Survival Games [เกมส์แห่งการเอาชีวิตรอด]

หลังจากงานเก็บกวาดทำความสะอาดครั้งใหญ่ผ่านพ้นไป ใบหม่อนกับลัคกี้และเฟิร์นต่างก็พากันเข้าครัว ช่วยกันทำอาหารมื้อใหญ่เป็นมื้อเย็น เพราะตลอดสิบวันที่ผ่านมากินแต่อาหารอัดเม็ดตลอด พอได้เจอครัวสาวๆ ต่างก็อยากทำอาหารดีๆ มากินบ้าง และในระหว่างทานอาหารโชคที่คาใจมาตลอด ก็อดที่จะถามขึ้นอย่างสงสัยไม่ได้
"นี่กันต์ทำไมนายถึงขายข้อมูลที่ได้มาทั้งหมดไปละ ทั้งยังเรื่องการอัพระบบเป็นระดับ 5 ด้วย"
"เหตุผลง่ายๆ ครับ" กันต์กล่าวพลางเปิดภาพโฮโลแกรม เกี่ยวกับข้อมูลความแข็งแกร่งของแต่ละประเทศ แล้วลองเปรียบเทียบอันดับของประเทศไทยกับประเทศอื่นๆ แล้วประเทศไทยเองก็รั้งอยู่อันดับท้าย ก่อนที่จะเลื่อนให้ดูข้อมูลสัตว์อสูรรอบๆ เมืองในรัศมี 50 กิโลเมตร แล้วเปิดค่าสถานะของสัตว์กลายพันธุ์รอบๆ ให้ดู ทำเอาอึ้งกันไปไม่น้อยเลยทีเดียว
"อ่อ!! พี่พอจะเข้าใจล่ะ ว่าแต่ปลอกคอทาสที่ไว้ใช้จับอสูรน่ะ นายดรอปได้หรือหลอมเองกันแน่"
"หลอมครับ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไป เพราะวัตถุดิบที่ใช้หลอมปลอกคอทาสถึงจะเป็นระดับต่ำสุด ต่อให้สามผู้ก่อตั้งกับสองขั้วอำนาจบุกไปเอง ก็ยังไม่สามารถเอาชนะได้ในเวลานี้แน่นอน"
"ห๊า!! แล้วมันดรอปจากสัตว์กลายพันธุ์ตัวไหนบ้างล่ะ"
"ระดับต่ำสุดดรอปจากเสือขาวที่ใบหม่อนเลี้ยงนั่นแหละครับ"
"ว่ายังไงน้าาา!! แล้วนายจะขายแค่ 1 เหรียญทองเท่านั้นเองหรอ" โชคถึงกับแทบสำลักแล้วโพล่งออกมาทันที
"อย่าเพิ่งตกใจไปสิครับ ด้วยค่าสถานะของพวกเขาในเวลานี้ อีกไม่เกินสามเดือนก็น่าจะเอาชนะเสือขาวได้แล้ว ที่ผมเลือกขายราคานี้เพื่อที่จะให้มันกระจายออกไปได้เร็ว เพราะมันสามารถใช้กับคนได้ด้วย" กันต์เริ่มเอ่ยด้วยสีหน้าที่จริงจังมากขึ้น พลางตั้งใจหันไปพูดกับลัคกี้โดยเฉพาะ
"โดยเฉพาะเธอนะลัคกี้ ในภายภาคหน้าปลอกคอทาสพวกนี้ อาจผูกติดกับตัวทาสที่เป็นมนุษย์ ความสงสารของเธอควรมีขีดจำกัด หากคิดอะไรไม่ออกแล้วล่ะก็ ให้ลองนึกถึงจุดอพยพที่ 6 เป็นหลัก ว่าทำไมนักล่าถึงได้ลดลงอย่างน่าใจหาย เพราะทุกคนเลือกที่จะละทิ้งการเป็นนักล่าที่ต้องเสี่ยงชีวิตทุกวัน ไปเป็นพวกก่อสร้างกับเกษตรกรที่มีเงินเดือน แถมยังมีอาหารกินครบสามมื้อ ทั้งๆ ที่พวกมันทำงานกันเดือนละไม่ถึง 7 วันด้วยซ้ำ หากยังนึกภาพอะไรไม่ออกให้นึกซะว่า พวกมันอยู่ในช่วงอายุเท่าไหร่กัน แล้วให้ลองมองไปที่ใบหม่อนกับเบลและฟิวส์ ขนาดพวกเด็กๆ ยังต้องออกล่าและฝึกฝนการต่อสู้ เพื่อให้พวกคนหนุ่มๆ อย่างพวกมันมีชีวิตอย่างสุขสบาย มันสมควรแล้วหรือไม่"
