มหาศึกแห่งจักรวาล

หลังจากกลับจากพื้นที่นอกเมือง

นัทกับมาร์โกไม่ได้รีบกลับไปทำงานต่อ

ตัวอย่างแร่ที่เก็บมาได้ถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบ

บางส่วนถูกแยกไว้สำหรับการทดลองในอนาคต

บางส่วนถูกเก็บเข้าระบบ

ส่วนด้ามขวานเก่า...

นัทยังคงวางมันไว้ข้างโต๊ะเหมือนเดิม

แบบร่างง้าวสองคมถูกพับเก็บอยู่ในลิ้นชัก

วันนี้เขาไม่ได้คิดจะวาดต่อ

เพราะยิ่งคิดมากเท่าไร ก็ยิ่งพบว่ามีรายละเอียดที่ต้องทดลองอีกมาก

นัทจึงตัดสินใจพักเรื่องนั้นไว้ก่อน

"ออกไปข้างนอกไหม?"

มาร์โกถาม

นัทเงยหน้าจากสมุด

"ไปไหน?"

"ตลาด"

"ซื้ออะไร?"

"อาหาร"

นัทเงียบไปครู่หนึ่ง

"...จริงด้วย"

มาร์โกถอนหายใจ

"นายจดแต่เรื่องแร่จนลืมว่าต้องกินข้าว"

"ข้อมูลสำคัญกว่า"

"อาหารก็สำคัญ"

"ก็จริง"

นัทลุกขึ้น

"ไป"

ตลาดช่วงกลางวันคึกคักกว่าที่คิด

ผู้คนจำนวนมากเดินสวนกันไปมา

เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้า

เสียงรถลาก

เสียงเหล็กกระทบกันจากร้านช่าง

ทุกอย่างผสมกันจนเกิดเป็นเสียงวุ่นวายของเมือง

นัทเดินไปพร้อมกับมาร์โก

สายตาของเขากวาดมองสิ่งต่าง ๆ รอบตัวตามนิสัย

เขาเริ่มคุ้นเคยกับเมืองนี้มากขึ้นแล้ว

รู้ว่าร้านไหนขายอาหาร

รู้ว่าร้านไหนรับซื้อวัตถุดิบ

รู้ว่าถนนเส้นไหนไปยังเขตช่าง

แต่ยิ่งอยู่ที่นี่นานขึ้น...

เขากลับรู้สึกว่าเมืองนี้ยังมีอะไรอีกมากที่เขาไม่รู้

"พี่"

"ว่า?"

"ตรงนั้นมีอะไร?"

นัทชี้ไปยังพื้นที่เปิดขนาดใหญ่ด้านหน้า

ผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังยืนล้อมวง

มีเสียงดังเป็นระยะ

เคร้ง!

ฟึ่บ!

ปัง!

มาร์โกมอง

"ลานประลองมั้ง"

"ไปดูไหม?"

"กินข้าวก่อน"

"ดูแป๊บเดียว"

มาร์โกมองหน้าเขา

"นายบอกแป๊บเดียวทีไร ไม่เคยแป๊บเดียว"

"ครั้งนี้จริง"

"..."

มาร์โกถอนหายใจ

"ห้านาที"

นัทยิ้ม

"ตกลง"

เมื่อเดินเข้าไปใกล้

นัทเห็นนักสู้สองคนกำลังต่อสู้กันกลางลาน

คนหนึ่งถือดาบยาว

อีกคนถือค้อนขนาดใหญ่

ทั้งคู่กำลังปะทะกันอย่างรุนแรง

เสียงอาวุธกระทบกันดังต่อเนื่อง

นัทมองอย่างสนใจ

"ใช้ปราณทั้งคู่"

มาร์โกพยักหน้า

"ดูจากการเคลื่อนไหวแล้วใช่"

นักดาบก้าวเข้าโจมตี

ดาบฟาดลงจากด้านบน

คู่ต่อสู้ยกค้อนรับ

เคร้ง!

แรงกระแทกทำให้พื้นใต้เท้าของทั้งคู่แตกร้าวเล็กน้อย

ผู้ชมส่งเสียงดังขึ้น

นัทมองอย่างตั้งใจ

แต่แล้ว...

