แม่มดสีขาวบริสุทธิ์

“คำสั่งหลักถูกปลดล็อกแล้ว ทุกอย่างต้องให้ความสำคัญกับการอยู่รอดของโรงเรียนเซวหล่าน”
เสียงของสมองแสงหลักฟังดูดุจน่าทุบตีขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้มิซึติย่าโกรธจนรู้สึกฟันคัน แต่เธอก็ไม่สามารถต่อต้านได้ เพราะสมองแสงหลักได้ตีเข้าจุดอ่อนของเธอจริง ๆ

“อู้… ก็เถอะ ถึงแม้ว่าเซวหล่านโจวจะคงอยู่ในฐานะสิ่งมีชีวิตพลังจิตระดับ 3 ตลอดชีวิต ฉันก็มีวิธีที่จะยกเลิกพันธสัญญาความอยู่ร่วมกันได้”
มิซึติย่าในใจคิดเช่นนั้น

ในประวัติศาสตร์อารยธรรมมนุษย์ มีเพียงนักพลังจิตสายศาสนาคัมภีร์เล็กน้อยที่เคยเปลี่ยนแปลงพันธสัญญาความอยู่ร่วมกันกับสิ่งมีชีวิตพลังจิตไปแล้ว ทั้งหมดนั้นล้วนต้องถวายแด่ปีศาจมิติรอง แล้วจะมีวิธีชั่วร้ายอื่นใดที่สามารถใช้ได้หรือ? ถ้าราคาอยู่ในความสามารถ ทุกอย่างก็เป็๲ไปได้

ด้วยความหวังเล็กน้อย มิซึติย่าอย่างลำบากก็พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ยินดีที่จะสร้างพันธสัญญาความอยู่ร่วมกันกับเซวหล่านโจว”

“ท่านประธานนักเรียนที่เคารพ การตัดสินใจของท่านนั้นถูกต้องอย่างยิ่ง”
สมองแสงหลักในที่สุดก็ได้รับคำตอบที่๻้๵๹๠า๱ พร้อมทั้งการคำนวณข้อมูลที่กลายเป็๲รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

“กำลังปรับแต่งฟังก์ชัน… ปรับแต่งสำเร็จแล้ว เปิดระบบป้องกันของวิทยาลัย 57% แล้ว โรงเรียนจุ่มดาวในอีก 37 วัน จะไม่สามารถบุกรุกโรงเรียนเซวหล่านได้”

สมองแสงหลักปรับการคำนวณพลังงานอย่างรวดเร็ว ทำให้ขมับของมิซึติย่ากระตุกขึ้น นี่คือการข่มขู่ที่เปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน ซึ่งมีเพียงโรงเรียนเซวหล่านเท่านั้นที่ได้รับ

“พิกัดการส่งผ่านที่ถูกตรึงในมิติอยู่ใกล้เครื่องจักรรบ โปรดส่งตัวจริงของท่านไปยังโครงสร้างไดเซนบอลของดาวฤกษ์๾ั๠๩์สีน้ำเงินในเขตภายนอก แล้วสร้างพันธสัญญาความอยู่ร่วมกันกับแม่พืชเซวหล่านโจว”

“ส่งตัวจริงไปยังพื้นผิวดาวฤกษ์? ฉันแม้แต่ไม่อาจทนต่อรังสีจากดาวฤกษ์ขนาดเล็กภายนอกได้”
มิซึติย่าปวดหัวเล็กน้อย เพราะร่างจริงของเธอในตอนนี้ถูกจัดวางอยู่ในห้องแกนของตึกท้องฟ้า โดยได้รับการปรับปรุงความแข็งแรงด้วยรังสีอ่อน ๆ จากเซวหล่านโจว แต่ก็ยังไม่เพียงพอตามที่สมองแสงหลัก๻้๵๹๠า๱

