ค่ำคืนนั้น ภายในห้องนอนคอนโดมิเนียมที่เงียบสงบ แสงไฟหัวเตียงสาดส่องสลัวๆ บรรยากาศดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก ผิดกับบรรยากาศในม่านรูดเมื่อตอนเย็นอย่างสิ้นเชิง
กานต์ สามีผู้แสนดีของริน กลับมาถึงห้องด้วยอารมณ์ที่ผ่อนคลายขึ้นหลังจากรู้ว่าทีมเริ่มมีทิศทางที่ดี เขาอาบน้ำปะแป้งจนหอมฟุ้ง ก่อนจะขึ้นมานอนกอดภรรยาคนสวยที่นอนตะแคงหันหลังให้อยู่บนเตียง กานต์ไม่รู้เลยว่าร่างกายของภรรยาที่เขากอดอยู่นั้น เพิ่งผ่านสมรภูมิสวาทที่หนักหน่วงมากับชายอื่นถึงสองคน และภายในช่องท้องของเธอยังคงระบมลึกๆ อยู่
"รินครับ... หลับหรือยัง?" กานต์กระซิบข้างหู พลางกดจมูกลงหอมแก้มเนียนใสของเธอฟอดใหญ่ มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ไปตามเอวคอดและสะโพกผายภายใต้ชุดนอนผ้าซาตินบางเบา
รินค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืด เธอเหนื่อยล้า... เหนื่อยทั้งกายและใจ แต่ความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธััของสามีได้ เธอจึงพลิกตัวกลับมาหากานต์ ฝืนยิ้มหวานให้เขาเหมือนทุกครั้ง
"ยังไม่หลับจ้ะ... กานต์เหนื่อยไหม?"
"หายเหนื่อยแล้วครับพอเห็นหน้าริน" กานต์ยิ้มตาหยี ก่อนจะเริ่มระดมจูบไปทั่วใบหน้าและลำคอของเธอ
รสจูบของกานต์นั้นอ่อนโยน นุ่มนวล และทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าเธอจะบุบสลาย มันช่างแตกต่างจากรสจูบที่ดูดดื่ม หยาบกระด้าง และรุกรานของ ชัยกร และ เสี่ยอ้วน อย่างสิ้นเชิง ใน่แรก รินพยายามจดจ่ออยู่กับความอ่อนโยนนี้ พยายามบอกตัวเองว่านี่คือความรักที่แท้จริง
แต่ทว่า... เมื่อกานต์เริ่มถอดเสื้อผ้าของเธอออก และเปลื้องผ้าของตัวเองจนล่อนจ้อน ความจริงที่โหดร้ายของ "ขนาด" ก็เริ่มทำงาน
รินมองดูความเป็ชายของกานต์ที่ค่อยๆ แข็งตัวขึ้น มันเป็แท่งเนื้อขนาดมาตรฐานชายไทยทั่วไป ผิวเรียบเนียน สะอาดสะอ้าน ไม่ได้มีเส้นเืปูดโปนน่ากลัว หรือมีหัวบานหยักที่ดูคุกคามเหมือนของชายชู้ทั้งสอง ถ้าเป็เมื่อก่อน รินคงมองว่ามันน่ารักและเพียงพอแล้ว แต่ทว่าคืนนี้... หลังจากที่ "รูร่าน" ของเธอเพิ่งถูกขยายจนกว้างด้วยท่อนเนื้อไซส์ปีศาจของเสี่ยอ้วน และถูกซ้ำด้วยของลับไซส์บิ๊กของชัยกร ภาพของกานต์ตรงหน้ากลับดู "เล็กลีบ" จนน่าใจหาย
"รินจ๋า... ผมขอเข้าไปนะ" กานต์กระซิบเสียงสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์
เขาจับขาเรียวของรินแยกออก แล้วค่อยๆ สอดใส่ตัวตนของเขาเข้ามา
สวบ...