กันต์ตั้งใจกล่าวจี้ไปที่ลัคกี้โดยเฉพาะ ครั้งแรกที่ลัคกี้ได้ฟังว่าปลอกคอทาสใช้กับมนุษย์ได้ เธอก็เริ่มใจคอไม่ดีขึ้นมา แต่พอฟังเหตุผลของกันต์เธอก็พอจะเข้าใจได้ เพราะชีวิตก่อสร้างกับเกษตรกรในจุดอพยพที่ 6 มันสบายเหลือเกิน นอกจากจะมีเงินเดือน เดือนละ 30 เหรียญทอง แถมยังมีอาหารให้ครบสามมื้ออีก
ผิดกับนักล่าที่ต้องเสี่ยงชีวิตออกไปล่าทุกวัน แต่เฉลี่ยแล้วได้เดือนๆ นึงก็ประมาณ 60-70 เหรียญทอง ทว่านักล่านั้นต้องซื้ออาหารกินเอง ซื้ออาวุธ ซื้อยารักษา คนที่ตายไปในช่วงที่ออกล่า กลับไม่เคยมีใครพูดถึงเลย ผิดกับพวกก่อสร้างกับเกษตรกรที่รู้จักกันไปทั่ว และมันเป็นหนึ่งในเหตุผลที่นักล่าทุกคนอยากวางมือ
ก่อนที่บาสจะเริ่มเป็นฝ่ายที่เอ่ยถามขึ้นบ้าง "แสดงว่าหัวหน้ามั่นใจแล้วสินะว่าปลอกคอทาสพวกนี้ จะต้องถูกนำไปใช้กับมนุษย์ใช่ไหมครับ"
"อืม!! มันขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น อย่าลืมว่าปลอกคอทาสพวกนี้ เป็นหลักค้ำประกันชั้นเลิศ ที่ทาสในปกครองไม่สามารถทรยศหรือหลบหนีได้ เมื่อพวกเขารู้ถึงความสามารถปลอกคอทั้งหมด จะต้องนำมาใช้อย่างแน่นอน เพราะที่จุดอพยพนี้ใช้ระบบทาส ก็เพื่อตัดปัญหาในการเสียงบประมาณโดยไม่จำเป็น แล้วเอางบประมาณมาสนับสนุนนักล่าเพื่อป้องกันฐานที่มั่น นั่นคือปัจจัยหลักที่จุดอพยพที่ 1 เป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุด"
สิ้นเสียงของกันต์แม้ทุกคนจะสงสารเหล่าทาสในอนาคต แต่ก็อย่างที่กันต์พูดถ้าหากนักล่าถอนตัวไปหมด แล้วใครล่ะที่จะปกป้องฐานที่มั่น หากเป็นเช่นนั้นก็ไม่ต่างไปจากการล่มสลายดีๆ นี่เอง ถ้าพวกเขาที่เป็นนักล่าต้องมาตายเพราะคอยปกป้องทาส อย่างน้อยที่สุดทาสก็ต้องทำงานอย่างซื่อสัตย์ไม่ใช่นั่งกินนอนกินอย่างเดียว
หลังจากพวกเขาทานมื้อเย็นกันจนอิ่มแปล้ กันต์ก็นำเงินที่เขาได้มาเพิ่มอีก 3,000 เหรียญทองกับเงินที่จะสร้างกิลด์อีก 2,000 เหรียญทอง และอัญมณีขนาดเล็กทั้งหมด ที่เขาดองเอาไว้จนแทบจะลืมไปแล้วกับของใหม่ที่พึ่งดรอปได้เมื่อคืน ออกมาแบ่งให้ทั้งห้าคนในกลุ่ม
