วันวันของนายฆาตกรPALMER46
ตอนที่1 ชีวิตประจำวันของนายฆาตกร
ผมชื่อปาล์ม สมัยเด็กเคยฝันอยากเป็ฮีโร่ชื่อPALMER46 เป็ชื่อที่แฟนผมตั้งให้ และแฟนผมซื้อชุดให้ผมแต่เพราะผ่านเหตุการณ์มาหลายๆอย่าง มีพวกอันธพาลทำให้แฟนผมต้องตายผมแค้นมากเลยฆ่าพวกมัน แต่หนึ่งในนั้นมันดันเป็ลูกของหัวหน้า FIB หัวหน้า FIB แค้นผมผมเลยโดนสั่งเก็บและก็มีรองหัวหน้า FIB มาช่วยผมมอบชีวิตใหม่ให้ผมโดยต้องทำงานให้เขา ผมมารู้ทีหลังว่าไอหัวหน้า FIB สั่งเก็บพ่อแม่ผมด้วย ผมแค้นมันเลยไปถล่ม FIB สุดท้ายหัวหน้าFIB โดนผมฆ่า และรองหัวหน้า FIB ที่ช่วยผมก็ได้ขึ้นมาเป็หัวหน้าแทนเพราะผมเล่นถล่ม FIB พวกรัฐบาลเลยตั้งค่าหัวผม 10,000,000บาท รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็วายร้ายซะแล้ว
…เช้าที่สดใส
ปาล์ม“9 โมงแล้วเหรอ หิวจัง”
ผมเดินไปห้องครัวแล้วก็เห็นเจนที่กำลังทำอาหารเช้้าอยู่
เจน“นายตื่นสายนะ”
ปาล์ม“ทำอะไรให้กินหน่อยฉันหิว ว่าแต่เธอทำอาหารเป็ด้วยเหรอ”
เจนนำอาหารที่เธอทำเสร็จให้ผมกิน: “ลองกินดูสิ ฉันทำเผื่อนายไว้แล้ว”
ปาล์ม (ยิ้มเล็ก ๆ พลางมองอาหารที่หน้าตาแปลกประหลาด) “ลองกินดูก็แล้วกันถ้าฉันไม่ตายไปก่อนนะ”
เจน (ยิ้มและหัวเราะเบา ๆ) “นายต้องกินไปให้หมดนะเพราะฉันตั้งใจทำสุดฝีมือเลย”
ปาล์ม(ยกช้อนขึ้นเตรียมลองชิม): “ถ้ารอดชีวิตไปได้ ฉันอาจจะตั้งชื่อนี้ว่า‘อาหารแห่งความกล้าหาญ’ ก็ได้นะ”
ปาล์ม(ลองชิมอาหาร แต่สีหน้าแสดงความไม่แน่ใจ) “นี้มัน...”
เจน(มองปาล์มอย่างคาดหวัง) “เป็ยังไงบ้างล่ะ”
ปาล์ม"แย่ที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยกินมาเลยหละ"
เจน (น้ำตาซึม)"ไม่เห็นต้องพูดแบบนี้เลย ก็ฉันทำไม่เป็นี่นาขนาดใช้มีดฉันยังใช้ไม่เป็เลย"
ปาล์ม"ใช้มีดเหรอ เดี๋ยวฉันจะสอนเอง ก่อนอื่นกำมีดให้แน่น รอจังหวะแล้วเข้าไปแทงตรงจุดสำคัญ"
เจน"เอ่อ... ฉันว่าไม่ใช่หละ งั้นสั่งกินเอาก็ได้ ง่ายดี"
(ขณะที่ทั้งสองกำลังทานอาหารที่สั่งมา)
ปาล์ม"แล้วคุณแม่บ้านไปไหนหละ ปกติเขามาทำอาหารให้นิ"
เจน"เขาขอลาไปเที่ยวต่างประเทศ 1 เดือนงั้มๆ"
ปาล์ม"แล้วทำไม FIB อย่างเขาถึงมาเป็แม่บ้านในบ้านหลังนี้ได้หละหรือเหมือนกับพวกทหารเกณฑ์ที่โดนสั่งไปรับใช้บ้านนายงี้เหรอ?"
เจน"เขาลาออกจาก FIB นานแล้วหละเหมือนเขาจะรับความเป็จริงอันสกปรกขององค์กรไม่ได้ ประกอบกับตอนนั้น FIB ชุดเก่าที่นายฆ่าไป มีแต่พวกสวะเลวๆตอนที่เธอทำงานทั้งโดนรังแกและคุกคามจากพวกที่มีอำนาจสูงกว่าถึงแม่ฉันจะช่วยเขาโดยการให้มาเป็ผู้ช่วยใกล้ตัวแล้วก็เถอะเธอก็ยังคงจะลาออกอยู่ดี ฉันคิดว่าเขาต้องดีใจมากแน่ๆ ที่นายจัดการพวก FIB ชุดเก่าไป"
ปาล์ม"เขาลาออกมาเป็แม่บ้านเนี้ยนะ เงินเดือนน้อยกว่าตั้งเยอะทำไมเขาไม่ไปทำงานอื่นแทนทั้งที่มีฝีมือ ไม่งั้นป่านนี้คงได้ใช้ชีวิตสบายๆไปแล้ว"
เจน"นี่นายดูถูกแม่บ้านบ้านหลังนี้เหรอ"
ปาล์ม"เปล่า ฉันแค่เสียดายโอกาส คนที่ไม่มีโอกาสแบบฉันเห็นแล้วรู้สึกเสียดาย"
เจน"จะเสียดายอะไรหละ ฉันยังเล่าไม่จบนะ ฟังก่อน!คุณแม่บ้านเขาเป็คนที่มีความสามารถในทุกด้าน หลังจากที่เขาลาออกแม่ฉันเสียดายความสามารถ เลยเสนอจ้างให้มาเป็ผู้ช่วยส่วนตัวที่บ้านแต่เหมือนนิสัยส่วนตัวของคุณแม่บ้านเป็คนเ้าระเบียบ เห็นอะไรขัดตาไม่ได้วันนั้นเขามาที่บ้านวันแรก เห็นบ้านรกไม่เป็ระเบียบ เขาเลยจัดให้ใหม่แล้วก็ลามไปทำงานบ้านอื่น จนแม่ของฉันเสนอจ้างเขาให้ควบงานแม่บ้านด้วยเลยและหลังจากวันที่แม่ฉันพานายมาอยู่ในบ้านหลังนี้ก็ให้คุณแม่บ้านคอยเป็ครูฝึกให้นายด้วย"
ปาล์ม"งั้นสรุป เขาเป็ผู้ช่วย FIB เอกชนที่ทำงานควบเป็แม่บ้านและครูฝึก...ซุปเปอร์แม่บ้านสินะ"
เจน"…คิดชื่อปัญญาอ่อนอะไรของนายกัน! ก็สมแล้วแหละที่เป็นาย 1เดือนนี้ งานบ้านเราแบ่งกันทำก็แล้วกันนะ"
ปาล์ม"ฉันไปนอนต่อหละ ฝากล้างจานด้วย"
เจน"เดี๋ยวก่อน ตอนนี้นายว่างนิ งั้นมาเรียนที่ห้องฉันก็แล้วกันฉันจะสอนวิชาฟิสิกส์ให้นาย"
ปาล์ม"ไม่เอาหรอก วันก่อนก็เพิ่งเรียนแคลคูลัสไปนี่ ปวดหัวจะตายและวันนี้วันเสาร์นะ เธอพักผ่อนดีกว่า"
เจน"ก็เพราะเป็วันเสาร์ไง ฉันถึงว่างสอนนาย"
ปาล์ม"ไม่เอาหรอก น่าเบื่อจะตาย"
เจน (ดึงปาล์ม)"มานี่เลย"
ปาล์ม:"ฉันไม่เห็นต้องใช้เื่พวกนี้เลย เสียเวลาเปล่าๆ"
เจน"ก็เหมือนในหนังไง คำนวณวิถีะุ และอะไรอีกหลายๆ อย่าง เท่จะตาย"