กานต์ดันเข้ามาจนสุดความยาวในรวดเดียว รินนอนนิ่ง ตาเบิกโพลงมองเพดาน ความรู้สึกในวินาทีนั้นคือความ "ว่างเปล่า"
มันเข้าง่าย... ง่ายจนเกินไป ไม่มีความรู้สึกตึงแน่น ไม่มีความรู้สึกเหมือนถูกฉีกกระชาก หรือความจุกเสียดที่ทำให้หายใจไม่ทั่วท้องเหมือนตอนบ่าย ผนังช่องคลอดของรินที่ยังบวมเป่งและขยายตัวค้างอยู่ แทบจะไม่ััถึงแรงเสียดทานจากท่อนเนื้อของสามีเลย แม้เธอจะพยายามขมิบตอดรัดช่วย แต่ก็เหมือนกับการพยายามกำรอบก้านไม้ขีดไฟ มัน "หลวม" จนเธอแทบไม่รู้สึกว่ามีอะไรอยู่ข้างใน
"อา... ริน... ทำไมวันนี้ข้างในคุณอุ่นจัง" กานต์ครางด้วยความสุข เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลัง "ว่ายน้ำ" อยู่ในช่องทางที่ถูกคนอื่นขุดขยายไว้แล้ว เขาเริ่มขยับเอวซอยเข้าออกตามจังหวะปกติของเขา
ตับ... ตับ... ตับ...
แรงกระแทกของกานต์นั้นนุ่มนวลและเป็จังหวะสม่ำเสมอ แต่สำหรับรินในตอนนี้ มันช่าง "เบาหวิว" เหมือนปุยนุ่น มันไปไม่ถึง... ไม่ถึงจุดกระสันลึก (G-Spot) ที่เสี่ยอ้วนเคยกระแทกจนเธอตาเหลือก ไม่ถึงจุดที่ชัยกรเคยบดขยี้จนเธอต้องร้องขอชีวิต
รินพยายามหลับตาจินตนาการ พยายามบิ้วอารมณ์ตัวเอง แต่มันยากเหลือเกิน สมองของเธอเริ่มทำการเปรียบเทียบโดยอัตโนมัติ
‘ของกานต์... สั้นไป... มันไม่ชนมดลูกเลย’ ‘แรงกระแทกแค่นี้... เมื่อไหร่จะเสร็จ’ ‘ทำไมไม่ใหญ่กว่านี้... ทำไมไม่คับกว่านี้...’
ความคิดอกุศลผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุดหย่อน รินเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ร่างกายของเธอที่ถูกปลุกเร้าจนเคยชินกับความรุนแรง (Hardcore) เริ่มด้านชากับเซ็กส์แบบปกติ (Vanilla)
"ซี๊ดดดด... ริน... ผมไม่ไหวแล้ว... มันเสียวมาก"
ผ่านไปเพียงไม่ถึง 5 นาที กานต์ก็เริ่มส่งเสียงครางกระเส่า ลมหายใจหอบถี่ รินเบิกตากว้างในใจ ‘หา? จะเสร็จแล้วเหรอ? ฉันยังไม่รู้สึกอะไรเลยนะ!’
"กานต์... เดี๋ยว... อย่าเพิ่ง..." รินพยายามจะรั้งไว้ แต่ไม่ทันการณ์
กานต์เร่งจังหวะยิกๆ อยู่สามสี่ที ก่อนจะเกร็งตัวกระตุกอย่างรุนแรง
"อ๊าาาาาาาา!!"
กานต์ปลดปล่อยน้ำรักออกมาจนหมดแม็กซ์ เขาทิ้งตัวลงทับร่างของริน หอบหายใจแฮกๆ ด้วยความสุขสมและหมดแรง ในขณะที่ริน... นอนนิ่งเป็ท่อนไม้ ดวงตาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ
เธอ "ค้าง" อย่างสมบูรณ์แบบ
ความ้าทางเพศที่ถูกกานต์ปลุกขึ้นมาเพียงผิวเผิน ยังไม่ได้รับการตอบสนองเลยแม้แต่น้อย ร่างกายของเธอยังร้อนรุ่ม ช่องทางรักยังขมิบตุบๆ เรียกร้องการเติมเต็ม แต่สามีของเธอได้ชิงหลับไปเสียแล้ว
รินนอนฟังเสียงกรนเบาๆ ของกานต์ด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ มือของเธอกำผ้าปูที่นอนแน่น น้ำตาแห่งความน้อยใจและตัณหาไหลซึมออกมา เธออยากจะลุกขึ้นมาช่วยตัวเอง แต่ความละอายใจก็ห้ามไว้ เธอทำได้เพียงนอนข่มตานอนด้วยความทรมาน ปล่อยให้ "ความหิว" กัดกินร่างกายไปตลอดทั้งคืน
...
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ Team HQ
บรรยากาศในอู่ดูคึกคักเป็พิเศษ รถกระบะส่งของเลี้ยวเข้ามาจอดพร้อมกับกล่องอะไหล่กองโต น้าชัย และทีมช่างช่วยกันขนลงมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"มาแล้วโว้ย! ลูกสูบกับแหวนชุดใหม่!" เก่ง ะโลั่น "ถึงจะไม่ใช่เกรดท็อปของอเมริกา แต่ของไต้หวันล็อตนี้ก็งานเนียนใช้ได้เลยนะพี่กานต์!"
