ตอนที่4 ว่าที่พี่สะใภ้
“ทำไมคะ ถ้าเป็แฟนกันแล้วจะทำไง หือ”
พราวชอบแกล้งคนตัวสูงให้เขินแต่วันนี้เธอคิดผิด นอกจากไม่เขินแล้วยังทำให้เธอเขินอีก
“เดี๋ยวจะโดนมิใช่น้อย จะไปไหนคะมานี้ก่อน” แขนเรียวโอบเอวของคนขี้แกล้งไว้ไม่ให้เธอถอยห่างหน้าสองคนชิดกันเพียงเสี้ยวลมหายใจคุณใหญ่จ้องมองใบหน้าหวานพร้อมกับค่อยๆเลื่อนเอาปากกระจับมาข้างแก้มร่างบางพราวหายใจติดขัดแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนพร้อมกับหลับตาลง
“ให้เป็แฟนกันก่อนแล้วใหญ่จะบอก” พูดข้างหูแ่เบาชวนขนอ่อนลุกพราวตั้งสติได้ก็พลักร่างสูงออกแล้ววิ่งเข้าห้องนอนตัวเอง
“อ้าวไปไหนอ่ะ พี่พราวยังพูดไม่จบเลย”
“ไปอาบน้ำแล้ว!” เสียงหวานะโออกมาจากในห้องคุณใหญ่ยิ้มหัวเราะเสียงดังแล้วบอกว่า
“ให้ช่วยอาบไหม”
“อาบเองได้ย่ะ”
สิ้นเสียงร่างบางแล้วคนตัวสูงจึงจัดการเก็บของให้เธอ โดยพวกผักกับของสดเขาเก็บเข้าตู้เย็น ส่วนพวกอาหารสำเร็จรูปเขาเก็บไว้บนช่องฟิตของตู้เย็นระหว่างนั้นก็เตรียมทำอาหารง่ายๆ ให้คนสวยของเขาทานซึ่งนั่นคือสปาเก็ตตี้ขี้เมาทะเล ซึ่งเป็ของโปรดของร่างบางคุณใหญ่ทำอาหารเป็เพราะชอบเค้าครัวไปช่วยคุณแม่คนสวยบ่อยครั้งถึงแม้จะมีแม่บ้านทำแต่ถ้าว่างคุณเพรชรินก็จะเข้าครัวทำอาหารให้สามีและลูกๆของเธอทานแม่ของเขานอกจากจะทำงานเก่งแล้วยังทำอาหารอร่อยอีกด้วยซึ่งนั้นทำให้คุณใหญ่ชอบทำอาหารแต่กับยัยน้องของเขาทำไม่เป็เลยช่วยได้แค่ล้างผักช่วยเขากับคุณแม่เวลาเข้าครัวซึ่งมันก็เป็ความสุขเล็กๆ ของบ้านเขา
ใช้เวลาประมาณ20นาทีพราวก็เดินมาจากห้องนอนพร้อมชุดสบายๆกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดสีขาวบางตัวโข่ง แต่ตัวแบบเซ็กซี่เล็กซึ่งร่างสูงก็ชอบเขาชอบมองเธอเวลาใส่ชุดธรรมดาแต่ซ่อนความเซ็กซี่ไว้ในตัวผมร่างบางมัดรวบขึ้นเป็หางม้าเพื่อสะดวกในการอ่านหนังสือสอบ
“เสร็จแล้วหรอคะ มาทานข้าวก่อนค่อยไปอ่านหนังสือต่อ”
“ว้าว ไม่น่าเชื่อว่าทำอาหารเป็ด้วย น่ากินมากค่ะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว นอกจากจะหน้าตาดีแล้วยังทำกับข้าวอร่อยด้วยรับเป็แฟนได้นะคะ ไม่ติด”
“ฮ่า ฮ่า อะไรกันคะ นี่ขายตัวเองเก่งขนาดนี้เลย” พูดยิ้มส่ายหน้าไปมาแล้วเดิมมานั่งโต๊ะเพื่อจะกินสปาเก็ตตี้ของโปรดตัวเอง
“อืม อร่อยจริงด้วยค่ะ ว้าวมากเลย” แค่ตักเข้าปากคำแรกต้องร้องว้าวทันที
“อร่อยก็ทานเยอะๆ นะคะ จะได้มีแรงอ่านหนังสือ” สองคนนั่งทานสปาเก็ตตี้ของตัวเองจนหมดแล้วพราวก็รับอาสาเก็บจานไปเก็บ เพราะเขาทำให้ทานแล้วหน้าที่เก็บกับล้างเป็ของเธอแม้ว่าคนตัวสูงจะอาสาก็ตาม