ปาล์ม"ไร้สาระ ชีวิตจริงไม่เหมือนในหนังหรอกนะ ถ้ามัวแต่คิดเื่พวกนี้ฉันคงตายไปนานแล้วหละ"
เจน(ทำสายตาอ้อนวอน) "ถ้านายนำไปใช้ถูกวิธีมันอาจดีก็ได้นะนายอาจเก่งกว่าเดิมหลายเท่าเลยก็ได้ นะๆๆๆ"
ปาล์ม(เดินออกไป) "ไม่หละ ให้ฉันได้พักผ่อนเถอะ"
เจน (คิดในใจ)งั้นได้เวลาใช้วิชาล่อลวง...กระบวนท่าที่ 1 ให้ความหวัง
เจน"อนาคตถ้าต้องใช้ชีวิตคู่กับใครสักคน...อยากได้คนที่ขยัน ฉลาด เรียนเก่งๆจัง"
ปาล์ม(หยุดเดิน) "จะว่าไป เธอว่างสอนฉันตอนไหนนะ"
เจน (ยิ้ม)"ตอนนี้เลย งั้นไปกัน"
…ณห้องเจน
ปาล์ม "นี่แล้วทำไมเธอถึงอยากสอนฉันหละ? ทั้งที่เป็วันหยุดของเธอแท้ๆถ้าเป็ฉันสมัยอายุเท่าเธอ คงจะไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ไม่ก็เล่นโทรศัพท์ทั้งวัน เอาเวลาไปทำสิ่งที่ทำแล้วมีความสุขดีกว่านะ"
เจน (พูดเบาๆ)"ฉันแค่อยากใช้เวลาอยู่กับนาย..."
ปาล์ม"เธอว่ายังไงนะ เธอพูดเบาไปนะ ฉันได้ยินไม่ชัด พูดใหม่ดังๆ ได้ไหม"
เจน(หน้าแดงและะโ) "ไอ้คนบ้าเอ้ย! เ้าโง่! ฉันบอกว่านายโง่ไง! ได้ยินไหม"
ปาล์ม"แล้วเธอโกรธอะไรฉันเนี่ย ฉันขอโทษนะ"
เจน (งง)"แล้วนายขอโทษอะไรฉันหละ"
ปาล์ม"ฉันก็ไม่รู้...ก็เห็นเธอโกรธนี่"
เจน"ทั้งที่ฉันเพิ่งด่านายไปนะ"
ปาล์ม"ถ้าการขอโทษมันจะทำให้อะไรๆ ดีขึ้น...ถ้าเธอโกรธฉันไม่ว่าเธอจะเป็ฝ่ายผิดหรือถูก ฉันก็จะเป็ฝ่ายขอโทษเองในวันที่ฉันติดอยู่ในความมืดมน เธอคือผู้ที่มอบแสงสว่างให้ฉันเพราะเธอสําคัญมากสำหรับฉัน ฉันไม่อยากจะเสียเธอไป"
เจน (เขิน)"พูดบ้าอะไรนะ...ไอบ้า คนบ้า ตาบ้า นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่ ฉันเขินจนไม่มีอารมณ์จะสอนเลยเนี่ย"
ปาล์ม"ฉันพูดให้ซึ้งนะ ไม่ได้ให้เขิน"
เจน(เขินหน้าแดง) "พูดแบบนี้ ผู้หญิงคนไหนจะไม่เขินกันล่ะแล้วนายอยากจะให้ฉันเป็…"
ปาล์ม (ยิ้ม)"อือ ก็เธอเป็เพื่อนเพียงคนเดียวของฉันนิ"
เจน(เปลี่ยนสีหน้า) "เพื่อน...ชิ ไอบ้าเอ้ย ทำให้เข้าใจผิดไปซะได้"
ปาล์ม (คิดในใจ)ฉันไม่ได้โง่นะเว้ย ฉันเองก็เขินนะ ถ้าจะให้พูดสิ่งที่คิดจริงๆไป "ค้าบบบอาจารย์"
เจน (คิดในใจ) เพื่อนบ้าอะไรเราเคยมีอะไรด้วยกันแล้วนะ
…เวลา 20.00น.