กานต์เดินเข้ามาดูของ หยิบลูกสูบขึ้นมาส่องกับแสงแดด สีหน้าของเขาดูมีความหวังขึ้นมาบ้าง แม้จะไม่ใช่ของที่ดีที่สุดอย่างที่ฝัน แต่ก็นับว่าดีกว่าซากอะไหล่เก่าที่เคยใช้
"ขอบใจมากนะทุกคน... รีบประกอบกันเถอะ เรามีเวลาจูนแค่อาทิตย์เดียว" กานต์สั่งงานด้วยเสียงเข้มแข็ง
รินยืนมองภาพนั้นจากห้องกระจกของออฟฟิศ เธอยืนกอดอกมองสามีและทีมงานที่ดูมีความสุขกับ "ของเกรดรอง" เ่าั้ ในใจของเธอรู้สึกเจ็บแปลบ
‘เงินที่แลกมาด้วยร่างกายของฉัน... ได้แค่นี้เองเหรอ?’
เธอรู้ดีกว่าใครว่าอะไหล่พวกนี้ ดีพอแค่ให้รถวิ่งจนจบการแข่งขัน แต่มันไม่มีทางสู้รถของทีมใหญ่ที่ใช้อะไหล่เกรด Aero-Space ได้เลย มันเหมือนเอาดาบไม้ไปสู้กับปืนกล ความเสียสละของเธอมันช่างดูไร้ค่าเมื่อเทียบกับความโหดร้ายของโลกความเป็จริง
ครืด... ครืด...
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงสั่นเตือน รินสะดุ้งเล็กน้อย หยิบขึ้นมาดู หน้าจอโชว์ชื่อ "พี่กร ผู้จัดการ"
รินสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนกดรับสาย "ฮัลโหลค่ะพี่กร"
"ริน... ออกมารอหน้าอู่หน่อย พี่กำลังจะเข้าไปรับ" เสียงของชัยกรดูเร่งรีบ "เสี่ยอ้วนท่านเรียกหา... ท่านบอกว่ามีเื่ด่วนอยากคุยด้วย อาจจะเป็เื่โบนัสพิเศษถ้าท่านพอใจ"
ทันทีที่ได้ยินชื่อ "เสี่ยอ้วน" ร่างกายของรินก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองที่น่ารังเกียจ
ภาพความทรงจำเมื่อวานซืนผุดขึ้นมาในหัวฉับพลัน... ภาพท่อนเนื้อสีคล้ำขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่าน... ภาพตอนที่มันแหวกว่ายเข้าไปในตัวเธอจนคับแน่น... ความเ็ปที่แปรเปลี่ยนเป็ความสุขสมจนตาเหลือก... และความรู้สึก "อิ่มเอม" จนล้นปรี่ที่กานต์ไม่สามารถมอบให้เธอได้เมื่อคืน
วูบ...
ขนอ่อนตามตัวรินลุกชัน ท้องน้อยของเธอบิดมวน และที่น่าอายที่สุดคือ... หว่างขาของเธอเริ่มชุ่มชื้นขึ้นมาทันทีเพียงแค่จินตนาการถึงขนาดของมัน
"ด่วน... ด่วนเหรอคะ?" รินถามเสียงสั่น พยายามข่มความรู้สึกวาบหวามนั้นไว้
"ใช่... ด่วนมาก อย่าให้ท่านรอนานนะริน เงินของทีม อนาคตของกานต์ อยู่ที่ตัวรินนะ" ชัยกรย้ำจุดอ่อนเดิม
รินกัดริมฝีปากแน่น เธอมองไปที่กานต์ที่กำลังเปื้อนคราบน้ำมันอยู่กับรถแข่ง แล้วมองกลับมาที่ตัวเอง
"ค่ะ... รินจะออกไปเดี๋ยวนี้"
เธอวางสาย หัวใจเต้นรัวแรง ไม่ใช่แค่เพราะความกลัว... แต่ลึกๆ แล้ว มันคือความตื่นเต้นที่จะได้กลับไปเจอ "ของจริง" ที่จะช่วยดับความกระหายที่ค้างคามาทั้งคืนให้มอดลงเสียที
รถเก๋งซีดานสีขาวของ ชัยกร เลี้ยวเข้ามาจอดในซองจอดรถของม่านรูดแห่งเดิมที่คุ้นเคย พนักงานรูดม่านผ้าใบสีทึบปิดลงทันที กันโลกภายนอกออกจากพื้นที่แห่งความลับ บรรยากาศเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องพักดังหึ่มๆ ทำให้ ริน เริ่มรู้สึกระแวง
เธอหันซ้ายหันขวามองหารถหรูของเสี่ยอ้วน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า
"พี่กรคะ... ไหนล่ะคะรถท่าน? ท่านยังไม่มาเหรอคะ?" รินถามด้วยความสงสัย มือยังคงกำสายกระเป๋าแน่น
ชัยกรดับเครื่องยนต์ ปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วหันมาส่งรอยยิ้มที่ทำให้รินขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"ท่านไม่มาหรอกริน... วันนี้ท่านไม่ว่าง" ชัยกรตอบเสียงเรียบ
"อ้าว... แล้วที่พี่บอกว่าท่านเรียก..." รินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อปะติดปะต่อเื่ราวได้ "พี่โกหกรินเหรอ!? พี่หลอกรินมาทำไม!"