“พี่พราวไปอ่านหนังสือต่อได้เลยนะคะใหญ่ขอนั่งเล่นเป็เพื่อนสักพักก็จะออกไปแล้วค่ะ”
“อ้าว หรอคะ แล้วจะไปไหนต่อคะ”
“อยากให้เค้าอยู่ด้วยนานหรอตัวเอง”
“ใหญ่จะไปทำธุระให้ป๊าที่โรงแรมค่ะ พอดีมีลูกค้าวีไอพีมาจากต่างประเทศต้องดูแลค่ะ”วันนี้คุณป๊าไปทำธุระที่ต่างจังหวัดจะกลับมาถึงก็ตอนเย็นเขาจึงอาสามาทำหน้าที่นั้นแทนซึ่งแขกวีไอพีก็คือเพื่อนของป๊าเขานั่นเองซึ่งก็เคยเจอกับร่างสูงอยู่หลายครั้งเขามีแผนมาทำธุระกิจในไทย่นี้จึงเจอกันบ่อย
“มิน่าละแต่งตัวหล่อเซียว มานั่งเล่นที่โซฟาย่อยอาหารก่อนค่ะ สักพักพี่จะไปอ่านหนังสือแล้ว”
ร่างบางชวนคนน้องมานั่งที่โซฟาจริงๆเธอแค่อยากใช้เวลากับเขาแค่นั้นเองเพราะ่นี้เธอไม่ค่อยว่างไปไหนกับเขาเท่าไรนักเนื่องจากต้องอ่านหนังสือสอบซึ่งคนน้องก็เข้าใจเรียนหมอก็ยากพอแล้วเื่เวลาก็ต้องทำใจด้วย แต่คนตัวเล็กแบ่งเวลาเก่งจัดการตัวเองเป็ทำให้เขาค่อนข้างชื่นชมคนตัวเล็ก
สองคนนั่งข้างกันตรงโซฟาหน้าทีวีคนตัวสูงลองเอียงศรีษะซบไหล่อีกคนแล้วเข้า IG ไถเล่นเรื่อยๆเขาเป็คนชอบสกินชิพเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ว่าอะไรเขาถึงกับยิ้มออกมามีคำที่ร่างบางพูดออกมาว่า “หนัก” แล้วก็เงียบไปเขาจึงตอบกลับว่า
“เดี๋ยวให้ซบคืน” แล้วบอกขอเติมพลังก่อนฝ่ารถติดไปทำงาน
อื๊ดอื๊ด เสียงสั่นโทรศัพท์ของร่างสูง มือเรียวกดรับทันที
“ว่าไงคะคุณเล็ก คิดถึงคุณใหญ่ขนาดนั้นเลย”
“พี่ใหญ่อยู่ไหนคะเปิดวิดีโอเร็ว เร็ว”
“เปิดทำไมคะ คุณใหญ่ขับรถอยู่ไม่ว่าง มันอันตรายรู้ป่าว” พราวหันมองคนอิงไหล่เธอคุยกับปลายสายซึ่งเดาน่าจะเป็น้องสาวของเขาที่เคยเล่าให้เธอฟังก่อนหน้า
“โกหก ขอให้ไม่มีแฟน”
กดเปิดวิดีโออย่างไวพราวได้แต่หัวเราะกับการกระทำของเขา มันน่ารัก คุณใหญ่ยืดตัวนั่งตรงเพื่อคุยกับคนน้อง
“เห็นยังคะ ว่ามาคุณเล็ก ทำไมอยากเห็นหน้าพี่ขนาดนั้น”
“พี่ใหญ่ไม่ได้ขับรถ โกหกน้อง ไม่น่ารักเลย” คนน้องโวยวายทันที
“โอเค คุณใหญ่ขอโทษค้าบบ ไม่โกรธเนอะ คนสวย”
“แล้วนี่พี่ใหญ่อยู่ที่ไหนคะ อยู่กับว่าที่พี่สะใภ้น้องรึป่าวคะ” พราวหันควบมองร่างสูงไม่แน่ใจว่าเป็เธอหรือว่าใครที่น้องของเขาเอ่ยถึงเนื่องจากเขาเปิดลำโพงเธอเลยได้ยินสองพี่น้องคุยกัน
“เอ่อ....พี่พราวคะขยับมาทางนี้หน่อยสิคะ” ร่างบางรู้ทันทีว่าเธอคือคนในหัวข้อในการสนทนากันของสองพี่น้องในครั้งนี้ ร่างสูงเอาโทรศัพท์ยื่นมาทางคนตัวเล็กยิ้มให้เ้าตัว
“ว้าว สวยจังเลยค่ะ สวัสดีค่ะพี่พราว” คนตัวเล็กหันมองเขาเล็กน้อยแล้วหันไปคุยกับน้องของเขา
“สวัสดีค่ะ น้อง....”
