บทที่ 4.
เราฉลองปีใหม่กันที่บ้านของฟาโรห์อีกตามเคยปีนี้เราทุกคนก็จะจบประถมหก ถ้ามัธยม เราไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกัน คงเศร้าใจไม่น้อย
“ เราจะเข้าเรียนมัธยมที่ไหนกันดีนะ”
ปริ้นถามเพื่อนทุกคนเขานอนหงายไปบนพื้นหญ้า เราทุกคนทำตาม นอนเรียงกัน จากปริ้น ก็เป็ไนท์ ทรีโอฟาโรห์ แล้วก็ฉัน เรากำลังรอเค้าท์ดาวน์ ตอนเที่ยงคืน
บนท้องฟ้า สวยจังดวงดาวระยิบระยับ ฉันอยากเป็เหมือนดาวพวกนั้น ส่องแสงได้ สามารถมองเห็นคนบนโลกได้ฉันหลับตาคิด โดยไม่รู้เลยว่าปีนี้ จะเป็ปีสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน
“ ไปเรียน โรงเรียนนานาชาติดีไหม” ปริ้นออกความเห็น
“ ไม่ต้องสอบเข้าค่าเทอมแพงกว่ารัฐบาลสิบเท่าแต่คุ้มว่ะ สาวสวยๆ เพียบเลย ”
คำพูดของทรีโอทำให้ทุกคนหันขวับ
พลั๊ว!!
ไนท์ตบหัวทรีโอเสียงดัง
“ที่ไอ้ปริ้นมันพูด มันหมายความว่า เราจะได้อยู่ด้วยกันไงล่ะไอ้โง่ ”
“ ฉันพูดเล่นโว๊ย!!ขำๆ ”
ทรีโอแก้ตัว ลูบหัวตัวเองหน้างอ
“อ้าว..แล้วแกล่ะฟาโรห์ ”
“ ดาวสวยดีว่ะ ว่าไหมคลีโอ ”
ฟาโรห์ไม่สนใจคำถามแต่เขากลับหันมาถามฉัน ที่นอนอยู่ข้างๆ แทน
“ อื้อ ”
“ อ้าว..ซะงั้น ”ปริ้นบ่น
เราทุกคนอยู่ในความเงียบต่างคนต่างคิด ไม่รู้คิดอะไรบ้าง สำหรับฉันตอนนี้ รู้สึกถึงบรรยากาศในครอบครัวเปลี่ยนไปพ่อไม่ค่อยกลับบ้าน แอบเห็นแม่นั่งร้องให้คนเดียวบ่อยๆ ฉันถามท่านกลับบอกว่าไม่มีอะไร ความทุกข์ของแม่ ฉันอย่างแบ่งมาบ้าง
เวลาที่พ่อมาหาท่านก็จะแสดงความรัก ที่มีต่อแม่และฉันเหมือนเดิม แต่แม่ดูตึงๆ ไป
พ่อมาหา แล้วก็ไป ไม่เคยอยู่กับเราเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวที่แสนอบอุ่นของฉัน ฉันจะรับมันไหวหรือ ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไป
“พวกนายเคยมีความฝันไหม ” ฉันทำลายความเงียบ
“ มีสิ...ฉันอยากเป็นักร้อง ฉันจะประกวดเดอะกาแล๊คซี่ ค้นหาช้างเผือก ” นี่คือความฝันของทรีโอ
“ฉันอยากทำงานเป็ออแกไนซ์ เพราะมันมีชื่อฉันอยู่ในประโยคนี้ด้วย ”
“ ปัญญาอ่อน ” ปริ้นแซว
“ฉันอยากเป็โรบินฮู๊ดเดินทางไปทั่วโลก ” ปริ้นเป็คนชอบเที่ยวจริงๆ
“ เข้าประเทศ แบบผิดกฎหมายนะเหรอ” ฉันถาม
“ฮื่อ...แล้วเธอจะไปกับฉันไหม ” ปริ้นถามฉันกลับมา
“ไม่....ฉันอยากเป็ช่างตัดผมเหมือนแม่ อยากตัดผมให้พวกนาย อยากไปประกวดที่ฝรั่งเศสแต่ฉันคงไปไม่ถึงหรอก การเดินทางของชีวิตคงเหลืออีกไม่มาก ”
“ทำไมชอบพูดถึงแต่เื่ตายฮะ!! ”
ฟาโรห์ลุกขึ้นหันมาตะคอกใส่ฉันที่ยังนอนเอาแขนหนุนหัว อยู่ท่าเดิมไม่สะทกสะท้าน
“ ฉันไม่กลัวตายและอยากให้พวกนายทำใจ เวลาที่ไม่มีฉันอยู่บนโลกใบนี้แล้ว ”
“ฉันไม่น่าเป็เพื่อน กับเธอเลยให้ตาย!!! ”
ฟาโรห์ ลุกพรวดขึ้นเดินหนีเข้าบ้านไปทันที เขาจะเป็แบบนี้ทุกครั้งที่โมโห เชื่อเถอะคงเข้าไประบายอารมณ์กับกลอง อีกตามเคย ไม้กลองหักไปกี่อันแล้วไม่รู้บางครั้งก็หักมันด้วยเข่า ไอ้บ้า...ไอ้ซาดิสซ์
“พวกฉันก็เหมือนกัน..ไม่อยากได้ยินเธอพูดแบบนี้อีก ” พวกเขาลุกขึ้นนั่งกันหมด
“ ไอ้ฟาร์มันคงเสียใจ มันไม่ได้โกรธเธอจริงๆ หรอก ”
“ ไปตามมันออกมาสิ บรรยากาศเสียหมด”
“ อืม ”
ฉันลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องซ้อมดนตรี มองเห็นว่าเขากำลังตีกลองแทบพัง พอเห็นฉันเข้ามาก็ยิ่งระดมแรงตีเข้าไปอีก ฉันเดินไปยึดแขนเขาไว้ เขาหยุดตีกลอง และเขวี้ยงไม้ไปที่ข้างฝาแทนทำไมโมโหร้ายแบบนี้นะ
“มาลงที่ฉันก็ได้...กลองมันไม่รู้เื่หรอก ”
เขาจ้องหน้าเขม็ง ก่อนเบือนหนีกลัวฉันเห็นหยาดน้ำตา ที่กำลังไหลออกมาเงียบๆ ฉันยืนกอดเขาไว้ รู้สึกถึงแรงสั่นน้อยๆที่เขาพยายามกลั้นมันไว้
“ ฉันเกลียดเธอฉันไม่อยากเป็เพื่อนกับเธอ ฉันพยายามไม่ผูกพันธ์กับเธอ เพราะฉันกลัวกลัวว่าวันหนึ่งจะไม่มีเธอ ฉันเคยได้ยินแม่พูด ว่าเธออาจจะอยู่ได้ไม่นานฉันพยายามหนีเธอ ทำไมอ่ะคลีโอ เธอเข้ามาในชีวิตของฉันทำไม!! ”
เขาฟูมฟาย พูดความในใจออกมาวันนี้ฉันได้รู้ความในใจของเขาแล้ว
“เพื่อให้ได้อยู่ในความทรงจำ นายจะได้ไม่ลืมฉัน ฉันจะได้อยู่กับนายตลอดไป ”
“ เธอรู้ไหมบางทีความทรงจำบางอย่างมันเ็ป อยากลืม...แต่มันกลับลืมไม่ได้ ”
“ทำไม...ความทรงจำที่มีฉันอยู่ด้วย ทำให้นายเ็ปมากหรือ ”
“ เจ็บเวลาที่ไม่มีเธอต่างหาก ”
น้ำตาฉันหยดเผาะเรากอดกันร้องไห้ ฟาโรห์ผละออกมามอง เขาเบิกตากว้าง เืกำเดาคงไหลออกมาอีกแล้วสินะครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้
ฟาโรห์ช่วยเช็ดเืที่กำลังไหลออกมาจากจมูกให้โดยไม่รังเกียจ
“ อย่าร้องนะ เธออย่าเครียดสิ...ต่อไปฉันจะไม่ทำให้เธอเครียดอีก”
ฟาโรห์คงใที่เห็นเืออกมาอีกแล้วเขาใช้ชายเสื้อเช็ดเืให้ แต่มันไม่ยอมหมด
เขาไม่เคยรู้ว่าโรคที่ฉันเป็มันกำลังอยู่ในระยะสุดท้าย ทุกคนไม่มีใครรู้ ฉันไม่เคยบอกใคร แม้แต่พ่อกับแม่ ไม่อยากให้ใครกังวล ไม่อยากให้ใครเป็ทุกข์
ที่ฉันรู้ เพราะฉันเคยได้ยินแม่แอบถามหมอประจำตัวที่รักษาฉันอยู่ แม่คงไม่อยากให้ฉันรู้ ชอบแอบร้องไห้คนเดียวบ่อยๆ
ฉันกำเสื้อที่หน้าอกของฟาโรห์แน่นปวดแปล๊บหน้าอก ปวดจนขาทรงตัวต่อไปไม่ได้ ค่อยๆ ทรุดตัวลง ฟาโรห์จับหัวฉัน ให้นอนหนุนตักของเขาไว้
“ คลีโอ!!! ”
เสียงเรียกชื่อฉันพร้อมๆกัน ไนท์ ปริ้น และทรีโอกรูกันเข้ามานั่งข้างๆ ทุกคนร้องไห้เมื่อเห็นอาการหายใจแ่ๆของฉัน
“ฉัน...รัก...พวกนาย...นะ...สี่ยอดกุมาร....ของฉัน ”
ฉันพูดกระท่อนกระแท่นพยายามอย่างมาก ในการเปล่งเสียงออกมาให้หมด
“ ฉันอยาก...เค้าท์ดาวน์...กับ...พวกนาย...”
“กินยาก่อน...อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย ”
ตาฉันพร่า แต่มองเห็นว่าทรีโอ เป็คนส่งยาเข้าไปในปากให้ เขาร้องให้มือสั่นจนฉันรู้สึกได้ ปริ้นกับไนท์ จับมือฉันไว้คนละข้างฉันได้ยินเสียงสะอื้นของเขา ฉันกำลังทำให้พวกเขาเสียใจ เ็ปงั้นเหรอ... นั่นสิเขาไม่น่าเป็เพื่อนกับคนอย่างฉันเลย
“ไนท์ไปบอกพ่อกับแม่ฉันว่าให้เตรียมรถ ปริ้นแกวิ่งไปบอกแม่ของคลีโอนะเราจะพาคลีโอไปโรงพยาบาล ทรีโอช่วยฉันพยุงคลีโอหน่อยเร็วๆ ”
ฉันได้ยินเสียงของฟาโรห์สั่งมาไกลๆ ก่อนที่ตัวเองจะไม่รู้เื่อะไรอีกเลย...
ฉันอยากหลับตลอดไปถ้าการที่ได้ตื่นขึ้นมา เพื่อรับรู้เื่ราวที่แสนเ็ป....เหมือนกับตายทั้งเป็
114
![Tenmei do:ตำนานเจ็ดสี [ nanairo ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1588765165_46329432.webp)