เจน"วันนี้พอแค่นี้ก็แล้วกัน นายนี่มันห่วยจริงๆ"
ปาล์ม"ก็มันน่าเบื่อนี่นา"
เจน"เพราะนายมัวแต่จ้องหน้าอกฉันอยู่ต่างหาก ไม่รู้จะจ้องทำไมนัก"
ปาล์ม (หน้าแดง)"ป่าวนะ ฉันไม่ได้จ้องเลย จริงๆ นะ"
เจน(ทำเสียงยั่วยวน) "หือ...จริงเหรอ ปากนายบอกว่าไม่แต่สายตามันหลอกกันไม่ได้หรอกนะ"
ปาล์ม (หน้าแดง)"ก็ได้...ใช่ ฉันจ้องมัน ฉันก็เป็ผู้ชายคนหนึ่งนะ! มีสาวสวย หุ่นดี เซ็กซี่น่ารัก...และดูสิ เวลาที่เธอขยับมันเด้งดึ๋ง และดูการแต่งตัวของเธอตอนนี้ซิใส่แค่เสื้อกับกางเกงใน แถมโนบรา ฉันจะเอาสมาธิไหนไปตั้งใจเรียนห๊ะ"
เจน (หัวเราะ)"วันหลังฉันจะเปลี่ยนชุดให้ดีก็ได้นะ ถ้านายไม่ชอบ"
ปาล์ม"ชอบสิ ไม่ต้องเปลี่ยน"
เจน"แล้วฉันต้องทำยังไงหละ"
ปาล์ม(หน้าแดงแล้วคิดในใจ) เยี่ยมเลย...ต้องตอบกลับไปยังไงดีนะ...
(ทันใดนั้นแคร์เปิดประตูห้องเข้ามา)
แคร์"กลับมาแล้วนะ"
ปาล์ม (พูดเบาๆ)"โถ่เอ้ย...มาได้ถูกเวลาฉิบหาย..."
แคร์:"ทำอะไรกันเหรอเด็กๆ"
เจน"หนูสอนหนังสือวิชาฟิสิกส์ให้เขาค่ะ"
แคร์"เก่งจัง เด็กมอปลายแต่สอนเด็กวิศวะได้ ส่วนนายขยันดีนะงั้นรีบเตรียมตัวไปทำงานของคืนนี้ซะ"
ปาล์ม (พูดเบาๆ)"โด่...ดับฝันฉันแล้วยังจะสั่งอีก..."
…ณห้องปาล์ม
เจนเดินเข้ามาในห้องขณะที่ผมกำลังเตรียมตัว
เจน "นี่ขอคุยด้วยสักแป๊บ ช่วยอะไรฉันหน่อย"
ปาล์ม"เดี๋ยวไว้หลังจากกลับมาก็ได้ พอดีฉันรีบ"
เจน"ขอร้องล่ะ ฟังก่อน เื่สำคัญมาก"
ปาล์ม(กำลังจะออกไป) "ขอโทษนะ งานนี้มันมีเวลาจำกัด ฉันต้องรีบไปจริงๆ"
เจน(ทำหน้าและเสียงเศร้า) "ขอร้องล่ะ มันคืออนาคตของฉันเลยนะ..."