“ชื่อคุณเล็ก เป็น้องสาวของพี่ใหญ่ค่ะ เรียกน้องเล็กก็ได้ค่ะจะได้สนิทกัน”คุณใหญ่กรอกตามองบน น้องเขานี่มันจริงๆ เลย
“ค่ะน้องเล็ก แล้วรู้จักพี่พราวด้วยหรอคะ” บ้านนี้เค้าหน้าตาดีทั้งบ้านรึป่าวนะ
“รู้จักค่ะ คุณใหญ่เล่าให้ฟังว่ากำลังหาพี่สะใภ้ให้น้องอยู่ สวย นิสัยดีน้องว่าพี่ใหญ่ตาถึงมากเลยค่ะ”
“อ้าวยัยน้อง เื่นั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว เนอะพี่พราวเนอะ”
“ไม่เอาไม่คุยกับคุณใหญ่เบื่อแล้ว จะคุยกับพี่พราว”
“ยัยน้องพี่พราวต้องอ่านหนังสือจะคุยกับตัวเองนานไม่ได้นะรู้ป่าว”
“ไม่เป็ไรค่ะคุยได้”
ว่าแล้วสองสาวสวยของคุณใหญ่ก็คุยกันถูกคอเหมือนเป็พี่น้องที่คลานตามกันมาร่างสูงเลยเนียนนอนตักคนตัวเล็กซะเลย ได้ค้อนวงใหญ่กลับมาแต่เขาก็ไม่สนหรอกนะทำเป็เนียนไม่สนใจ กลิ่นหอมของคนตัวเล็กทำให้เขาเคลิ้มหลับไปพอลืมตาตื่นขึ้นก็เห็นร่างบางอ่านหนังสืออยู่โดยที่เขายังนอนตักคนพี่อยู่
“ตื่นแล้วหรอคะ” พราววางหนังสือในมือแล้วหันมามองเด็กตัวโต
“ขอโทษค่ะ พี่พราวลำบากแย่เลย แล้วนี่ใหญ่หลับไปนานแค่ไหนคะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ 10 นาทีได้มั้งคะที่คุณใหญ่หลับไปล้างหน้าก่อนไหมคะจะได้สดชื่น แล้วค่อยไปทำธุระ”
“แสนดีแบบนี้เป็แฟนกันไหมคะ” เด็กน้อยหยอดเธออีกแล้วพรางเดินไปล้างหน้าทำตามคนพี่บอกอย่างว่าง่าย
“คิก” ตัวเล็กขำกับมุกหยอดจีบสาวของเขา
“ไปแล้วนะคะ ถึงแล้วใหญ่ไลน์บอกอีกที”
“ขับรถดีๆนะคะ ไม่ต้องขับเร็ว โอเค๊”
เธอรู้ว่าเขาค่อนข้างจะชอบขับรถเร็วอาจเป็เพราะด้วยอายุที่กำลังชอบใช้ความเร็วแต่ดีหน่อยที่ร่างสูงไม่ค่อยใจร้อนเวลาขับรถแต่เธอก็ต้องเตือนเพราะอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ถ้าเราประมาท
“เป็ห่วงเค้าหรือตัวเอง” ร่างบางหันมองหน้าเขาทันทีที่เขาชอบทำเป็เล่นเธอเป็ห่วงแต่ยังมาทำเหมือนเื่ตลกเธอจะจริงจังเื่ความปลอดภัยของเขาเสมอ เมื่อเห็นหน้าคนตัวเล็กทำหน้าดุใส่เขาหยุดทันทีรู้ตัวว่าเล่นมากไปแต่เพราะไม่อยากให้เครียด
“โอ๋ โอ๋ ขอโทษค่ะ รู้ว่าเป็ห่วง คุณใหญ่จะไม่ขับรถเร็ว โอเคมั้ย” จับมือร่างบางพูดขอโทษพร้อมทำหน้าอ้อนๆ ผิดไปแล้วจะไม่ทำอีกแล้ว
“ค่ะ” พราวพยักหน้าเธอแพ้ลูกอ้อนของเขาตลอด
“ตั้งใจอ่านหนังสือนะคะ ขอให้สอบได้ ขอให้ข้อสอบออกตรงที่อ่านนะคะเทคแคร์นะ คุณใหญ่ต้องไปแล้ว”
ล่ำลาอยู่นานกว่าจะออกจากห้องจนร่างบางต้องดันหลังเขาออกจากห้องเนื่องจากเ้าตัวลีลาเหลือเกินกว่าจะไปได้เธอส่ายหน้ากับความทะเล้นของเขาแล้วเธอก็กลับไปอ่านหนังสือต่อ่บ่ายเพื่อนสาวสองคนจะมาติวหนังสือที่ห้อง
