"ไม่เห็นจะมีอะไรให้ต้องกลัว!"
เหม่ยหลินไม่ตอบแต่กลับเป็จงลู่อันที่เอ่ยออกมาแทน พวกเขาผ่านการต่อสู้ร่วมกันมาบ้างแล้วจึงมีความสนิทสนมกันระดับหนึ่ง จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าที่เทียนฉินกล่าวออกมานั้นเป็การแกล้งถามเฉยๆ เพราะอย่างไรพวกเขาก็พร้อมที่จะบุกตะลุยไปด้วยกันทุกที่อยู่แล้ว
เทียนฉินหันมาพยักหน้าให้จงลู่อันก่อนมุดเข้าไปในโพลงนั้น
"เ้าเข้าไปก่อนเลยข้าจะระวังด้านหลังให้!"จงลู่อันเอ่ยบอกเหม่ยหลินด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"เ้านั่นแหละรีบเข้าไปเลย!"น้ำเสียงที่เหม่ยหลินตอบกลับแฝงไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด
"เ้ามาโมโหใส่ข้าทำไมนี่!"จงลู่อันตอบพลางขมวดคิ้วเป็ปม
"หรือเ้าอยากมองก้นข้าไปตลอดทางอย่างนั้นหรือ!!"เหม่ยหลินย่ำเท้าเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด
"อ่า!"จงลู่อันอ้าปากค้างพลันเข้าใจแล้วว่าทำไมเหม่ยหลินถึงหงุดหงิดใส่เขา
"ข้าไม่ได้มีความคิดอย่างนั้นเลย ข้าขอโทษ"จงลู่อันเอ่ยออกมาเสียงอ่อน ก่อนจะรีบมุดเข้าไปในทันที
ภายในโพลงถ้ำแห่งนั้นหลังจากเข้ามาได้ไม่นาน เทียนฉินพบว่าช่องทางที่เข้ามานั้นได้ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้เขาสามารถลุกขึ้นเดินได้อย่างสบายแล้ว
เทียนฉินยืนรออยู่ไม่นานจังลู่อันกับเหม่ยหลินก็โผล่ออกมายืนอยู่ด้านข้าง
"มีทางเข้าอยู่สองทาง พวกเราต้องแยกกันแล้วล่ะ!"เทียนฉินเอ่ยออกมาหลังจากเห็นทั้งสองคนมาแล้ว
"ทำไมพวกเราไม่เลือกทางใดทางหนึ่งแล้วไปด้วยกันเล่า!"เหม่ยหลินเอ่ยออกมาอย่างกังวล
"แล้วเ้าล่ะ! มีความเห็นว่าอย่างไร?"เทียนฉินหันไปถามจงลู่อันที่ยืนเงียบอยู่
"ข้าว่าพวกเราไปด้วยกันเถอะ เพราะไม่รู้ว่าพวกมันสองคนจะมีระดับพลังสูงมากแค่ไหน!"จงลู่อันกล่าวออกมาเสียงเรียบพร้อมกันไปมองทางเหม่ยหลิน
"อืม!เอาอย่างนั้นก็ได้!"เทียนฉินพยักหน้าอย่างเห็นด้วยก่อนก้าวเดินนำไปทางเข้าด้านขวา เขาไม่ได้หวาดกลัวคนพวกนั้นเลย แต่ที่ยอมทำตามใจทั้งสองคนนั้นเพราะเขายังไม่แน่ใจเลยว่าจะพบเจอกับอะไรต่อจากนี้บ้าง
เพียงเดินผ่านเข้าไปได้ไม่นาน พลันปรากฏเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านหน้าของพวกเขาทั้งสามคน เสียงดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และยิ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
ทันใดนั้นเองบนกำแพงก็มีกลุ่มเปลวเพลิงค่อยๆ ทะยอยกันออกมา จากนั้นเริ่มขยับไปมาจนมีรูปร่างคล้ายกับคน เทียนฉินแทบไม่น่าเชื่อเลยว่าทั้งหมดจะเป็ิญญาอัคคี ในใจอดไม่ได้ที่จะอุทานว่าซวยแล้วไง ตอนอยู่ในถ้ำครั้งก่อนไม่เคยได้พบเจออะไรอย่างนี้เลย
เทียนฉินหันมาสบตากับจงลู่อันอย่างไม่รู้ตัว ก่อนใช้ความคิดอย่างเร่งด่วนเพื่อประเมินิญญาอัคคีกลุ่มนั้น
หลังจากตรวจสอบอย่างคร่าวๆ เทียนฉินพบว่ามีิญญาอัคคีอยู่ห้าตัวดูแล้วน่าจะพอรับมือไหว
และที่สำคัญก็คือ มีความเป็ไปได้ว่าระดับพลังของิญญาอัคคีพวกนี้จะไม่สูงกว่าระดับหลอมรวมแน่ กอปรกับเขามีความเข้าใจในแก่นแท้ธาตุน้ำขั้นกลางแล้ว จึงมีความมั่นใจจะรับมือกับิญญาอัคคีได้อย่างแน่นอน
"พากเ้าแยกกันไปจัดการคนละตัว ส่วนข้าจะพยายามหลอกล่อทั้งสามตัวนี้ไว้!"ในตอนนี้เอง ปราณสังหารบนตัวเทียนฉินกลับปรากฏให้เห็นรางๆ ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปโดยไม่รอคำตอบของจงลู่อันกับเหม่ยหลิน
ดาบสะบั้นจันทร์ถูกเรียกออกมาถืออยู่ในมือั้แ่เมื่อไรไม่รู้ เทียนฉินปลดปล่อยพลังแก่นแท้ธาตุน้ำขั้นกลางออกมาครอบคลุมดาบไว้แล้วฟันออกไปในทันที
ซู่!!
