ณ ร้านอาหาร...
หลังจากที่ติดอยู่บนถนนได้ไม่นาน เสี่ยชัยก็พาฟ้าใสขับรถเข้ามาจอดในโรงแรมหรู ตอนแรกหญิงสาวก็แอบใอยู่ไม่น้อย แต่โชคดีที่เสี่ยชัยพูดดักขึ้นมาก่อนว่าจองร้านอาหารไว้ในโรงแรม มันเลยทำให้ฟ้าใสโล่งใจขึ้นมาหน่อย...เธอเองก็ชอบสถานที่มิดชิดแบบนี้เหมือนกัน...เพราะถ้าเกิดจะต้องไปเดินควงแขนตาลุงคนนี้ในห้าง...คนอื่นคงคิดเป็อย่างอื่นไปไม่ได้
“ไม่รู้ว่าหนูชอบอาหารญี่ปุ่นหรือเปล่า”
“....ชอบค่ะ”
“ถ้าชอบก็ทานเยอะๆสิ”
ฟ้าใสพยักหน้า ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบเนื้อราคาแพงเข้าปาก ทุกสิ่งทุกอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะเต็มไปด้วยเมนูแสนอร่อย แต่ด้วยชายร่างสูงวัยลุงจ้องถลุงตาอยู่ด้านหน้า มันเลยทำให้ฟ้าใสไปกล้าเคี้ยวอาหารเท่าไหร่นัก เธอก้มหน้าก้มตาอยู่อย่างนั้น จนได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของคนจากฝั่งตรงข้าม
“เสร็จจากนี้หนูอยากไปที่ไหนอีกหรือเปล่า”
“อ๋อ….ไม่ค่ะ”
“ไม่หรอ...”
“…ค่ะ”
ใบหน้าเรียวพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ
“หนูไม่อยากเดินห้างหรอ”
“หนูสะดวกแค่มาทานข้าวค่ะ”
“อืม เข้าใจแล้ว”
เสี่ยชัยส่งยิ้มมาให้ ก่อนจะเรียกพนักงานมารับออร์เดอร์อีก หลังจากนั้นเสียงเข้มก็ถามไถ่เื่ราวส่วนตัวของหญิงสาวไปเรื่อยๆ และฟ้าใสเองก็ถูกเชอรี่สอนมาเป็อย่างดีก่อนหน้านั้น...เธอต้องทำหน้าตาหน้าสงสาร...สร้างชีวิตที่แสนลำบาก...ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ไอ้เฒ่าหัวงูคนนี้เห็นใจจนถึงที่สุด...และไม่ลืมที่จะแอ่นหน้าอกโตๆระหว่างสนทนากับเสี่ยชัยด้วย
แม้จะเป็ครั้งแรก...แต่ฟ้าใสก็ทำมันออกมาได้เป็อย่างดี หน้าอกคู่ใหญ่เต้านี้ เรียกสายตาของคนตรงหน้าระหว่างพูดคุยจนอยู่หมัด!
“หนูนี่เป็เด็กดีจริงๆเลยนะ”
“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”
ฟ้าใสพูดคล่องขึ้นหลังจากที่เธอได้ดื่มเหล้าญี่ปุ่นที่เสี่ยชัยสั่งมา พอเห็นว่าคนด้านหน้าไม่ได้จู่โจมอะไร หญิงสาวก็ตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ไม่สังเกตสายตาที่รู้ทันเธอเลย...
เวลาต่อมา...
อาหารทุกอย่างแทบจะหายไปเกือบหมด...
ั้แ่ที่เข้ามาเรียนในเมืองกรุง ฟ้าใสก็ไม่เคยเข้ามาในโรงแรมที่หรูขนาดนี้ แถมร้านอาหารที่เสี่ยชัยได้จองไว้ ยังเป็ห้องเดี่ยวอีกต่างหาก จึงทำให้หญิงสาวไม่จำเป็ต้องกังวลกับสายตาของผู้คนภายนอกเลยแม้แต่น้อย แก้มนิ่มที่ดื่มเหล้าญี่ปุ่นไปนั้นแอบแดงระเรื่ออยู่หน่อยๆ...ทั้งๆที่เป็่บ่ายแท้ๆ แต่หญิงสาวกับเริ่มกรึ่มๆเสียแล้ว
“นี่สำหรับการมากินข้าวเป็เพื่อนเสี่ย”
เสี่ยชัยยื่นซองสีน้ำตายให้ฟ้าใส ก่อนที่หญิงสาวจะรับมาด้วยความประหม่าเล็กน้อย
“ขอบคุณค่ะ”
“ไม่เปิดดูหน่อยหรอ เผื่อราคาไม่ถูกใจ”
เมื่อฟ้าใสได้ยินเช่นนั้น เธอจึงแกะซองสีน้ำตาลแง้มดูเงินสดด้านใน จากนั้นดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที...
“แค่นั้นพอสำหรับหนูหรือเปล่า”
“พ…พอค่ะเสี่ย ขอบคุณค่ะ”
รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาด้วยความดีใจ เงินสดที่อยู่ในซองกระดาษสีน้ำตาลนี้ มันพอสำหรับค่าหอพักที่ค้างชำระได้ทั้งหมด แถมยังเหลือไว้ซื้อของกินอีกด้วย...
“เสี่ยถูกใจหนูมากเลย....รู้ตัวบ้างมั้ย”
“…..ค่ะ”
“แล้ว…เย็นนี้หนูมีอะไรทำหรือเปล่า”
“คือ…หนูไม่ว่างน่ะค่ะ”
“ถ้าเฮียให้อีกซอง หนูจะว่างมั้ย”
ดวงตากลมโตลุกวาว เมื่อเสี่ยชัยดึงกระดาษสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋า ในนั้นคงเป็จำนวนเงินหนาตึบเหมือนกับที่เธอได้ ถ้าเกิดว่าได้เงินจำนวนนั้น ทั้งค่าเทอมและหนี้ที่แฟนเก่าพาไปติดคงหมดทันที!
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
231K