ปาล์ม (หยุด)"รีบพูดมา"
เจน"ช่วยไปแก้เกรดวิชาฟิสิกส์ให้หน่อย ฉัน้าเกรดดีๆ ไปต่อมหาลัยนะฉัน้าให้เกรดดูดี"
ปาล์ม"อนาคตตัวเองก็ต้องทำด้วยตัวเองสิ ฉันไม่ทำงานแบบนั้นหรอกนะ"
เจน"ฟังฉันก่อนสิ! ทุกวิชาฉันได้ A หมดเลยนะแต่วิชานี้เด็กผู้หญิงทุกคนในห้องไม่มีใครได้ A เลยทั้งที่บางคนเก่งมากแท้ๆ และฉันเองก็มั่นใจมากด้วยว่าจริงๆ แล้วฉันได้ A ขนาดพวกผู้ชายคนที่เรียนอ่อนกว่าฉันยังได้ A เลยฉันคิดว่าต้องมีคนอยู่เื้ัแน่ๆ พรุ่งนี้จะเป็วันออกเกรดแล้ว ขอร้องล่ะช่วยฉันหน่อย"
ปาล์ม"ยอมรับผลของมันซะ เธออาจพลาดเองก็ได้"
เจน (คิดในใจ) พูดยังไงหมอนี่ก็คงไม่ช่วยงั้นคงต้องใช้ท่าไม้ตาย...กระบวนท่าที่ 2 พรีกาย
เจน"งั้นถ้าฉันจะให้นายทำเื่อย่างว่ากับฉัน นายพอจะสนใจไหมล่ะ"
ปาล์ม(ทำหน้าจริงจัง) "ฮือๆ...งั้นจะลองทำให้ก็ได้ ไม่ได้ทำเพราะข้อเสนอหรอกนะแต่เพราะความอยากช่วยเพื่อนมนุษย์ต่างหาก"
เจน"ทำเป็พูด เมื่อกี้ยังปฏิเสธไม่ถอยแท้ๆ"
ปาล์ม"เธอก็รักษาคำพูดด้วยนะ"
…เวลา 22.00น.
ใน่กลางคืนผมจะไปฆ่าพวกเลวที่สมควรตาย หรือพวกเลวที่กฎหมายทำอะไรมันไม่ได้บางทีก็รับงานจ้างฆ่าคน แต่ผมมักจะรับฆ่าเฉพาะคนเลวๆ เท่านั้น
ปาล์ม"ฆ่าได้สักที เกือบจะมาไม่ทันซะแล้ว เหนื่อยชิบหาย...นี่คุณแคร์แล้วไอ้แก่นี่ทำอะไรผิดเหรอ? ผมว่าไม่ต้องฆ่าอีกไม่กี่ปีก็คงจะแก่ตายไปเองแล้วหละ"
แคร์(พูดผ่านหูฟัง) "ไม่กี่ปีที่นายว่าน่ะ ต้องมีคนตายเพราะมันอีกกี่คนหละ และอีกอย่างผู้จ้างวานจ่ายงามซะด้วย ถ้านายยอมฆ่าไม่เลือกชั่วดี ป่านนี้เราคงรวยเละแล้วมีความสามารถขนาดนี้ทั้งทีดันอยากใจบุญซะงั้น"
ปาล์ม"ผมก็อยากเป็ฮีโร่นะถึงตอนนี้จะกลายมาเป็วายร้ายแล้วก็เถอะ...แต่อย่างน้อยได้ฆ่าคนเลวและได้เงินด้วยก็เป็งานที่ดีเหมือนกัน"
แคร์(พูดผ่านหูฟัง) "ตอนกลับ ฝากสั่งสอนพวกเด็กแว้นด้วยนะ เสียงดังน่ารำคาญ"
ปาล์ม"เดี๋ยวผมค่อยกลับนะ พอดีรับงานพิเศษมา"
ปาล์มลองแฮ็กระบบบริหารสถานศึกษาเมื่อเข้าไปดูเกรดของอาจารย์ที่สอนเจนก็ไม่พบอะไรเลยสงสัยเป็พวกหัวโบราณที่ยังใช้กระดาษแทนที่จะใส่ในระบบ
ปาล์ม"งั้นก็ไปถึงที่เลยก็แล้วกัน"
ผมไปโรงเรียนที่เจนเรียนและพยายามตามหาเอกสาร ผมจึงโทรถามเจน
