ่ายน่าจะดูออกว่าเขามีจุดประสงค์อะไร แต่ถึงรู้ไปเขาก็ไม่ได้กลัวอะไร
เขากำลังเฟ้นหาใครสักคน คนที่เปี่ยมด้วยศรัทธาและไร้ซึ่งมโนธรรม คนที่พร้อมจะทำงานสกปรกทุกแบบเพื่อเขาได้ทุกเมื่อ และในสายตาของเขาตอนนี้ อาร์วิน คือหมากตัวนั้นที่ดูจะเหมาะสมที่สุดในเวลานี้... ทว่าลึก ๆ ในใจเขากลับหวาดระแวงชายคนนี้อยู่เสมอ เพราะหัวใจของชายหนุ่มผู้นี้ยังผูกติดอยู่กับาาวินด์สเกล หากวันใดคำสั่งจากเ้านายที่แท้จริงขัดแย้งกับหน้าที่ที่เขามอบให้ อาร์วินจะกลายเป็ดาบที่หันมาปาดคอเขาเองหรือไม่?
ทว่าในท้ายที่สุด เขาก็ไร้ซึ่งทางเลือก... ตัวหมากของเขาในยามนี้ช่างมีน้อยจนน่าสมเพช หมากดีที่พอจะเรียกใช้ได้มีเพียงหยิบมือ และงานสกปรกใต้ดินพวกนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่กิเซลล์ควรมาทำ แม้เขาจะแผนเตรียมจัดการหากอาร์วินคิดทรยศ แต่ก็นึกเสียดายอยู่ลึก ๆ หากต้องทำลายหมากชั้นยอดตัวนี้ทิ้งด้วยมือตัวเอง ได้แต่หวังว่าชายหนุ่มจะฉลาดพอที่จะเลือกข้างให้ถูก และรู้ว่าความลับใดควรเก็บตายไว้ใต้ลิ้น... เพราะหากไม่เป็เช่นนั้น เขาก็คงต้องกำจัดหมากที่ชื่ออาร์วินลงเสีย"
ทริสตันนิ่งขรึมไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ ดวงตาของเขาดำมืดไร้ความรู้สึก
"จริงสิ อาร์วิน... ในเมืองตอนนี้ยังมีพวกชาวเมืองที่กล้าลุกขึ้นมาไม่พอใจเราอยู่อีกไหม? นอกจากไม่พอใจเราแล้วยังคอยยุแยงตะแคงรั่วไปให้กับคนอื่นอีก" เขาเว้นจังหวะพลางปรายตามามอง "หากพบคนพวกนั้น ไม่ว่าจะเป็ชาวเมืองดั้งเดิมหรือหนอนบ่อนไส้ที่เข้ามาใหม่ ให้เ้าจัดการ กวาดล้าง พวกมันซะอย่างเงียบเชียบที่สุด อย่าให้ทิ้งร่องรอยหรือกลิ่นคาวเืให้ใครตามได้ สั่งทหารลาดตระเวนในเมืองให้จับตาดูทุกความเคลื่อนไหว... หากใครมีใจคิดต่อต้าน ก็จงลบตัวตนของมันออกไปจากโลกนี้ซะ ไม่จำเป็ต้องละเว้น!"
อาร์วินน้อมรับคำสั่งด้วยใบหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่น "ผู้น้อย... อาร์วิน น้อมรับบัญชาจากท่านผู้ปกครองทุกประการ" เขามองเห็นทริสตันเพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะโบกมือเป็สัญญาณให้ถอยไป ชายหนุ่มจึงหยัดกายลุกขึ้นและก้มศีรษะให้ด้วยความเคารพ
ทว่าในจังหวะที่ฝ่าเท้ากำลังจะก้าวพ้นประตู เสียงเย็นเยียบนั้นก็รั้งเขาไว้เสียก่อน "จริงสิ... ข้อมูลของผู้ว่าการและเหล่าผู้ปกครองที่เ้ามีในมือน่ะ รวบรวมเป็รายงานส่งให้เราด้วยล่ะ" อาร์วินชะงักงัน เขาหันกลับไปโค้งคำนับอีกครั้งโดยไม่สบตา ก่อนจะเร่งฝีเท้าออกมาจากห้องนั้นราวกับ้าหนีจากบรรยากาศที่ชวนหายใจไม่ออก
ทันทีที่บานประตูปิดลง เขาััได้ถึงความเย็นเฉียบจากเหงื่อที่ซึมแผ่นหลังและใบหน้า เขาสูดหายใจเข้าปอดครั้นเมื่อสบตากับชายชราร่างกายบึกบึนที่ยืนรออยู่หน้าห้องพร้อมกองทหารด้านหน้า ชายชราเพียงค้อมตัวลงอย่างสงบก่อนจะเดินสวนเข้าไปในห้องแห่งนั้น อาร์วินลอบถอนหายใจยาวพลางเร่งฝีเท้าจากไป
ชายชราเดินเข้ามาในห้อง เห็นคนที่นั่งอยู่ ก็รีบหมอบลงไปกับพื้นพูดเสียงสั่น “ผู้น้อย เคลเลน มาเข้าพบท่านผู้ปกครองแล้วครับ” “ลุกขึ้น แล้วนั่งลงซะ” เสียงเรียบดังขึ้น พร้อมชี้นิ้วไปที่เก้าอี้ อีกฝ่ายลุกมานั่งอย่างเกร็ง ๆ ชายชรานั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตากับอีกฝ่ายที่อยู่ตรงหน้า
“เคลเลน เราได้ยินมาว่าเ้าคือช่างตีเหล็กที่มีฝีมือดีที่สุดในซิลเวอร์เรสใช่ไหม?”