โดยการคำนวนให้ค่าสถานะพวกเขาขึ้นมาอยู่ในระดับไล่เลี่ยกัน และให้อัพระบบเป็นระดับ 5 ทุกคน ตอนแรกทุกคนไม่ค่อยจะเห็นด้วยเท่าไหร่ เพราะต้องการให้เก็บเงินสำรองเอาไว้ก่อน แต่เมื่อเจอคำตอบของกันต์ที่บอกว่า อีกสามวันจะมีเงินก้อนใหม่เข้ามาหาถึงที่เอง และให้พวกเขารีพอัพระบบโดยเร็ว
เพราะถึงแม้ว่าสามผู้ก่อตั้งกับสองขั้วอำนาจ จะรู้เรื่องการอัพเกรดระบบไปแล้ว แต่ยังไม่ปรากฏในลิสต์ว่ามีการอัพเป็นระดับ 5 แสดงว่าพวกเขากำลังชั่งใจคิดกันอยู่ เพราะกันต์จงใจที่จะไม่บอกรายละเอียดเพิ่มเติม พวกเขาทั้ง 5 จึงทำการอัพเกรดระบบพร้อมกัน เพื่อที่อย่างน้อยๆ จะได้มีเงินมาช่วยกิลด์เพิ่มวันละ 500 เหรียญทอง
3 วันต่อมา...
หลังจากที่กิลด์ของกันต์ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว ซึ่งพวกเขาก็ได้รับทาสมาสิบคนจากสมาคมนักล่าที่จัดมาให้ ซึ่งทาสพวกนี้ไม่เสียเงินแค่ให้กินอยู่สามมื้อเท่านั้น โดยจัดเป็นแม่บ้านสาว 8 คน และคนงานชายทำสวน 2 คน เลยประหยัดแรงพวกเขาไปเยอะพอสมควร
ไม่นานพี่โชคก็เริ่มแพลนขึ้นมาว่า เนื้อที่รอบคฤหาสน์ค่อนข้างเยอะ เลยว่าจะจัดทำสวนปลูกผักมันซะเลย ส่วนสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่น้ำแห้งไปแล้ว ก็เอาไว้เป็นสถานที่ฝึกซ้อมยิงธนู ห้องโถงก็จัดเอาไว้เป็นสถานที่ประชุม โดยพี่โชคได้จัดแบ่งหน้าที่ของแต่ละคนอย่างเสร็จซัพ
กันต์ = หัวหน้ากิลด์ [กิน นอน ล่า ตามแต่อารมณ์] ใบหม่อน = รองหัวหน้ากิลด์ [เพราะเธอมีสัตว์กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่ง] โชค = เป็นเสนาธิการ ดูแลงบประมาณเพื่อคอยซัพพอร์ตสมาชิกในกิลด์ และทำการติดต่อค้าขาย ลัคกี้ = หัวหน้ายาม ดูแลเรื่องนักล่าที่ต้องไปเฝ้ายามที่ประตูเขตใต้ บาสกับเฟิร์น = ครูฝึก คอยสอนรูปแบบการออกล่าเป็นกลุ่ม โดยเน้นความปลอดภัยเป็นหลัก
เมื่อสร้างกิลด์แล้วก็จำเป็นต้องรับผิดชอบประตูทางเข้าออกเขตใต้ทั้งหมดด้วย เพื่อที่จะให้คนธรรมดาในจุดอพยพ ที่อัดแน่นไปทางเขตเหนือกับตะวันออก กระจายตัวมาสร้างร้านค้าและที่อยู่ในโซนเขตใต้บ้าง เพื่อให้นักล่าระดับล่างทั่วไปมีที่พัก หรือแม้แต่กลุ่มคนลี้ภัยจากจุดอพยพอื่นๆ ที่พยายามเดินทางมาที่นี่