เสียงดาบสะบั้นจันทร์ที่แฝงไปด้วยพลังของแก่นแท้ธาตุน้ำปะทะกับิญญาอัคคีดังอย่างสนั่นหวั่นไหว ร่างิญญาอัคคีขาดเป็สองท่อนก่อนค่อยๆสลายหายไป
"จัดการง่ายกว่าที่คิด"
เทียนฉินพึมพำออกมาก่อนหันไปดูทางฝั่งของจงลู่อันกับเหม่ยหลิน เห็นว่าทั้งสองไม่เสียเปรียบอันใด จึงหันกลับมาวาดดาบเข้าใส่ิญญาอัคคีที่เหลือต่อ
ไม่ถึงครึ่งชั่วยามดีทั้งสามก็สามารถจัดการกับิญญาอัคคีเสร็จแล้ว หลังจากหยุดพักเพื่อฟื้นฟูพลังลมปราณจนกลับมาเหมือนเดิม เทียนฉินและพวกก็มุ่งหน้าออกเดินทางกันต่อ
หลังจากเดินทางมาไม่นานอุณหภูมิโดยรอบก็เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ เศษหินบนพื้นเริ่มค่อยๆกลายเป็เถ้าถ่าน เมื่อฝืนเดินเข้าอีกสักพักเทียนฉินได้มาพบกับลำธารลาวาเส้นหนึ่งไหลตัดขวางเส้นทางของพวกเขาไว้ เมื่อมองไปจนสุดปลายทางของลำธารลาวานั้น พวกเขาพลันตกตะลึงเป็อย่างมาก
จุดที่อยู่สุดปลายลำธารลาวาสายนั้นมีสระขนาดใหญ่ต่างเต็มไปด้วยหินหนึดที่หลอมละลายกลายเป็ของเหลว มีฟองอากาศแตกะเิอยู่ในสระนั้นไม่หยุด กลุ่มควันล่องลอยออกมากลุ่มแล้วกลุ่มเล่าก่อนจะหายลับไปในอากาศ
ตรงใจกลางสระนั้นมีดาบเล่มหนึ่งเสียบอยู่บนแท่นหิน มีกระแสเพลิงแหวกว่ายคล้ายัอยู่รอบตัวทำให้ดูศักดิ์สิทธิ์เป็อย่างมาก
"ดาบนั่นเป็อาวุธระดับใดกัน?"เหม่ยหลินเผลอร้องอุทานขึ้นมา
"ดูแล้วคงไม่พ้นระดับสามเป็แน่"จงลู่อันเอ่ยตอบมาอย่างตื่นตระหนก
"หือ!ระดับสามเชียวหรือ?"เทียนฉินที่เคยสุขุมเยือกเย็นพลันเผลอร้องออกมาอย่างลืมตัว
"จากลักษณะของตัวด้ามดาบกับกลิ่นอายที่แผ่ออกมา ข้ามั่นใจถึงแปดส่วนว่าต้องเป็อาวุธระดับสามแน่นอน!"จงลู่อันเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ
"ฮ่าๆ พวกเ้านับว่ามีสายตาไม่เลวเหมือนกันนี่!"