รินรีบควานหามือจับประตูรถเตรียมจะเปิดหนี แต่ชัยกรไวกว่า เขากดล็อกประตูรถฝั่งคนขับดัง กริ๊ก ทำให้ประตูทุกบานถูกล็อกตาย รินพยายามดึงตัวล็อกขึ้นแต่ชัยกรเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น
"ใจเย็นๆ สิริน... จะรีบไปไหน" ชัยกรพูดเสียงเข้ม "ที่พี่พามาวันนี้ ก็เพื่อตัวรินเองนะ... เสี่ยอ้วนท่านฝากฝังมา ท่านบอกว่า 'ลีลา' ของรินยังไม่ผ่าน โดยเฉพาะเื่การใช้ปากและการขย่ม... ถ้าขืนปล่อยให้รินไปเจอท่านรอบหน้าด้วยฝีมือแค่นี้ มีหวังท่านตัดงบทีมเราแน่ พี่เลยอาสามา 'เทรน' ให้รินไง"
"รินไม่ทำ! ปล่อยนะ!" รินสะบัดมือออกอย่างแรง "รินยอมแค่เสี่ยอ้วนเพราะเขาเป็สปอนเซอร์... แต่กับพี่ รินไม่จำเป็ต้องทำ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ รินจะกลับ!"
"แน่ใจเหรอว่าจะกลับ?" ชัยกรเลิกคิ้วมองอย่างท้าทาย "แล้วถ้ากานต์มันรู้เื่ที่รินมาม่านรูดกับพี่ หรือรู้เื่ที่รินไปนอนอ้าขาให้เสี่ยอ้วนเอามันจะว่ายังไงน้า... หรือจะให้พี่โทรบอกมันเดี๋ยวนี้เลยดีไหม ว่าเมียมันร่านแค่ไหน?"
คำขู่เื่ "กานต์" ยังคงเป็กุญแจสำคัญที่ล็อกรินให้อยู่กับที่ รินชะงักกึก เม้มปากแน่นจนห่อเื น้ำตาแห่งความเจ็บใจคลอเบ้า
"พี่กร... พี่มันเลว!"
"ด่าพี่ไปก็เท่านั้นแหละริน... มาเริ่มบทเรียนกันดีกว่า อย่าให้เสียเวลา" ชัยกรพูดพลางโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกริน
เขายกมือขึ้นลูบไล้ที่แก้มเนียนของรินเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ต้นคอระหง รินตัวแข็งทื่อ พยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่ชัยกรกลับกระซิบถ้อยคำที่แทงใจดำที่สุดออกมา
"เมื่อคืน... อยู่กับไอ้กานต์เป็ไงบ้างล่ะ?"
รินสะดุ้งเฮือก หันขวับมามองหน้าเขา
"ทำหน้าแบบนี้ แสดงว่า 'ไม่ถึง' ล่ะสิ?" ชัยกรหัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน "พี่ดูออกนะริน... แววตาเธอที่มองไอ้กานต์เมื่อเช้า มันคือแววตาของผู้หญิงที่ 'อดอยาก' ... กานต์มันคงเสร็จไวเหมือนเดิมสินะ? คงทิ้งให้เธอค้างเติ่งนอนช่วยตัวเองต่อทีหลังใช่ไหม?"
"ยะ... อย่ามาพูดบ้าๆ นะ!" รินปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ใบหน้าแดงก่ำฟ้องความจริงทุกอย่าง
"ไม่ต้องอายหรอกริน... ร่างกายคนเรามันไม่โกหก" ชัยกรเลื่อนมือลงมาวางแหมะที่หน้าขาของริน แล้วลูบไล้สูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงโคนขาด้านใน "ดูสิ... แค่พี่พูดถึงเื่เย็ด แค่พี่แตะนิดแตะหน่อย ขาเธอก็สั่นพั่บๆ แล้ว... แถมตรงนี้..."
