รอรัก รอแค้น

ศศิธรกลับมาถึงบ้านพักเธออาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เมื่อหญิงสาวหัวถึงหมอนก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลียทันที หญิงสาวหลับไปสักพักรู้สึกแน่นหน้าอกไม่สิไม่ใช่แค่เพียงแน่นหน้าอกเท่านั้นเธอรู้สึกว่าร่างกายขยับไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ศศิธรพยายามลืมตาขึ้น เธอลืมได้เพียงแค่เล็กน้อยเห็นบริเวณช่วงขาของผู้หญิงสวมผ้าถุงสีเข้มสวยงามกำลังยืนอยู่บนหน้าอกของเธอ เธอพยายามสั่งให้ร่างกายตัวเองแต่ไม่เป็นผลเลยไม่ไหวแล้ว เธอจะทำยังไงดี เมื่อทางวิทยาศาสตร์เธอคิดหาวิธีเอาตัวรอดไม่ได้ลองวิธีไสยศาสตร์ดูหญิงสาวท่องนะโม 3 จบก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเธอนึกถึงคาถาสวดมนต์ที่เธอเคยไปเป็นตัวแทนของโรงเรียนสมัยมอปลายขึ้นมาได้อาจารย์เคยพูดว่าเป็นคาถาไล่ภูตผีปีศาจคาถานั้นก็คือคาถาชินบัญชรนั่นเองหญิงสาวเริ่มท่องไปได้เรื่อยๆ เธอก็รู้สึกว่าเท่านั้นค่อยๆ เบาลง เบาลงจนเธอสามารถขยับตัวได้พร้อมพร้อมกับร่างนั้นหายไปศศิธรขยับตัวลุกขึ้นได้เธอมองซ้ายขวาหาสิ่งผิดปกติแต่ไม่มี ภายในห้องไม่มีร่องรอยของการงัดแงะไม่มีแม้กระทั่งร่องรอยของคนอื่นนอกจากเธอด้วยซ้ำ ตอนนี้หญิงสาวคิดเป็นอื่นไปไม่ได้อีกแล้วนอกจากบางสิ่งบางอย่างที่เหนือธรรมชาติ ตอนนี้เธอกลัวมากทีเดียวที่เธอพอจะนึกออกก็คือวัด คิดได้อย่างนั้นหญิงสาวรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปวัดทันทีเมื่อเธอกำลังจะก้าวเท้าออกจากบ้านเธอเห็นใครบางคนกลับมาที่บ้านพอดีคนคนนั้นไม่ใช่ใครเวทิศ“คุณจะไปไหนคุณควรพักผ่อนนะท่าทางคุณดูแย่มาก”“วัดฉันจะไปวัด” หญิงสาวตอบปัดๆ แล้วเดินออกไปเวทิศคว้าข้อมือเธอไว้“คุณควรพักสภาพ คุณตอนนี้ดูโทรมมาก”“ไม่ ฉันว่าที่เดียวที่ช่วยฉันได้ตอนนี้คือวัด ฉันต้องไป! คุณปล่อยฉัน!”“เดี๋ยว”“อะไรอีก!!!” ท่าทางของศศิธรดูโกรธจริงจัง“ถ้ามันจำเป็นขนาดนั้นผมจะไปกับคุณด้วยผมเป็นห่วง”เวทิศพาศศิธรไปยังวัดใกล้ๆ แถวนั้นเขาแอบชำเลืองตามองหญิงสาวตลอดเวลาท่าทางของเธอดูกลัวราวกับพึ่งไปเจอเรื่องเลวร้ายอะไรบางอย่างมาก เขาอยากถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เขาเลือกที่จะไม่ถามเพราะรู้ว่าถามไปยังไงเธอก็ไม่ตอบเมื่อมาถึงวัดหญิงสาวจัดการทำบุญไปชุดใหญ่และกิจกรรมทุกอย่างที่ในวัดพอจะมีให้หลังจากฟังเทศน์กรวดน้ำเรียบร้อยศศิธรนำน้ำมาราดใส่ต้นไม้ใหญ่ในวัด“บุญกุศลทั้งหมดทั้งชาตินี้และชาติก่อนลูกขออุทิศให้แก่เจ้ากรรมนายเวรทุกคนด้วยเถิด” เขาพูดไปพร้อมกับเทน้ำ แต่เหมือนมีเท้าใครบางคนมาเตะมือของเธออย่างแรงจนภาชนะขวดน้ำหลุดกระเด็นออกจากมือร่างของศศิธรเริ่มสั่นระริกไปเพราะความกลัว นี่มันอะไรกันมันเกิดอะไรขึ้นสิ่งที่เธอกำลังประสบอยู่คืออะไรเจ้ากรรมนายเวรของเธอจริงหรอ เขาไม่รับแม้กระทั่งบุญของเธอเลยหรอเธอไปทำอะไรให้เขาทำไมเขาถึงแค้นเธอหนักหนาตั้งแต่เธอเกิดมาเธอยังไม่เคยทำร้ายใครหรือแม้แต่สัตว์สักตัวด้วยซ้ำเวทิศเดินไปหยิบภาชนะกรวดน้ำส่งคืนให้ศศิธรแต่หญิงสาวกลับนิ่งไม่ยอมรับไป“วันนี้คุณดูเหมือนแย่ไปนะ มีอะไรคุณบอกผมได้นะ ผมเป็นห่วงคุณผมเป็นห่วงคุณจริงๆ” สีหน้าและแววตาของเวทิตดูเป็นห่วงหญิงสาวมากจริงๆ“ถ้าฉันบอกไปคุณก็จะหาว่าฉันบ้านะสิ”“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจคุณแล้วกันมีอะไรให้ผมช่วยคุณต้องบอกผมนะอย่าเกรงใจเด็ดขาด” สีหน้าเขาสั่งแกมอ้อนวอน“ขอบคุณค่ะ” เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวแสดงสีหน้าซาบซึ้งและดีอกดีใจออกมาให้เขาเห็น ทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของชายหนุ่มเต้นดังโครมคราม“ถ้าอย่างนั้นกลับบ้านกัน คุณต้องพัก”พูดจบแล้วเขาคว้าข้อมือเธอศศิธรผืน เวทิศหันมายกคิ้วถามทำนองว่ามีอะไร ศศิธรเงียบเพราะไม่รู้จะอธิบายยังไงดีสุดท้ายจึงต้องเดินตามเขาไป.เมื่อกลับมาถึงบ้านพักศศิธรอาบน้ำเข้าห้องนอนพักผ่อนไม่ไหวแล้วหากไม่ได้นอน แต่เมื่อเธอเข้ามาในห้องนอนภาพเหล่านั้นก็กลับเข้ามาในหัว เธอไม่รู้จะทำยังไงนอกจากหาเพื่อนนอนเธอมองไปทางประตูห้องของเขาแล้วก็ชั่งใจอยู่นานในที่สุดเธอก็ตัดสินใจหาเพื่อนนอนดีกว่าก๊อก ก๊อก ก๊อกเมื่อประตูห้องเปิดออกเธอพบกับเขามองหน้าเธออย่างงงๆ ก็แน่ละสีเป็นใครใครก็ต้องงงเธอเล่นหอบหมอนหอบที่นอนเข้าห้องผู้ชายขนาดนี้“คือฉันไม่กล้านอนคนเดียว”“ยินดีแน่นอนครับ” เขายิ้มพริ้มเพรากับหลีกทางให้เธอเข้าห้องศศิธรวางหมอนและผ้าห่มจัดการปูที่นอน“คุณไม่นอนที่เตียงด้วยกันหรอออกจะกว้างขวางขนาดนี้” เขาตบที่นอนฝั่งที่ยังว่างอยู่“ไม่เป็นไรค่ะเกรงใจ” o3o“แหมเวลาคุณทำหน้าตาแบบนี้น่ารักจัง ขึ้นมานอนข้างบนเดี๋ยวผมนอนข้างล่างเอง”“ไม่เป็นไรหรอก ฉันมารบกวนคุณก็มากพอแล้ว จะให้คุณนอนพื้นอีกไม่เอาหรอกฉันเกรงใจ”“เอาเถอะน่าขึ้นไปข้างบน” เขาทิ้งร่างลงบนผ้าที่ศศิธรปูเอาไว้“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณนะคะ” ศศิธรปีนขึ้นไปนอนบนเตียง“เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็น Kisssss ที่แก้มสักทีได้ไหม” เขาพูดทีเล่นทีจริงศศิธรเอามือแตะปากตัวเองแล้วเอามือนั้นไปแปะที่แก้มเขา “ถ้าแค่นี้ก็พอจะได้อยู่”“แค่นี้ก็ทำให้ผมหลับฝันดีนะครับ”หลังจากนั้นศศิธรก็หลับไปเพราะความเหนื่อยล้ามาหลายวันเธอไปหลับไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ เธอมารู้สึกตัวในช่วงกลางดึก เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ หาสิ่งผิดปกติแล้วเมื่อเธอหันไปทางคนที่หลับอยู่ข้างเตียงเธอก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 4 ไม่รับ

นิยายแนะนำ

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 4 ไม่รับ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้