*****
ศร: ฉันกำลังถึงคอนโดพราว
ลูกน้ำ: รีบค่ะเพื่อนเค้ารอเธออยู่คนเดียวค่ะ
ศร: จริง?แป๊ปค่ะเจอกัน
ลูกน้ำ: ให้ไวค่ะคุณเพื่อน
“ไม่ต้องไปเร่งศรก็ได้ ยังไงวันนี้ก็ต้องนอนค้างที่ห้องพราวอยู่แล้ว”
“ค่ะแม่คนแสนดี เค้าก็ไม่ได้เร่งอะไรสักหน่อย แล้วนี่มีอะไรกินรองท้องรอแม่คนสวย”
“ปากว่างไม่ได้เลยนะคะเพื่อน ต้องกินตลอดเลย”
“เค้าเรียกว่าใช้เวลาว่างให้เป็ประโยชน์จ๊ะเพื่อน” เธอละเชื่อเพื่อนคนนี้เลยจริงๆลูกน้ำเป็คนที่หิวได้ตลอดเวลาจริง แต่กินยังไงก็ไม่อ้วนอาจจะเป็เพราะฮอร์โมนหรือไม่ก็ระบบการเผาผลาญดีกว่าคนอื่น
“มีแต่สปาเก็ตตี้กินก่อนไหม”
“ได้นะไม่ติดแล้วอยู่ไหนอ่ะพราว”
“อยู่ในตู้อ่ะ จะอุ่นก่อนไหม”
“ไม่อ่ะกินเลย อุ่นให้เสียเวลาทำไมก่อนคะ” ลูกน้ำจัดการกับสปาเก็ตตี้คำแรกต้องร้องทันที
“ว้าว อร่อยมากอ่ะพราว ซื้อร้านไหนหรอ เค้าจะได้สั่งกินที่บ้านบ้าง”ร่างบางหัวเราะกับคำพูดของเพื่อนเธอมันก็อร่อยอยู่หรอกแต่ไม่เวอร์ขนาดเพื่อนเธอ
“อร่อยขนาดนั้นเลย”
“ก็ใช่นะสิ ตกลงบอกได้ยังร้านอะไรคะคุณเพื่อน”
“ร้านนี้ต้องสั่งทำพิเศษนะ หากินยาก ต้องจองล่วงหน้าถึงจะได้กิน” ลูกน้ำยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่อะไรที่หายากแสดงว่าต้องพิเศษมาก เธอต้องสั่งไว้ข้ามวันเลยมั้ย
“เชฟคนนี้เค้าบริการถึงที่จ๊ะ ค่าบริการอาจจะแพงหน่อยแต่สำหรับพราวฟรีค่ะเพื่อน”
ลูกน้ำยิ่งฟังยิ่งงงมันมีเชฟที่บริหารทำอาหารให้ถึงบ้านเลยหรอทำไมเธอไม่เคยได้ยินมาก่อนแต่เดี๋ยวนะ สำหรับเพื่อนเธอฟรีอย่างงั้นหรอ คิดจบรับหันมองหน้าเพื่อนคนสวยทันที
“เอ๊ะ อะไร ยังไงคะ เค้างงไปหมดแล้ว เล่ามาค่ะ”
กริ๊งๆเสียงกริ่งดังขึ้นพราวรีบเดินไปเปิดประตูให้ศรทันที ของกินเต็มไม้เต็มมือไปหมดอยู่กับเพื่อนๆ เธอไม่มีคำว่าอดนี่คือเื่จริงที่สุด
“ยัยพราว เล่ามาเดี๋ยวนี้นะ ไม่ต้องมาหัวเราะเลย” ศรงงว่าเพื่อนกำลังคุยเื่อะไรกันและลูกน้ำก็เล่าให้เธอฟังทั้งหมดศรเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเพื่อนคนสวยของพวกเธอมีความลับอะไรที่พวกเธอสองคนยังไม่รู้แน่ๆด้วยสีหน้าของพราวอมยิ้มตาเป็ประกายยิ่งทำให้สองสาวอยากรู้มากขึ้น
“โอเคค่ะคุณเพื่อน ไม่เห็นต้องทำหน้าอยากรู้อยากเห็นขนาดนั้นเลยพราวเล่าให้ฟังอยู่แล้วไหม”
“เริ่มค่ะ หนังสือไม่ต้องอ่านแล้วละ ความเผือกต้องมาที่หนึ่งตอนนี้”
“เห็นด้วยยิ่งค่ะคุณศร เล่า มา ค่ะ คุณ พราว”
“ก็ไม่มีอะไร แค่มีเชฟทำอาหารให้ทานแค่นั้นเอง..” พราวพูดยังไม่จบศรก็แทรกขึ้นทันที
“แล้วเชฟที่ว่าคือใคร?”