ปาล์ม"ฮัลโหล แล้วเอกสารที่ฉันต้องแก้มันอยู่ตรงไหนหละ"
เจน"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง! ลองหาโต๊ะตามป้ายชื่อดูสิ เขาชื่ออาจารย์วรนุช"
ผมตามหาจนเจอโต๊ะที่มีชื่อและรูปของอาจารย์วรนุชอยู่ช่องเก็บของมันล็อคอยู่ ผมจึงคิดจะพังมัน แต่ก่อนที่กำลังจะพังผมก็หยุดเพราะได้ยินเสียงแปลกๆ มันเป็เสียงของผู้หญิง...ในโรงเรียนตอนดึกดื่น
ปาล์ม"เสียงอะไรวะ...หรือว่าจะเป็ผี? ผีก็มาสิวะ!จะฆ่าให้ตายอีกรอบเลย"
ผมจึงเดินไปตามเสียง...เป็เสียงผู้หญิงร้องแบบถี่ๆ
ปาล์ม"เสียงนี้มันเสียงครางของผู้หญิงนี่ มาทำบ้าอะไรในโรงเรียนดึกป่านนี้"
ผมจึงเดินตามเสียงไปดูให้แน่ใจภาพที่เห็นคืออาจารย์วรนุชกำลังทำเื่อย่างว่ากับนักเรียนหญิงของเธออยู่ทั้งสองคนเมื่อเห็นผมก็อึ้งตะลึง
ปาล์ม"คุณคืออาจารย์วรนุช ใช่ไหม"
(ทั้งคู่ใ)
อาจารย์วรนุช"PALMER46นี่...อย่าฆ่าฉันเลย ได้โปรด ขอร้องล่ะ จะเอาอะไรก็เอาไปเลย"
ปาล์ม"ใจเย็นๆ ก่อน ผมไม่ได้มาฆ่าใคร เด็กผู้หญิงคนนั้นยอมเอาตัวแลกเกรดเลยเหรอ มันคงสำคัญกับเธอมากสินะผมรู้นะว่าคุณคิดอะไร ไอ้ วรนุช! แกลดเกรดของนักเรียนหญิงทุกคนเพื่อที่จะหาคนที่ยอมแลกร่างกายกับแกทำแบบนี้มันทุเรศมาก คุณมันไม่เหมาะจะเป็อาจารย์! เอาล่ะทีนี้ฉันอยากให้นายเพิ่มเกรดของนักเรียนทุกคน ย้ำว่าทุกคน ที่เรียนวิชาของคุณให้ปรับเกรดพวกเขาเป็Aทั้งหมด แล้วผมจะเมินทุกเื่ที่คุณทำและคุณก็ห้ามทำเื่แบบนี้อีก! รอบหน้าถ้ามีอีก ผมจะฆ่าคุณซะคุณโชคดีที่หญิงสาวที่พึ่งทำกับคุณเป็ใครก็ไม่รู้...ถ้าหากมันเกิดขึ้นกับคนสำคัญของผมคุณคงตายไปนานแล้ว"
อาจารย์วรนุช"ดะ...ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว จะทำตามที่บอกให้ก็ได้"
นักเรียนหญิง"เอ๋ออออ...งั้นฉันก็เสียตัวฟรีอะดิ"
ปาล์ม"เธอก็ชอบมันนี่ดูจากเธอตอนนี้แล้ว...ขนาดเจอฉันที่เป็คนแปลกหน้าก็ยังไม่รีบหาเสื้อผ้าใส่อีก"
(นักเรียนหญิงหยิบชุดขึ้นมาใส่)
นักเรียนหญิง"ชิ...ไอ้ฆาตกรเลวเอ้ย"
ปาล์ม"คราวหลังก็คิดให้ดีก่อนจะทำอะไร มันไม่คุ้มหรอกกับผลที่ตามมา...ไสหัวไปแล้วรีบกลับบ้านไปซะ"
…กลับถึงบ้านเวลา 01.00 น.