เขากดนิ้วลงไปที่กลางเป้ากางเกงในของรินผ่านเนื้อผ้ากระโปรงทรงสอบ รินสะดุ้งสุดตัว ร้องคราง อ๊ะ ออกมาเบาๆ เพราะจุดที่เขาแตะโดนนั้นกำลังเปียกแฉะและบวมเป่งรอการััอยู่แล้ว
"แฉะจนซึมออกมาเลยนี่... นี่เธอเงี่ยนค้างมาจากเมื่อคืนขนาดนี้เลยเหรอ?" ชัยกรยิ้มเยาะ "ไอ้กานต์มันคงใช้ 'ของเล็กๆ' ของมันเขี่ยๆ ให้เธอคันเล่นเฉยๆ ล่ะสิ... น่าสงสารจริงๆ มีของดีแต่ผัวใช้ไม่เป็"
"หุบปากนะ... ฮึก..." รินน้ำตาไหลพราก ความลับที่น่าอายที่สุดถูกเปิดเผยจนล่อนจ้อน
"ไม่ต้องร้อง... เดี๋ยวพี่จะช่วย 'สงเคราะห์' ให้เอง" ชัยกรปลดเข็มขัดกางเกงตัวเองออกอย่างรวดเร็ว "ถือซะว่าเป็การฝึกฝนเพื่อทีม... แต่จริงๆ แล้ว เธอเองก็ 'อยาก' จนตัวสั่นแล้วไม่ใช่เหรอริน? ยอมรับมาเถอะว่าเธออยากโดนของที่มัน 'ใหญ่' และ 'ถึงใจ' กว่าของผัวเธอน่ะ"
ชัยกรควักความเป็ชายของเขาออกมา มันแข็งขึงผงาดง้ำทันทีที่ได้รับอิสระ เขาจับมือน้อยๆ ของรินให้มาััความร้อนผ่าวนั้น
"จับดูสิริน... มันพร้อมจะเข้าไปกระแทกให้เธอหายคันแล้วนะ"
วินาทีนั้น ความคิดต่อต้านในหัวของรินพังทลายลงอย่างราบคาบ ไม่ใช่เพราะความกลัวคำขู่เพียงอย่างเดียว แต่เป็เพราะ "ร่างกาย" ของเธอที่โหยหาการปลดปล่อย ความร้อนรุ่มที่กานต์ทิ้งไว้เมื่อคืน มันกำลังกรีดร้องเรียกหาสิ่งที่ใหญ่โตพอที่จะดับไฟราคะนี้ได้
และสิ่งที่อยู่ในมือเธอนี้... แม้จะไม่เท่าเสี่ยอ้วน แต่มันก็ "ดีกว่า" ของสามีเธอหลายเท่า
รินค่อยๆ เงยหน้ามองชัยกรด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความโกรธเกรี้ยวเริ่มเจือปนด้วยความปรารถนาที่มืดดำ เธอหยุดขัดขืนและเริ่มบีบคลึงท่อนเนื้อในมือเบาๆ
"สอนรินสิคะ..." รินพูดเสียงแ่ พ่ายแพ้ต่อตัณหาอย่างสมบูรณ์ "ทำให้รินหายทรมานที..."
ชัยกรยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เขาผลักเบาะรถให้เอนลงไปด้านหลัง ก่อนจะดึงร่างบางของรินให้ข้ามคอนโซลเกียร์มาหา
"ดีมากนักเรียน... งั้นวันนี้เรามาเริ่มวิชา 'ขย่ม' กันก่อนเลย... ถอดกางเกงในออกซะ แล้วขึ้นมาจัดการพี่เดี๋ยวนี้!"
รินทำตามอย่างว่าง่าย เธอถลกกระโปรงขึ้นและเกี่ยวชั้นในตัวจิ๋วที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำหล่อลื่นออกมา รูดมันลงไปกองที่ข้อเท้า เผยให้เห็นกลีบเนื้อสีสดที่บวมเป่งและสั่นระริก เธอปีนขึ้นไปคร่อมทับร่างของผู้จัดการทีมในรถที่คับแคบ เตรียมพร้อมที่จะรับบทเรียนบทใหม่ที่จะเปลี่ยนเธอให้กลายเป็ทาสสวาทอย่างเต็มตัว
1K