“อย่าบอกนะว่า..”
“คุณใหญ่ของลูกน้ำค่ะเพื่อน จบนะ”
"กรี๊สสสสส" เสียงสองสาวร้องลั่นทั้งใ ทั้งตื่นเต้นอะไรกันเพื่อนเธอนี้นะให้คนอื่นขึ้นคอนโด ไม่อยากเชื่อ ต้องมีซัมติงแน่ลูกน้ำคิดเธอพอจะรู้ว่าคุณใหญ่จีบเพื่อนเธอแต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ดูอย่างพี่น๊ำสิตามจีบั้แ่ปีหนึ่งมากสุดแค่หน้าคอนโดก็บุญแล้ว
“ตกลงพราวเปิดใจให้น้องแล้วหรอถึงได้ให้มาถึงห้องขนาดนี้แถมยังทำอาหารให้ทานอีก”
“เปิดใจให้จีบไง ยังไม่ได้เป็แฟน”
“แหม นี่แค่ให้จีบยังได้ขึ้นห้อง ถ้าเป็แฟนแล้วไม่อยากจะคิด”
“ก็ห้องนอนไปเลยสิคะ ไม่เกินจริงค่ะคุณศร มีแววคลั่งรักนะเพื่อนเรา”
“โอ๊ย อิจฉาพราวอ่ะ อยากเป็พราว ให้คุณใหญ่จีบ คนอะไร สวย เท่ห์ หล่อได้ทุกลุคเลยอ่ะ แถมยังทำอาหารอร่อยอีก อยากเกิดเป็พราวๆๆ” ลูกน้ำทำเป็โอดครวญแซวเพื่อนคนสวย
“พอค่ะเพื่อนแกไปหยุดกินให้ได้ก่อนแล้วค่อยหวังจะให้ใครมาจีบ”
“แรงอยู่นะ”
พราวหัวเราะกับเพื่อนสองคนของเธออยู่ก็หันมาจิกกันซะงั้นนั่งทานของว่างก่อนที่จะอ่านหนังสือสามสาวเริ่มเมาส์มอยโดยเฉพาะเื่พราวกับคนตัวสูง เธอบอกแค่เปิดใจคุยเขาก็น่ารักดี คุยเก่ง ชอบเทคแคร์ เป็คนอบอุ่น เพื่อนสองคนได้ฟังแล้วรู้ทันทีว่าอีกไม่นานคงได้เป็แฟนกันแน่สองคนนี้ถึงอีกคนจะอายุน้อยกว่าแต่ก็ไม่มีปัญหาอะไรถ้าคุยแล้วคลิก พวกเธอพร้อมสนับสนุนสงสารก็แต่ว่าที่คุณหมอหนุ่มหล่ออุส่าตามจีบตั้งนานอย่างว่าแหละถ้าคนมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่
“ได้เวลาติวหนังสือแล้วเพื่อนๆ”
จากนั้นทั้งหมดก็เข้าโหมดจริงจังในการติวใช้เวลาค่อนคืนกว่าจะได้นอนพวกเธอต้องจำและทำความเข้าใจในเนื้อหาให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะให้คะแนนออกมาดีช่วยกันติวให้กันคนไหนไม่เข้าใจติดตรงไหนเพื่อนก็จะอธิบายให้ฟังจนอีกคนเข้าใจทั้งสามคนเป็เด็กหน้าห้องการทบทวนทำความเข้าในเลยทำให้ใช้เวลาไม่นานก็จำได้
*****
คุณใหญ่: ฝันดีนะคะ อย่าหักโหมมากเดี๋ยวไม่สบาย
ร่างสูงไลน์ทิ้งไว้ั้แ่ห้าทุ่ม ตีสองคนตัวเล็กพึ่งจับโทรศัพท์ถ้าเข้าโหมดติวหนังสือเธอจะปิดเสียงและไม่จับโทรศัพท์ เพราะ้ามีสมาธิให้ได้มากที่สุด
182
![สารพันเมนูเด็ด กลเม็ดสาวทะลุมิติ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754636399_69583143.webp)
