ตอนที่ 11 พันธนาการในความมืด
กลิ่นอับของสนิมเหล็กและฝุ่นผง เป็สิ่งแรกที่ปะทะจมูกของนัตตี้ เมื่อสติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมา ความปวดที่ขมับจากการโดนยาสลบ เล่นงานเธอจนรู้สึกวิงเวียนไปหมด แต่สิ่งที่ทำให้เธอตื่นตระหนกที่สุดไม่ใช่ความเ็ป แต่เป็ความมืดมิดที่ปกคลุมสายตา
เธอพยายามจะยกมือขึ้นขยี้ตาเพื่อปรับโฟกัส แต่กลับพบว่า...เธอทำไม่ได้
“น...นี่มันอะไรกัน! ทำไมขยับไม่ได้!”
นัตตี้กรีดร้องออกมาด้วยความใเมื่อพบว่าแขนทั้งสองข้างถูกดึงไพล่หลังและมัดติดกับพนักเก้าอี้ไม้ที่แข็งกระด้างด้วยเชือกเส้นหนาที่บาดผิว ขาเรียวสวยของเธอก็ถูกมัดตรึงไว้กับขาเก้าอี้จนขยับไปไหนไม่ได้ และมีสิ่งที่ปิดกั้นการมองเห็นของเธอ มันไม่ใช่ความมืดของค่ำคืน แต่เป็ผ้าปิดตาสีดำหนาทึบที่รัดรอบศีรษะเธอไว้อย่างแ่าจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงรำไร
ตั้ม ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กเก่า ๆ ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวในเงามืด สายตาอันคมกริบราวกับเสือร้ายที่กำลังหิวโซจ้องมอง "งานศิลปะมีชีวิต" ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไปอย่างรุนแรง
สภาพของนัตตี้ในตอนนี้ดูน่าเวทนาแต่ก็ดูยั่วยวน ชุดเดรสสีดำที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการดิ้นรน สายเดี่ยวข้างหนึ่งตกจากไหล่ลาดเนียน เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะการหายใจที่ตื่นตระหนก กระโปรงที่ผ่าสูงอยู่แล้วรั้งขึ้นมาจนเห็นต้นขาขาวเนียนไปจนเกือบถึงโคนขาและขอบกางเกงใน ผิวขาวจัดของเธอเปล่งประกายตัดกับความมืดในโกดังร้าง
ตั้มเลียริมฝีปากที่แห้งผาก สายตาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างของนัตตี้อย่างหื่นกระหาย เขาจินตนาการถึงผิวััเนียนลื่นภายใต้ชุดสีดำนั้น ความแค้นที่สั่งสมมา 8 ปี กำลังถูกเติมเชื้อไฟด้วยแรงราคะ
“ใคร! ใครจับฉันมา! ปล่อยนะ”
นัตตี้ะโเสียงแหลม ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ แต่สัญชาตญาณทำให้เธอเลือกที่จะข่มขู่เพื่อปกป้องตัวเอง
“แกเป็ใคร...รู้ไหมว่าพ่อฉันเป็ใคร! ถ้าแกแตะต้องฉันแม้แต่ปลายเล็บ พ่อฉันเอาแกตายแน่! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”
ความเงียบ คือคำตอบเดียวที่เธอได้รับ...และนั่นคือสิ่งที่ตั้มจงใจทำ
ความคิดในใจตั้ม
“แหกปากไปเถอะนัตตี้...ที่นี่ไม่มีใครได้ยินเสียงมึงหรอกนอกจากกู…”
ตั้มแสยะยิ้มเ็า เขาค่อย ๆ เดินย่างสามขุมเข้าไปหาเหยื่อ เสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนดังก้อง
“ตึก...ตึก...ตึก…”
เป็จังหวะที่เนิบนาบแต่หนักแน่น ยิ่งทำให้คนถูกปิดตาประสาทเสีย
“พูดสิยะ! เป็ใบ้หรือไง!”
นัตตี้สะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงฝีเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า กลิ่นบุหรี่จาง ๆ และกลิ่นอายคุกคามจากบุรุษเพศลอยมาแตะจมูกเธอ
“แก้าเงินใช่ไหม? ฉันให้แกได้นะ เท่าไหร่ว่ามา! แต่อย่าทำอะไรฉัน…”
ตั้มยังคงเงียบ เขาใช้สายตากวาดมองเธอในระยะประชิด มองเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายตามไรผมและร่องอก มองเห็นอาการสั่นเทาของร่างกายเธอที่พยายามจะเข้มแข็ง
16K