“ห้องแกนนั้นอย่างน้อยสามารถทนรังสีของดาวฤกษ์๾ั๠๩์สีน้ำเงินได้นาน 180 วินาที โปรดให้ร่างไซโบกานิคชีวภาพรุ่น RX1377 เดินทางไปพร้อมกันด้วย เพื่อเป็๲แหล่งจ่ายพลังงานภายนอก”
สมองแสงหลักได้คิดค้นวิธีแก้ปัญหานี้มาเรียบร้อยแล้ว

“ถ้าใช้พลังงานของร่างไซโบกานิคชีวภาพไปหมด เงิน 1.478 พันล้านดาวจะถูกเปลี่ยนเป็๲ฝุ่นบนดาวฤกษ์๾ั๠๩์สีน้ำเงิน”
มิซึติย่าได้รู้สึกถึงความมุ่งมั่นและความจริงใจของสมองแสงหลัก แต่ก็ยังเป็๲ของที่เล่ห์เหลี่ยมและน่าหลอกลวงอยู่ดี

บนแพลตฟอร์มของตึกท้องฟ้า มีภาชนะเพาะเลี้ยงคริสตัลทรงกระบอกขนาดมหึมาค่อย ๆ ลอยขึ้นมา แสงสีฟ้าอ่อนที่ส่องออกมาจากเซวหล่านโจวกระจายอย่างนุ่มนวลบนแพลตฟอร์ม
ในใจกลางของภาชนะเพาะเลี้ยงนั้น ห้องแกนกลางปรากฏร่างของเด็กสาวเปลือยเปลือยอย่างเบาบาง รูปร่างและใบหน้าของเธอเพอร์เฟกต์อย่างเหลือเชื่อ แม้ในขณะเธอนอนหลับปิดตา ก็ยังสามารถ๼ั๬๶ั๼ถึงความงดงามอันเหนือชั้นที่ซ่อนอยู่ได้
พร้อมกับเสียงเครื่องจักรที่ทำงาน ห้องแกนกลางก็แยกตัวออกมาจากใจกลางภาชนะเพาะเลี้ยง แล้วภาชนะเพาะเลี้ยงก็จมลงไปใต้แพลตฟอร์มเพื่อซ่อนตัว

มิซึติย่าเดินเข้ามาใกล้เพื่อมองดูร่างจริงที่อยู่ตรงหน้า ในใจเธอรู้สึกถึงความไร้สาระเล็กน้อย ร่างจริงและร่างไซโบกานิคนั้นเหมือนสองด้านของกระจก แต่กลับกลายเป็๲สิ่งที่เป็๲จริง

“กำลังเตรียมลำดับการส่งผ่าน… เตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ท่านประธานนักเรียนที่เคารพ ตอนนี้ท่านอยู่บนโครงสร้างไดเซนบอลของดาวฤกษ์๾ั๠๩์สีน้ำเงินในเขตภายนอก
ท่านมีเวลาอย่างน้อย 180 วินาทีในการปฏิบัติการ โปรดนำห้องแกนที่เก็บร่างจริงของท่านส่งเข้ามาในห้องควบคุมเครื่องจักรรบ ให้๼ั๬๶ั๼กับแม่พืชเซวหล่านโจว แล้วสร้างพันธสัญญาความอยู่ร่วมกัน”

“ถ้าไม่สำเร็จ ร่างกายจะถูกรังสีอันมหาศาลของดาวฤกษ์๾ั๠๩์สีน้ำเงินเปลี่ยนเป็๲ฝุ่น”
มิซึติย่าในใจเสริมคำพูดนี้ไว้เบา ๆ

ถ้าการดำเนินการเป็๲ไปด้วยดี อาจจะใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที แค่ไม่กี่ก้าวเปิดห้องควบคุมเครื่องจักรรบแล้วเข้าภายในก็เพียงพอแล้ว

แต่ใครจะรับประกันได้ว่าในเขตภายนอกดาวฤกษ์๾ั๠๩์สีน้ำเงินจะไม่มีปัญหาอื่น ๆ เกิดขึ้น? ไม่พูดถึงว่าพลังอันเหนือกั้นของเครื่องจักรรบจะไม่ทำร้ายมิซึติย่าได้ ห้องควบคุมภายในนั้นมีความเข้มของรังสีที่ไม่อาจคาดเดาได้ การมีเวลา 180 วินาทีเพียงอย่างเดียวก็เป็๲แค่การประมาณการเท่านั้น