ปาล์มไปหาเจนที่ห้อง“ฉันทำมันเสร็จแล้วหละ”
(ปาล์มเห็นเจนกำลังหลับอยู่)
ปาล์ม (ยิ้ม)"หลับแล้วเหรอ...เซ็งเลย"
ปาล์มคิดจะปลุกเจนแต่ลังเลก่อนจะนั่งลงข้างๆ ปาล์มจึงไปนอนข้างเจนแล้วเปิดเสื้อของเธอแล้วก็ถอดกางเกงในของเธอออก
เจนรู้สึกตัวตื่นขึ้นแล้วก็ตบหน้าผมไปหนึ่งครั้ง“นี้นายทำบ้าอะไรนะ คิดจะลักหลับฉันเหรอ โรคจิตหรือไง”
ปาล์ม"ก็งานเสร็จแล้วนี่...แล้วเธอก็บอกว่า…"
เจน "ออกไปออกไปจากห้องฉันซะ"
ปาล์ม"ฉันขอโทษนะ...ให้อภัยฉันด้วย"
เจน"ทำไม...ทำไมนายต้องทำแบบนี้ ไอ้ลามก"
(ปาล์มร้องไห้)
ปาล์ม"ขอโทษ...ฉันขอโทษ"
เจน"เดี๋ยวก่อน อย่าร้องไห้สิ...ฉันขอโทษ ฉันแค่...ประจำเดือนมาน่ะ"
ปาล์ม"...ฉันก็คิดว่าเธอโกรธเพราะเื่นั้น"
เจน"เปล่าหรอก...พอดีประจำเดือนมันมาน่ะ"
ปาล์ม"งั้นคืนนี้ขอนอนข้างๆ เธอได้ไหม"
เจน"อือ...ได้สิ"
(ผมลงไปนอนข้างเธอแล้วเอามือกอดเธอไว้)
…10 นาทีต่อมา
เจน"ปาล์ม...นายหลับยัง"
ปาล์ม"ยัง"
เจน"นายรู้ไหม...ถึงฉันทำตัวดูง่ายแบบนี้แต่อันที่จริงแล้วฉันไม่ง่ายแบบนี้กับทุกคนหรอกนะนายเป็คนเดียวเลยที่ฉันยอมให้ได้มากขนาดนี้"
ปาล์ม"ทำไมหละ เธอชอบผู้ชายเลวๆ เหรอ"
เจน"ไม่เลย ตรงข้ามเลยต่างหาก ภาพที่คนอื่นเห็นนายคือฆาตกรเลวอำมหิตไร้หัวใจแต่อันที่จริงมันไม่ใช่เลย ภาพที่ฉันเห็นคือเด็กผู้ชายขี้แย ขี้อ้อนที่โดนโกรธนิดเดียวก็ร้องไห้แล้ว"
ปาล์ม"ฉันเองก็เหมือนกัน...ไม่ใช่ทุกคนที่ฉันจะเสียน้ำตาให้คนคนนั้นต้องเป็คนที่สำคัญ...คนที่ฉันไม่อยากจะเสียไป...คนที่ฉันรัก"
เจน"ฉันเองก็รักนายนะ...ถ้าฉันอยากจะเป็แฟนกับนายละ?ฉันอยากจะพูดคำนี้มานานแล้ว"
ปาล์ม"เอาสิ...ฉันเองก็อยากจะเป็แฟนเธอ"
(เจนยิ้ม)
เจน"เรามาไกลถึงขั้นนี้แล้วแต่พึ่งจะมาเป็แฟนกัน เป็คู่ที่แปลกดี"
ปาล์ม"ในท่ามกลางโลกที่มืดมนของฉัน เธอคือดอกไม้ที่คอยให้ความสวยงามแก่ฉันเป็ดอกไม้ที่ฉันอยากจะคอยปกป้อง รักษาคอยรดน้ำทุกวันเพื่อให้เติบโตไปอย่างสวยงาม"
เจน"ท่อนหลังมันฟังดูลามกแปลกๆ แต่ฉันคงจะคิดไปเอง"
ปาล์ม"เธอคิดไปเอง...ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ"
(เจนหัวเราะแบบน่ารัก)
เจน"ก็เพราะคนขี้เหงาอย่างนายเป็คนพูดไง ฉันเลยคิดแบบนั้น"
ปาล์ม"ฝันดีนะ"
เจน"ฝันดีนะ...ที่รัก"
11K