ในขณะที่พวกเขาสามคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ปรากฎมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังออกมาทางฝั่งตรงข้าม
"ใครกัน!!"เทียนฉินเอ่ยถามพร้อมขยับตัวเตรียมพร้อมทันที
"ข้าไม่รู้ว่าพวกเ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร แต่ดาบเล่มนี้มีเ้าของแล้ว พวกเ้าจงรีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"คนฝั่งตรงข้ามะโออกมาด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยคำขู่
เทียนฉินเพ่งสายตาไปตามเสียงนั้นจึงพบว่าที่แท้จริงแล้วต้นเสียงนั้นมาจากชายสองคนที่เข้ามาก่อนหน้าพวกเขานั้นเอง
"เ้ามีสิทธิ์อะไรมาไล่พวกเรา ในเมื่อสิ่งของในแดนลับนี้ล้วนแต่ไม่มีเ้าของ!"จงลู่อันเอ่ยออกมาเสียงเรียบ
"ฮ่าๆ คิดว่ามากันสามคนแล้วพวกข้าสองคนจะไม่กล้าฆ่าพวกเ้าหรอ?"เป็กวงจงนี่เองที่เอ่ยออกมาอย่างวางอำนาจ
"ถ้าพวกเ้ามีความสามารถก็เข้ามา!"เทียนฉินกล่าวตอบอย่างไม่เกรงกลัว
"รอก่อนเถอะ! พวกเ้าจะมีลมหายใจอีกไม่นานหรอก ฮ่าๆ!"กวนจงหัวเราะพลางเริ่มขยับตัวพุ่งมาทางเทียนฉินกับพวก
"หวังว่าเ้าจะมีฝีมือดีเหมือนกับที่ปากพูด"เทียนฉินเอ่ยออกมาพร้อมกับจิตสังหารที่กระจายแผ่ออกมา ก่อนพุ่งเข้าหาทางกวนจงอย่างไม่หวาดหวั่น
เปรี้ยง!
เสียงดาบสะบั้นจันทร์ปะทะกับดาบของกวนจงอย่างรุนแรง ทั้งคู่ต่างถอยหลังออกมาคนละก้าว
การปะทะกันครั้งนี้ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบกันเลยแม้แต่น้อย
"มีฝีมือใช้ได้นี่! แต่ถ้ามีแค่นี้ก็ไปตายซะ!!"
กวนจงเอ่ยเย้ยหยันออกมาก่อนขับเคลื่อนพลังลมปราณแล้วฟาดดาบใส่เทียนฉินอีกครั้ง
"หือ! มันเข้าใจแก่นแท้ธาตุไฟเหมือนกับข้าอย่างนั้นหรือ?"
เทียนฉินสังเกตุเห็นแสงเพลิงที่เคลือบอยู่ที่ดาบพลันเข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าคู่ต่อสู้ของเขาได้เข้าใจแก่นแท้ธาตุไฟเหมือนกับตัวเขานี่เอง
ส่วนทางด้านจงลู่อันกลับเหม่ยหลินนั้นก็กำลังต่อสู้กับส่าเปาอยู่เหมือนกัน แต่เป็ฝ่ายส่าเปาที่กำลังเสียเปรียบ ด้วยเื่จำนวนคนอย่างหนึ่งและเื่ระดับพลังที่เท่ากันอีกอย่าง ทำให้ไม่นานกระบี่ในมือของจงลู่อันก็ตัดผ่านลำคอของส่าเปาได้อย่างรวดเร็ว
อ้าก!!
"พวกแกทั้งหมดต้องตาย!"
กวนจงที่กำลังต่อสู้กับเทียนฉินอยู่นั้นหันมาเห็นส่าเปาหัวกระเด็นหลุดออกมา ก็โมโหเป็อย่างมากฟาดดาบใส่เทียนฉินพร้ะโกนอาฆาตอย่างโกรธแค้น
เปรี้ยง!
เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง สายลมโดยรอบพัดฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ
"ผ่าอเวจี!"
ตอนนี้เทียนฉินขับเคลื่อนพลังแก่นแท้ของทั้งสองธาตุออกมาอย่างเต็มที่ แสงสีแดงตัดสลับกับแสงสีฟ้าหมุนวนอยู่รอบดาบสะบั้นจันทร์ ก่อนจะวาดออกไปข้างหน้าสุดแรง
ฉั้วะ!
อ้าก!
กวนจงถูกแรงของดาบสะบั้นจันทร์วาดใส่กระเด็นตกลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนฝุ่นเถ้าถ่านลอยฟุ้งอบอวนทั่วไปหมด
เทียนฉินไม่รอช้าพุ่งเข้าไปเหยียบที่อกของกวนจงก่อนเอาดาบจ่อที่คอของเขาไว้ไม่ให้กวนจงมีโอกาสหลบหนี
จบตอนที่ 19
1K
