Reborn to Rule : ตำนานเอเย่นต์แห่งโลกฟุตบอล

บ่ายวันเสาร์ที่ย่านกอสฟอร์ธ (Gosforth) บรรยากาศเงียบสงบและดูดีกว่าใจกลางเมืองนิวคาสเซิล อเล็กซ์ แซนเดอร์ ในชุดลำลองราคาแพงแต่ดูไม่สะดุดตา ยืนอยู่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต Waitrose เขามองนาฬิกาข้อมือสลับกับประตูทางเข้า ความตื่นเต้นลึกๆ แล่นริ้วอยู่ในอก แต่นัยน์ตายังคงนิ่งสนิทเหมือนผิวน้ำก่อนพายุจะเข้า

เขาเดินเข้าไปด้านใน กลิ่นของขนมปังอบใหม่และพืชผักเมืองหนาวอบอวลอยู่ อเล็กซ์ไม่ได้หยิบตะกร้า เขาเดินตรงไปยังแผนกผักและผลไม้ สายตาสอดส่ายหาชายชราผมสีเงินที่มีสง่าราศี และเขาก็พบ... เซอร์ บ็อบบี้ ร็อบสัน ในชุดสเวตเตอร์สีนวลกำลังยืนพิจารณาแอปเปิลสีแดงในกระบะอย่างตั้งใจเพียงลำพัง

ชายชราผู้นี้คือตำนานที่ยังมีลมหายใจ ชายผู้คุมทีมมาแล้วทั่วทวีป แต่ในวินาทีนี้น่าแปลกที่เขาดูเหมือนคุณปู่ใจดีที่กำลังเลือกของไปทำพายแอปเปิล

อเล็กซ์ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ เขาหยุดอยู่ข้างๆ แล้วหยิบแอปเปิลลูกหนึ่งขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ ด้วยภาษาดัตช์ที่ชัดถ้อยชัดคำ

"Goedemiddag (สวัสดีตอนบ่ายครับ) เซอร์... ผมมีของขวัญจากเนเธอร์แลนด์มาเสนอ"

เซอร์ บ็อบบี้ ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มแปลกหน้าที่ทักทายเขาด้วยภาษาที่เขาคุ้นเคยสมัยคุมพีเอสวี แววตาของกุนซือเฒ่าฉายแววประหลาดใจแต่ก็แฝงไปด้วยความระแวดระวังตามประสาคนในวงการ

"ภาษาดัตช์งั้นเรอะ?" เซอร์ บ็อบบี้ ยิ้มออกมาเล็กน้อย "คุณเป็นใครล่ะหนุ่มน้อย? แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมชอบแอปเปิลที่นี่"

"ผมชื่อ อเล็กซ์ แซนเดอร์ ครับเซอร์ ผมไม่ใช่คนขายแอปเปิล แต่ผมเป็นเอเย่นต์ฟุตบอลที่เพิ่งบินตรงมาจากอัมสเตอร์ดัมเพื่อพบคุณโดยเฉพาะ" อเล็กซ์ยิ้มอย่างจริงใจ "ผมขอเวลาคุณเพียง 3 นาที ระหว่างที่คนขับรถของคุณยังไม่วนมารับ... ผมมีกองหน้าจากทเวนเต้ที่สูง 191 เซนติเมตร แข็งแกร่งเหมือนหินผา และกระหายที่จะพิสูจน์ตัวเองภายใต้การดูแลของคุณ"

เซอร์ บ็อบบี้ เลิกคิ้ว "คุณหมายถึง แยน เวนเนกอร์ ออฟ ฮาสเซลลิงค์ งั้นเหรอ? ผมรู้จักเขาดี แต่ได้ข่าวว่าเขามีข้อตกลงกับพีเอสวีไปแล้วนี่นา "

"นั่นคือสิ่งที่คนทั้งโลกคิดครับเซอร์" อเล็กซ์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด "แต่ในมือผม... ค่าตัวของเขาคือ 4.5 ล้านปอนด์ ถ้วน ไม่มีการปั่นราคา ไม่มีค่านายหน้าใต้ดินที่น่ารังเกียจ และที่สำคัญที่สุด แยนอยากมาสวมเสื้อสีขาวดำที่สนามเซนต์ เจมส์ พาร์ค มากกว่าการต้องไปนั่งสำรองที่ฟิลิปส์ สตาดิโอน"

เซอร์ บ็อบบี้ วางแอปเปิลลงในรถเข็น สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง "4.5 ล้านปอนด์? คุณกำลังล้อเล่นหรือเปล่าแวน เดอ เบิร์ก? แม้แต่สโมสรในเบลเยียมยังอาจจะเรียกแพงกว่านั้น"

"เพราะผมต้องการ 'ทุบกระดาน' ของมาเฟียในฮอลแลนด์ครับ" อเล็กซ์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เอเย่นต์เฒ่าที่ชื่อ เลโอ พยายามจะคุมทุกอย่าง ผมยอมเผชิญหน้ากับเขา ผมยอมเสียกำไรมหาศาล เพื่อแลกกับการที่นักเตะของผมจะไม่ต้องกลายเป็นเครื่องมือของใคร ผมต้องการให้แยนมาเรียนรู้ฟุตบอลจริงๆ จาก 'มาสเตอร์' อย่างคุณ... เซอร์ บ็อบบี้ คุณรุ้ดีว่าพรีเมียร์ลีกกำลังต้องการกองหน้าแบบเขา"

กุนซือระดับตำนานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของอเล็กซ์เพื่อค้นหาคำลวง แต่สิ่งที่เขาพบคือความบ้าบิ่นและความมุ่งมั่นที่ซื่อตรงอย่างประหลาด

"4.5 ล้านปอนด์สำหรับกองหน้าดาวรุ่งเบอร์หนึ่งของเนเธอร์แลนด์..." เซอร์ บ็อบบี้ พึมพำ "พรุ่งนี้เช้า 9 โมงตรง ไปหาผมที่สนามซ้อม Darsley Park อย่าสายแม้แต่นาทีเดียว และเตรียมข้อมูลทุกอย่างมาให้ผมพิสูจน์ว่าคุณไม่ได้โกหก"

"ขอบคุณครับเซอร์" อเล็กซ์พยักหน้าอย่างสุภาพ เขาส่งนามบัตรที่เขียนตัวเลข '4,500,000' ไว้ด้านหลังให้ชายชรา

เขามองตามแผ่นหลังของเซอร์ บ็อบบี้ ที่เดินออกไปจากร้าน อเล็กซ์รู้สึกได้ว่าก้อนหินที่เลโอโยนมาสกัดทางเขานั้น กำลังจะถูกพลังของ 'บารมี' ที่ยิ่งใหญ่กว่าบดขยี้จนแหลกลาญ

เขาก้าวออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต สายลมเย็นของกอสฟอร์ธพัดผ่านมา คราวนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนชัยชนะที่กำลังโชยมาตามลม

-----