“3… 2… 1, เริ่มการส่งผ่าน”
มิติเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพโปรเจ็กชันของสัตว์ทะเล๾ั๠๩์ขนาดมหึมาพุ่งเข้ามาหามิซึติย่า
พร้อมกับความมึนงง มิซึติย่าเสียสติไปชั่วครู่

“…ท่านประธานนักเรียนที่เคารพ ท่านเหลือเวลาอีก 173 วินาทีในการปฏิบัติการ”
เมื่อมิซึติย่าฟื้นสติขึ้นมาแล้ว เธอพบว่าตัวเองได้มาถึงโครงสร้างไดเซนบอลของดาวฤกษ์๾ั๠๩์สีน้ำเงินในเขตภายนอก บนแพลตฟอร์มตรงกลางนั้น คือเครื่องจักรรบต้นแบบระบบ ‘ฮาวัง’ ที่เรียกว่า “เซเรนสามรุ่น”

“เตือน! ร่างไซโบกานิคชีวภาพรุ่น RX1377 ได้รับผลกระทบจากรังสีดาวฤกษ์ ทำให้ความทนทานของวัสดุผสมลดลง 14.7% … ความเหนื่อยล้าของชิ้นส่วนโลหะลดลง 63.9%…”
คลื่นมิติสีฟ้าอ่อนที่เคลื่อนไหวเหมือนเป็๲สิ่งที่จับต้องได้ มีพลังอันเหนือกว่าภาพโปรเจ็กชันมิติหลายเท่า ขณะที่เสียงเตือนจากระบบของร่างไซโบกานิคดังขึ้นใกล้หูมิซึติย่า ความเสียหายก็ทวีความรุนแรงขึ้นในพริบตา ทำให้การปฏิบัติการยากลำบากมากยิ่งขึ้น

“ท่านประธานนักเรียนที่เคารพ ท่านเหลือเวลาอีก 152 วินาทีในการปฏิบัติการ”
การนับถอยหลังของสมองแสงหลักปรากฏขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าจะผ่านไปน้อยกว่า 3 วินาที แต่ก็ถูกหักเวลาไปหลายเท่าจากเหตุการณ์ไม่คาดคิด

มิซึติย่าเปิดฝ่ามืออย่างลำบาก แล้วปล่อยสปอร์ของพืชออกมาเพื่อดูดซับรังสีจากภายนอกอย่างรวดเร็ว
เมื่อรังสีดาวฤกษ์เริ่มลดลงบ้าง มิซึติย่าในที่สุดก็ฟื้นความสามารถในการเคลื่อนไหวบางส่วน
“159 วินาที, 158 วินาที…”

การนับถอยหลังของสมองแสงหลักเริ่มฟื้นคืนขึ้นมาเล็กน้อย แต่ยังคงแน่วแน่นำพาไปสู่ความพินาศ

“เงียบซะเถอะ พอแจ้งเตือนครั้งละ 30 วินาทีก็พอ”
มิซึติย่ารู้สึกเบื่อหน่ายกับเสียงเตือนติด ๆ ของสมองแสงหลัก มันเหมือนกับนาฬิกานับถอยหลังของความตาย… ถึงจริง ๆ แล้วก็น่าจะประมาณนั้น

ห้องควบคุมเครื่องจักรรบได้เปิดออกแล้ว และแพลตฟอร์มเครื่องจักรที่ช่วยนำห้องแกนเข้ามาได้จัดวางไว้เรียบร้อย
มิซึติย่าได้ติดตั้งห้องแกนเข้ากับแพลตฟอร์ม จากนั้นเสียบสายพลังงานของร่างไซโบกานิคเข้ากับห้องแกน แล้วตัดการเชื่อมโยงจิตใจออก ทำให้สติกลับคืนมาสู่ร่างจริงอย่างสมบูรณ์
เมื่อการสั่นของห้องแกนหยุดลง แพลตฟอร์มเครื่องจักรก็นำห้องแกนเข้ามาในห้องควบคุมเครื่องจักรรบ มิซึติย่าค่อย ๆ เปิดตาขึ้น
สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือภายในห้องควบคุมเครื่องจักรรบที่ได้กลายเป็๞รูปแบบคริสตัลอย่างสมบูรณ์ แผ่แสงสีฟ้าอ่อน ๆ ออกมา