ชายชราได้ยินดังนี้ก็รีบตอบออกมาเสียงสั่น “มะ..ไม่ ขนาดนั้นครับ ยังมีช่างอีกหลายคนที่มีฝีมือไม่ด้อยกว่าผู้น้อยเลย”
“ดี! ถ้าหากเป็เช่นนั้นจริง ๆ ก็เป็เื่ที่ดีมาก เคลเลน เรามีความคิดที่จะตั้งหน่วยช่างตีเหล็กของซิลเวอร์ขึ้นมาอย่างเป็ทางการ โดยมีเ้าเป็หัวหน้า เราจะให้พวกช่างก่อสร้างสร้างอาคารของหน่วยนี้ขึ้นมาโดยเฉพาะ หน้าที่ของเ้าก็คือไปรวบรวมคนที่มีความสามารถในด้านนี้มาทำงานให้กับหน่วยงานนี้ เ้ามีหน้าที่รับงานที่ได้รับมอบหมายจากเรา เอาไปทำและควมคุมคนเหล่านี้ให้ทำงานออกมาให้ได้ตามเป้าหมายที่เรากำหนด”
เขาทิ้งจังหวะจนเกิดความเงียบ ก่อนจะถามด้วยเสียงต่ำ “บอกเรามาสิ เคลเลน... เ้ามีเความสามารถพอที่จะแบกรับภาระที่เรามอบให้ได้หรือไม่?”
อีกฝ่ายได้ยินประโยคนี้ ก็สูดลมหายใจยาวเข้ามา ดวงตาเปร่งประกาย ตอบด้วยเสียงหนักแน่น “ผู้น้อยยินดีรับทำงานนี้ครับ งานที่ท่านผู้ปกครองสั่งมา ผู้น้อยและพรรคพวกจะพยายามทำออกมาให้ดีที่สุดครับ”
ทริสตันได้ฟังคำตอบของอีกฝ่ายก็ยิ้มแล้วปรบมือให้ “ดีมาก เคลเลน การที่เ้ามีความมั่นใจแบบนี้ถือว่าเป็เื่ที่น่าชื่นชม แม้ต่อไปอาจจะมีอุปสรรคที่อาจจะไม่เป็ไปตามที่คิด ก็อย่าเพิ่งท้อใจไปก่อนละ ถ้ามีปัญหาอะไรแก้ไขไม่ได้จริง ๆ ให้เ้ามาปรึกษากับเราก่อนได้”
พูดจบก็ยืนกระดาษหลายแผ่นให้อีกฝ่าย หลายแผ่นเป็การตีเหล็กขั้นสูงที่เขาให้ดาเรียนหามาให้อย่างยากลำบาก อีกหลายแผนคืออาวุธหน้าไม้ที่เขาลองร่างแบบขึ้นมา เขาใช้ความรู้จากโลกเดิมจากการที่เคยมีหน้าไม้ มาเขียนดัดแปลงลงไป จากที่เขาเคยทดลองยิงหน้าไม้ของโลกนี้ระยะยิงไม่ค่อยไกลเท่าไหร่นัก ถ้าเป็แบบที่เขาให้ไประยะยิงจะไกลขึ้นกว่าเยอะมาก แน่นอนว่าอีกฝ่ายต้องเอาไปทำและทดลองออกมาให้ได้ผลลัพธ์นี้ด้วย
“นี่คือความรู้การตีเหล็กขั้นสูงที่เราได้รับมา ก็ไม่รู้ว่ามันจะมีส่วนในการช่วยเหลือพวกเ้าได้ไหม แต่ยังไงก็ลองเอาไปอ่านดูก่อนก็แล้วกัน ไม่แน่มันอาจจะมีประโยชน์ก็ได้ อีกอันคือแบบร่างหน้าไม้ที่เราคิดค้นขึ้นมา แบบแปลงทั้งหมดเราเขียนลงกระดาษไว้หมดแล้ว เ้าลองไปทำตามดู ถ้าทำได้ระยะยิงของมันนั้น ในระยะยิงหวังผลควรจะอยู่ที่ 60-70 เมตร อาจไกลได้กว่านี้นิดหน่อยตามการฝึกฝนและพร์ของผู้ยิง ส่วนยิงระยะไกลควรได้ที่ 400 เมตรขึ้นไป”