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ฟิ้ว!

นัทหันกลับทันที

บางสิ่งพุ่งผ่านเหนือศีรษะเขา

มันเป็น...

กระบี่

หนึ่งเล่ม

จากนั้นอีกเล่ม

ฟิ้ว!

และอีกเล่ม

ฟิ้ว!

นัทเงยหน้าขึ้น

ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย

กระบี่จำนวนหนึ่งกำลังลอยอยู่กลางอากาศ

โดยไม่มีใครจับมัน

มันหมุนช้า ๆ อยู่เหนือชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล

ชายคนนั้นไม่ได้ถืออาวุธ

เพียงยืนหลับตาอยู่

นัทมองภาพตรงหน้า

"...อะไรนั่นวะ?"

มาร์โกเองก็หยุดมอง

"ไม่รู้"

กระบี่เล่มหนึ่งพุ่งออกไป

ฟิ้ว!

มันพุ่งผ่านลานประลอง ก่อนหยุดกลางอากาศ

จากนั้นหมุนกลับ

อีกเล่มพุ่งตาม

ฟิ้ว!

กระบี่ทั้งสองไม่ได้โจมตีผู้คน

มันเพียงกำลังฝึกเคลื่อนไหวตามคำสั่งของเจ้าของ

ชายคนนั้นลืมตาขึ้น

กระบี่ทั้งหมดหยุดพร้อมกัน

จากนั้นค่อย ๆ ลอยกลับมาหาเขา

หนึ่งเล่ม

สองเล่ม

สามเล่ม

นัทนับอยู่ในใจ

"...สิบ"

มาร์โกมองเขา

"อะไร?"

"สิบเล่ม"

"ฉันเห็น"

นัทหรี่ตา

"เขาใช้พลังอะไร?"

มาร์โกเงียบไป

ก่อนตอบ

"น่าจะพลังจิต"

นัทไม่ตอบ

เขายังคงมองกระบี่เหล่านั้น

ชายคนนั้นเดินผ่านพวกเขาไป

กระบี่ทั้งสิบเล่มลอยตามหลังเหมือนฝูงนก

ไม่มีเชือก

ไม่มีด้ามจับ

ไม่มีคนช่วยถือ

เพียงลอยอยู่กลางอากาศและเคลื่อนที่ตามความคิดของเจ้าของ

นัทหันมองจนกระทั่งชายคนนั้นเดินหายไปในฝูงชน

มาร์โกตบไหล่

"ไปได้แล้ว"

นัทไม่ขยับ

"พี่"

"อะไร?"

"เมื่อกี้..."

"หือ?"

"เขาควบคุมกระบี่สิบเล่ม"

"ใช่"

"ด้วยพลังจิต"

"น่าจะ"

นัทเงียบ

เขามองมือของตัวเอง

จากนั้นมองไปยังทางที่ชายคนนั้นเดินจากไป

ภาพกระบี่สิบเล่มยังคงติดอยู่ในหัว

พวกเขาเดินออกจากลานประลอง

แต่คราวนี้นัทเงียบกว่าปกติ

มาร์โกสังเกตเห็น

"คิดอะไรอยู่?"

"เปล่า"

"นายทำหน้าแบบนั้นทุกครั้งที่บอกว่าเปล่า"

นัทถอนหายใจ

"ก็แค่กำลังคิดเรื่องพลังจิต"

"เรื่องที่นายเห็น?"

"อืม"

เขาหยุดเดิน

"ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าพลังจิตก็แค่ผลัก ดึง ป้องกัน หรือช่วยให้ลอย"

มาร์โกพยักหน้า

"นั่นคือสิ่งที่เราเคยใช้"

"แต่คนเมื่อกี้..."

นัทหันกลับไปมอง

"เขาไม่ได้เอาพลังจิตมาเสริมร่างกาย"

"เขาเอามันออกไปข้างนอก"

มาร์โกเงียบ

นัทพูดต่อ

"แล้วใช้มันควบคุมสิ่งอื่น"

"ใช่"

"แปลว่าพลังจิตไม่ได้มีข้อจำกัดแค่ที่ตัวเรา"

มาร์โกมองหน้าเขา

"อย่าเพิ่งคิดไกล"

นัทหันกลับมา

"ทำไม?"

"เพราะนายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องควบคุมมันยังไง"

"รู้"

นัทตอบทันที

"แต่คิดไว้ก่อนได้"

มาร์โกหัวเราะ

"นั่นแหละที่ฉันกลัว"

ทั้งสองเดินต่อไปตามถนน

นัทไม่ได้เปิดระบบ

ไม่ได้ลองใช้พลังจิต

ไม่ได้พยายามเลียนแบบชายคนนั้น

เขาเพียงเก็บสิ่งที่เห็นไว้ในหัว

เหมือนกับที่เขาเคยทำกับแร่

เห็น → จดจำ → คิด → ทดลองในเวลาที่เหมาะสม

แต่ก่อนที่จะกลับที่พัก

เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากตรอกด้านข้าง

โครม!

ทั้งสองหันไปพร้อมกัน

เสียงคนตะโกนดังขึ้น

"หลบ!"

นัทกับมาร์โกถอยออกจากปากตรอกทันที

วัตถุบางอย่างพุ่งออกมา

เป็นก้อนหินขนาดใหญ่

มันกระแทกพื้นจนเกิดฝุ่นฟุ้ง

นัทชักปืน

มาร์โกดึงดาบ

"มอนสเตอร์?"

เสียงคำรามดังมาจากด้านใน

กรรรร!

ร่างขนาดใหญ่พุ่งออกมา

มันเป็นสัตว์สี่ขาขนาดใหญ่ มีเกราะแข็งปกคลุมลำตัว

ผู้คนในตลาดแตกตื่นและวิ่งหนี

นัทเล็งปืน

"พี่!"

"รอ!"

มาร์โกคว้าแขนเขา

"คนเยอะเกินไป"

นัทมองรอบตัว

จริง

ถ้ายิงพลาด...

กระสุนอาจโดนคนอื่น

มอนสเตอร์พุ่งเข้ามา

นัทเตรียมถอย

แต่ทันใดนั้น—

ฟิ้ว!

บางอย่างพุ่งผ่านหน้าเขา

กระบี่เล่มหนึ่งปักลงตรงหน้ามอนสเตอร์

ฉึก!

สัตว์ร้ายหยุดชะงัก

อีกเล่มพุ่งเข้าใส่

ฟิ้ว!

จากนั้นอีกเล่ม

และอีกเล่ม

กระบี่หลายเล่มพุ่งเข้าหาเป้าหมายจากคนละทิศทาง

ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นนับสิบคู่กำลังควบคุมพวกมัน

มอนสเตอร์คำรามและพยายามปัดกระบี่ออก

แต่กระบี่กลับเปลี่ยนทิศกลางอากาศ

โจมตีซ้ำจากด้านข้าง

นัทนิ่งมอง

"...สุดยอด"

มาร์โกไม่ได้ตอบ

เพราะเขาก็มองภาพตรงหน้าเช่นกัน

ชายคนเดิมจากลานประลองยืนอยู่บนหลังคา

ดวงตาของเขาจับจ้องมอนสเตอร์

มือทั้งสองไม่ได้ถืออะไร

แต่กระบี่สิบกว่าเล่มกำลังเคลื่อนที่ตามความคิด

หนึ่งเล่มพุ่งลง

อีกเล่มตวัดขึ้น

อีกสองเล่มแทงจากด้านข้าง

มอนสเตอร์พยายามหลบ

แต่ไม่สามารถหลบได้ทั้งหมด

สุดท้ายกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งตรงเข้าเป้าหมาย

ฉึก!

ร่างของมันล้มลง

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

ผู้คนเริ่มกลับออกมาจากที่หลบ

เสียงพูดคุยดังขึ้นทั่วตลาด

ชายบนหลังคาเก็บกระบี่กลับทีละเล่ม

จากนั้นกระโดดลงมา

เขาเดินผ่านนัทกับมาร์โกไปโดยไม่ได้สนใจพวกเขา

แต่นัทหันไปมอง

"เดี๋ยว"

ชายคนนั้นหยุด

หันกลับมา

"มีอะไร?"