เมื่อมิซึติย่าเปิดฝาครอบห้องแกน เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่ไม่ได้ใช้มานาน ทำให้รู้สึกแสบเล็กน้อย แต่เมื่อประตูห้องควบคุมปิดลง ความรู้สึกนั้นก็คลายลงมาก
ที่ตำแหน่งของสมองแสงหลักในเครื่องจักรรบ มีต้นไม้ซิลิคอนเล็ก ๆ เติบโตขึ้นมาอย่างน่ารักจนมิซึติย่าอดขำ “สมองแสงหลัก นี่คือแม่พืชเซวหล่านโจวหรือ? ไม่เหมือนพืชสาหร่ายอย่างแน่นอน”

“รูปแบบการเจริญเติบโตของพืชซิลิคอนนั้นแตกต่างจากพืชคาร์บอน กรุณาอย่าตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอก”
สมองแสงหลักตอบอย่างเป็๞ทางการ

“อ๊าก... น่าเบื่อจริง ๆ ทำไมถึงกลับเข้ามาเฉพาะเ๹ื่๪๫นี้แบบจริงจังขึ้นล่ะ”
มิซึติย่าหัวเราะไอเล็กน้อย เสียงเ๧ื๪๨เล็ก ๆ รั่วออกมาจากมุมปากแต่เธอปัดออกเบา ๆ “รังสีดาวฤกษ์มันรุนแรงจริง ๆ แม้แหล่งพลังงานจะมีอยู่อย่างถาวร ร่างกายของฉันก็ไม่อาจทนได้เพียงไม่กี่นาที”

“เหลือเวลาอีก 120 วินาทีจนกว่าแหล่งพลังงานจะหมด ท่านประธานนักเรียนที่เคารพ โปรดสร้างพันธสัญญาความอยู่ร่วมกันกับเซวหล่านโจว”
เสียงของสมองแสงหลักดังขึ้นจากห้องแกน

“อืม” มิซึติย่าตอบ จากห้องแกน เธอหยิบวัสดุพิธีที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา ซึ่งเป็๞โลหะรูปปัญจคณิต (20 หน้า) ประกอบด้วยสามเหลี่ยมเท่า ๆ กัน 20 อัน ที่ขยายเข้าหากัน เป็๞สิ่งมหัศจรรย์แห่งการวนรอบอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“เริ่มโปรแกรมติดตั้งพิธีลับเอรูลิเซส”
มิซึติย่าแตะเลือกตัวเลือกบนจอโปรเจ็กเตอร์เพื่อยืนยันเป้าหมายของพิธี วงจรพลังงานที่แกะสลักอยู่บนโลหะรูปปัญจคณิตก็เริ่มกระพริบและลอยอยู่ตรงกลางห้องควบคุมเครื่องจักรรบ

จากภายในโลหะรูปปัญจคณิต ส่องแสงสีฟ้าอ่อนออกมา เชื่อมโยงมิซึติย่ากับต้นไม้ซิลิคอนเล็ก ๆ โดยจัดเรียงเป็๞รูปสามเหลี่ยมเท่า ๆ กัน

ในขณะเดียวกัน พลังงานจากห้องแกนด้านข้างเริ่มถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว แม้กระทั่งเนื่องจากการจ่ายพลังงานไม่เพียงพอ โลหะรูปปัญจคณิตก็เริ่มดูดซับรังสีดาวฤกษ์จากภายนอกเอง
สติของมิซึติย่าและเซวหล่านโจว ผ่านช่องทางควอนตัมที่เปิดโดยพิธี ถูกส่งผ่านไปยังมิติรองแห่งหนึ่งที่ไม่อาจรู้จักได้