เคลเลนที่ได้ยินก็ใขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็การความรู้ตีเหล็กขั้นสูงหรือหน้าไม้แบบใหม่ที่ยิงออกไปได้ระยะไกลมากขนาดนั้น มันถือกระดาษบนมือด้วยอาการที่สั่นเทาไปทั้งตัว ดวงตาจับจ้องไปบนกระดาษอย่างไม่วางสายตาหลงลืมทุกสิ่งทุกอย่าง จนได้ยินเสียงอะแฮ่มไอดังขึ้นมา จนได้สติอีกครั้ง มันโค้งตัวลง ตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ผู้น้อยต้องขออภัยท่านผู้ปกครองด้วยครับ เพียงแต่… ผู้น้อยนั้นดีใจมากเกินไปจริง ๆ”
ทริสตันได้ฟังก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ไม่ได้ถือสาอะไรอีกฝ่าย
“เอาเถอะ เ้าไปรวบรวมคน และศึกษาสิ่งที่เรามอบให้ไปก่อน เื่ตัวตึกหน่วยงานนี้… เราจะเร่งให้คนสร้างขึ้นมาโดยเร็ว จริงสิ! ก่อนอื่นเรามีงานจะมอบหมายให้เ้าก่อน”
พูดจบก็หยิบกระดาษยื่นให้อีกฝ่าย นี่คือแบบแปลนการสร้างอุปกรณ์การเกษตร พวกจอบ เสียม เคียว และขวาน “เราจะให้เ้าผลิตสิ่งของเหล่านี้ขึ้นมาก่อน เวลานี้ที่เหมืองเริ่มมีการขุดแร่เหล็กขึ้นมาได้จำนวนหนึ่งแล้ว เราจะมีคำสั่งให้นำบางส่วนไปส่งมอบให้เ้าโดยเร็วที่สุด ส่วนจำนวนที่ต้องผลิตเราได้ระบุลงไปในกระดาษแล้ว เราให้เวลาเ้าไม่เกินหนึ่งสัปดาห์สำหรับงานครั้งนี้ ถ้างานเสร็จก่อนกำหนดได้ก็ยิ่งดี เื่ค่าแรงนั้นเ้าไม่ต้องเป็ห่วง ขอเพียงทำออกมาได้ดีมีคุณภาพ เราจะจ่ายให้อย่างเหมาะสมแน่นอน”
เมื่ออีกฝ่ายเห็นแบบแล้วจำนวนที่ต้องผลิตก็ตอบรับอย่างแข็งขัน มันไม่ใช่เื่ยากอะไรเลยสำหรับพวกเขาในการทำของพวกนี้ออกมา จากนั้นทริสตันให้อีกฝ่ายไปเตรียมตัวเพื่อทำงานที่ได้รับมอบหมาย
ภายในห้องที่ไม่เหลือใครแล้ว ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เขายกมือขึ้นมาบิดี้เีไล่ความเมื่อยล้าตามตัว ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ กลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยแตะจมูกช่วยคลายร่องรอยเคร่งเครียดบนใบหน้าให้จางลง ท่ามกลางกองเอกสารมหาศาลที่วางสุมราวกับูเาเบื้องหน้า เขากลับไม่ได้แสดงท่าทีอ่อนแรง ตรงกันข้าม... แววตาของเขากลับฉายประกายกระปรี้กระเปร่าอย่างประหลาด ราวกับว่าเอกสารงานตรงหน้าคือสิ่งที่คอยเติมเชื้อไฟให้จิติญญาของเขาตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง?
2K