นัทมองกระบี่ที่ลอยอยู่ด้านหลัง

"เมื่อกี้..."

เขาหยุดคิดว่าจะถามอย่างไร

สุดท้ายจึงถามตรง ๆ

"นายควบคุมกระบี่ทั้งหมดด้วยพลังจิตเหรอ?"

ชายคนนั้นมองนัทอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพยักหน้า

"ใช่"

"ทำได้กี่เล่ม?"

ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย

"แล้วแต่ความสามารถของคนใช้"

พูดจบ เขาก็เดินต่อ

นัทมองตาม

มาร์โกเดินเข้ามายืนข้าง ๆ

"อย่าถามต่อ?"

"ไม่"

นัทส่ายหน้า

"ถ้าฉันอยากรู้จริง..."

เขามองมือของตัวเอง

"ฉันต้องหาคำตอบเอง"

มาร์โกยิ้ม

"ถูกต้อง"

คืนนั้น

กลับถึงที่พัก

นัทไม่ได้หยิบแบบร่างง้าวออกมา

ไม่ได้ทดลองแร่

ไม่ได้ทดลองจุดล็อก

เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะเงียบ ๆ

กระดาษแผ่นหนึ่งถูกวางอยู่ตรงหน้า

เขาหยิบดินสอขึ้นมา

เขียนเพียงคำเดียว

พลังจิต

จากนั้นเขียนต่อ

ผลัก
ดึง
ป้องกัน
เคลื่อนที่

เขาหยุด

แล้วเติมอีกบรรทัด

ควบคุมวัตถุจากระยะไกล

นัทมองข้อความนั้นอยู่นาน

ก่อนจะวางดินสอลง

เขายังไม่รู้ว่าจะทำได้หรือไม่

ไม่รู้ว่าต้องฝึกอย่างไร

ไม่รู้ว่าต้องใช้พลังมากแค่ไหน

และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนเมื่อกี้ฝึกมันมานานเท่าไร

ดังนั้นเขาจะไม่รีบ

เพราะตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจว่า...

พลังจิตที่เขาเคยคิดว่าเข้าใจแล้ว อาจเป็นเพียงพื้นฐานที่สุดของมัน

นัทพับกระดาษ

เก็บมันไว้ในสมุด

มาร์โกมองจากอีกฝั่งของห้อง

"ไม่ลองเลย?"

"ไม่"

"แปลก"

"ถ้าลองตอนนี้แล้วทำไม่ได้ ก็เสียเวลา"

มาร์โกยิ้ม

"แล้วจะทำเมื่อไร?"

นัทมองสมุดในมือ

"เมื่อถึงเวลาที่มันจำเป็น"

เขาลุกขึ้น

สายตาเลื่อนไปยังด้ามขวานเก่าที่วางอยู่ข้างโต๊ะ

จากนั้นมองแบบร่างง้าวที่ยังไม่ได้แตะในวันนี้

อาวุธใหม่ยังต้องสร้าง

ปราณยังต้องฝึก

ปืนยังต้องพัฒนา

และตอนนี้...

เขายังมีอีกหนึ่งสิ่งที่ต้องทำความเข้าใจ

พลังจิต

แต่ไม่ใช่คืนนี้

คืนนี้เขาต้องกินข้าวก่อน

นัทหันไปหามาร์โก

"พี่"

"ว่า?"

"มีอะไรกินไหม?"

มาร์โกนิ่งไปสองวินาที

ก่อนถอนหายใจ

"ในที่สุดก็ถามเรื่องที่สำคัญที่สุดสักที"

นัทหัวเราะ

"คนเราต้องกินก่อนจะเก่งสิ"

เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นในห้องเล็ก ๆ

โดยไม่มีใครรู้ว่า...

กระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่นัทเพิ่งเขียนลงไป

จะกลายเป็นหนึ่งในบันทึกที่สำคัญของเขาในอนาคต

เพราะวันหนึ่ง...

เขาอาจไม่ได้ต้องการเพียง ควบคุมกระบี่หนึ่งเล่ม

แต่อาจต้องการควบคุมสิ่งที่ใหญ่กว่านั้นมาก.