ยามสายในตลาดวันนั้นสวี่หว่านถิงถือพัดกลมบังแดดพลางเดินทอดน่องเลือกซื้อของอย่างอารมณ์ดีกลิ่นหอมของขนมอบผสานเสียงพ่อค้าแม่ค้าะโเรียกลูกค้าเป็จังหวะชวนเพลิดเพลิน
ทว่าความงามของเธอกลับดึงดูดสายตาทั้งตลาด ไม่ว่าจะหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ หรือแม้แต่ชายที่มีครอบครัวแล้ว ต่างก็เผลอเหลียวมองราวต้องมนต์
เสียงซุบซิบของสตรีบางกลุ่มดังแว่วเข้าหูอย่างไม่ได้ใส่ใจ
“นั่นใช่ไป๋ฮูหยินหรือไม่””
“ใช่ หึ ใบหน้างามถึงเพียงนี้แต่กลับเหนี่ยวรั้งสามีไม่ได้…น่าขันสิ้นดี”
“ก็คงจะมีดีเพียงแค่หน้าตาเอาไว้หลอกล่อได้แต่บุรุษหน้าโง่ซะล่ะมั๊งคนฉลาดอย่างท่านแม่ทัพหม่าเลยเมินจนต้องแต่งฮูหยินรองเข้าจวน
สวี่หว่านถิงเพียงยกยิ้มบาง ดวงตาเย็นเยียบพลันตวัดขวับไปจ้องหน้าหญิงชาวบ้านที่กำลังนินทาเธอ
“เหอะ แล้วพวกเ้าเล่ามีดีอะไรบ้างหน้าตาอัปลักษณ์ไม่พอจิตใจยังพิการมิน่าจึงไม่มีบุรุษหน้าโง่คนใดเหลียวแลก่อนจะนินทาผู้ใดตักน้ำส่องดูเงาหัวตัวเองเสียก่อน”
หญิงชาวบ้านต่างพากันหลุบหน้าก่อนจะรีบเดินหนีไปเมื่อเห็นท่าทางเอาเื่ของเธอ
“นางพวกนี้น่าตบสั่งสอนยิ่งนักกล้าดีเช่นไรมานินทาฮูหยินของข้า”
“เหอะช่างเถอะอันที่จริงที่พวกนางพูดก็ถูก”สวี่หว่านถิงที่รู้สึกเห็นด้วยเพราะจากที่อ่านในหนังสือไป๋หลิงซิ่วคือสตรีผู้มีพร้อมทุกสิ่งทั้งชาติกำเนิดและรูปโฉม แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับนางเอกบ้านนอกผู้หนึ่งอย่างน่าเจ็บใจ
ในขณะที่กำลังเดินคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นร่างเล็กพลันชนเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งเข้าอย่างแรงจนแทบเซถลา
“อุ๊ย ขะ…ขอโทษเ้าค่ะ” เธอรีบยกมือประสานขณะเงยหน้าขึ้นมอง
เพียงชั่ววินาทีที่สายตาประสานกันหัวใจของสวี่หว่านถิงก็พลันเต้นสะท้าน
ใบหน้านั้น…เหมือนเขาไม่มีผิด!ชายคนรักของเธอในโลกที่เคยอยู่ใบหน้าคมสัน ดวงตาลึกสง่า ท่วงท่ามาดมั่นจนหัวใจเธอแทบหยุดเต้น
“ท่านอ๋อง! เป็อันใดบ้างพ่ะย่ะค่ะ!”
เสียงทหารผู้ติดตามดังขึ้นพร้อมฝีเท้าวิ่งกรูเข้ามาแต่ชายหนุ่มกลับยกมือห้ามไว้
“ไม่เป็ไร” เขากล่าวเสียงเรียบก่อนจะก้าวเข้ามาประคองสวี่หว่านถิงด้วยตัวเอง
ััอุ่นจากฝ่ามือที่จับต้นแขนของเธอเบา ๆทำให้สวี่หว่านถิงเผลอยืนนิ่งใบหน้าสวยซีดเผือดก่อนระเรื่อขึ้นด้วยความรู้สึกปั่นป่วนเกินห้าม
ในดวงตาคู่นั้นเธอมองเห็นทั้งความคุ้นเคย…และโชคชะตาที่เริ่มหมุนอีกครั้ง
ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาช้า ๆ
เธอรู้แล้ว…ใช่แน่ เขาคือ“อ๋องจางฟู่หว่านโหรว” บุรุษผู้เป็ดั่งเทพบุตรแห่งแคว้น ผู้เปี่ยมด้วยอำนาจวาจาคมเฉียบ และหัวใจมั่นคงที่มีไว้เพื่อหญิงเพียงผู้เดียว ไป๋หลิงซิ่ว นางร้ายของเื่
ชื่อของเขา ทำให้เธอนึกถึงหน้าปกนิยายเล่มนั้นที่เคยอ่านเพียงไม่กี่ตอนก่อนจะโยนทิ้งลงถังขยะด้วยความหงุดหงิด
ในเื่นั้น…เขาคือบุรุษผู้สมบูรณ์แบบ แต่กลับไม่อาจนางอันเป็ที่รักได้เพราะหญิงสาวรักมั่นเพียงแม่ทัพชั่วแม้แต่อ๋องผู้สูงศักดิ์ก็ไม่อาจได้หัวใจของเธอแต่เขาก็ยังคงอยู่เคียงข้างเธอจนถึงจุดจบสุดท้าย
นี่แหละ ตัวละครที่ฉันตามหา อ๋องจางฟู่หว่านโหรว…ผู้ชายที่คู่ควรกับไป๋หลิงซิ่ว เื่นี้ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณรักไป๋หลิงซิ่วข้างเดียวอีกต่อไป
ริมฝีปากของสวี่หว่านถิงยกขึ้นน้อย ๆขณะคิดในใจ
แม้ในโลกแห่งความจริงเธอจะรับบทเป็ตัวร้ายเสมอแต่ครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมเป็ตัวร้ายในนิยายที่มีจุดจบไม่สวยงามเพราะความรักเด็ดขาด
เธอจะโยนเนื้อเื่ในนิยายนั่นทิ้งให้หมดพร้อมดำเนินเื่ขึ้นใหม่ด้วยมือของตนเอง
บทที่ “อ๋องผู้สูงศักดิ์” จะได้สมหวังกับผู้หญิงที่เขารัก
ถึงเวลาหาเื่หย่ากับเ้าหมาบ้านั่นได้แล้วเพราะฉันจะต้องดำเนินเื่ใหม่ในฐานะพระชายาของท่านอ๋องเท่านั้นเธอคิดในใจเบาๆพลางยืดตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนยกยิ้มอ่อนหวานให้กับเขา
“หม่อมฉันผู้ต่ำต้อยต้องขออภัยที่เดินไม่ระวังเพค่ะท่านอ๋อง”
เสียงนุ่มใสของเธอดังขึ้น ทำให้เขาชะงักมองใบหน้านั้นอย่างเงียบงันราวกับต้องมนต์บางอย่าง
ในขณะที่หัวใจของสวี่หว่านถิงเต้นแรงแทบไม่เป็จังหวะไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะนิยายบทใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น
3K