ซึ่งกิลด์นั้นมีรายได้หลักจากค่าภาษีทุกคนที่อยู่ในโซนนั้นๆ ส่วนการออกล่าก็เพื่อสร้างเสริมความแข็งแกร่งให้มากขึ้น เพื่อที่จะได้ไม่ต้องสูญเสียฐานที่มั่นในอนาคต และกิลด์ของกันต์ก็มีชื่อว่า "กิลด์นักฆ่าทมิฬ" โดยที่ทุกคนลงความเห็นตรงกัน เพราะมันใกล้เคียงกับฉายาของกันต์นั่นเอง
ช่วงสองวันก่อนสามผู้ก่อตั้งกับหัวหน้ากิลด์อื่นๆ ก็ปรากฏรายชื่อในระบบว่ามีการอัพเป็นระดับ 5 เรียบร้อยแล้ว ในตอนแรกโชคและคนอื่นๆ ก็คิดว่าพวกเขาคงจะไม่มาซื้อปลอกคอทาส แต่กลับผิดคาดหลังรายชื่อปรากฏไม่นาน พวกเขาถึงกับรีบกรูกันเข้ามาตั้งแต่วันที่สอง เพื่อถามถึงวัตถุดิบที่ต้องใช้ในการหลอมปลอกคอทาส
ส่วนกันต์ก็ขายข้อมูลไปคนละ 10 เหรียญทอง พอพวกเขารู้ว่าตัวไหนที่ดรอปถึงกับเดินคอตกกลับไปทันที เพราะพลังของพวกเขายังไม่อาจเอาชนะเสือขาวได้ แถมอาวุธระดับสามก็ยังตีมันไม่เข้าอีกด้วย ส่วนอาวุธระดับสี่นานๆ จะปรากฏออกมาสักที แต่ราคาก็สูงลิบเช่นกันตกชิ้นละ 300 หรียญทอง มีแค่ลุงเหมากับโรสที่ได้ครอบครอง
แต่พวกเขาก็ไม่เสี่ยงที่จะออกไปล่าเจ้าเสือขาวแน่นอน สุดท้ายก็ต้องรอจนครบสามวันมาติดต่อขอซื้อปลอกคอระดับต่ำไปก่อน ซึ่งวิธีการใช้งานก็ง่ายมากแค่จัดการสัตว์กลายพันธุ์ใหหมดสภาพ แล้วโยนปลอกคอทาสใส่ตัวมัน ถ้าสำเร็จในครั้งแรกก็ถือว่าโชคดีไป ถ้าไม่สำเร็จก็ต้องโยนเข้าไปใหม่ เหมือนเกมส์จับโปเกม่อนนั่นแหละ
ที่สำคัญปลอกคอทาสระดับต่ำ สามารถจับสัตว์กลายพันธุ์พิเศษ ในสิบรายชื่อที่เขาเคยขายไปให้อยู่ก่อนหน้า ซึ่งน่าจะใช้ประมาณ 10-20 อันเพื่อจับมัน นั่นคือเหตุผลที่เขาขายมันในราคาถูกๆ แต่ถ้าจับสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูง ก็ใช้ประมาณ 5-6 อันก็จับได้แล้ว แต่ความแข็งแกร่งมันผิดกันลิบลับ
พอจับได้แล้วก็จะปรากฏหนังสือทาสขึ้นเป็นอันว่าเสร็จสิ้น แต่กรณีของกันต์มีแหวนผนึกอสูรรับใช้ จึงสามารถเก็บไว้เวลาเดินเล่นในจุดอพยพ ซึ่งแหวนผนึกระดับต่ำเขาก็มีขายวงละ 10 เหรียญทอง สามารถเก็บอสูรได้มากสุด 3 ตัว ซึ่งการค้าหลังจากการพักผ่อนมาสามวันก็ได้สูงถึง 1,000 เหรียญทองเลยทีเดียว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.15 กิลด์นักฆ่าทมิฬ

นิยายแนะนำ

Survival Games [เกมส์แห่งการเอาชีวิตรอด]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.15 กิลด์นักฆ่าทมิฬ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้