ตอนที่ 2 แหวน ณัชชา
แหวน ณัชชา สาวสวยที่เลี้ยงดูลูกสาวอย่างเฟย์มาเพียงลำพังเพราะพ่อผู้ที่ให้กำเนิดเฟย์หรือแฟนหนุ่มของแหวนในขณะนั้นได้ทิ้งเธอไปหลังจากที่เค้ารู้ว่าเธอตั้งครรภ์ลูกของเค้าในขณะที่เธอกับเค้ายังเรียนไม่จบชั้นปวส.ดีด้วยซ้ำ
แต่ด้วยความช่วยเหลือจากแม่ของเธอเองและอีกหลายๆคนก็ทำให้แหวนเรียนจนจบพร้อมๆกับที่ให้กำเนิดลูกสาวอย่างเฟย์ขึ้นมาจนได้ถึงแม้ว่าจะลำบากอยู่บ้างแหวนก็ตั้งใจเลี้ยงดูเด็กน้อยคนนี้ขึ้นมาอย่างดีที่สุดเท่าที่คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวคนนึงพึงจะทำได้
แหวน ทำงานเป็พนักงานบัญชีของบริษัทแห่งนึง และถึงแม้ว่าอีกไม่กี่ปีเธอจะอายุครบสี่สิบปีก็ตามแต่ด้วยความที่เธอนั้นยังคงดูสวยใสราวกับสาววัยยี่สิบกลางๆจึงทำให้มีบรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ไม่ว่าจะในหรือนอกบริษัทเข้ามาแจกขนมจีบให้เธออย่างไม่ขาดสาย
“เฟย์ทางนี้ ลูก” แหวนที่ยืนอยู่ข้างรถเก๋งของตัวเองะโเรียกลูกสาวคนดีทันทีที่เห็นเธอเดินออกมาจากโรงเรียน ซึ่งเฟย์พอหันมาเห็นแม่ขับรถมารับจึงเดินตรงเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว
“คุณแม่สวัสดีค่ะ” เฟย์ยกมือไหว้ก่อนถามขึ้น “ทำไมวันนี้มารับหนูได้หล่ะคะเนี่ย”
“ก็พอดีว่าวันนี้เลิกงานเร็วไงหล่ะไป ขึ้นรถกัน” พอแหวนพูดจบ สองแม่ลูกต่างก็เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถกันอย่างรวดเร็ว
“วันนี้เรียนไปยังไงบ้าง” แหวนถามลูกสาวในขณะขับรถออกมาจากโรงเรียนได้ซักพัก
“ก็เรื่อยๆค่ะอ๋อ.....ผลสอบกลางภาคออกมาแล้วค่ะ” เฟย์ตอบออกไปพร้อมพูดถึงผลสอบกลางภาคที่ได้รับมาเมื่อเช้า
“แล้วเป็ยังไงลูก เต็มใช่ไหม คะแนนเต็มเหมือนเดิมใช่ไหม” แหวนหันมาถามลูกสาวอย่างกระตือรือร้น
“ใช่เต็มค่ะ” แต่เฟย์กลับตอบออกไปโดยไม่ได้แสดงอาการดีใจอะไรออกไปเลย ซึ่งต่างกับคุณแม่คนสวยที่วี้ดว้ายออกนอกหน้า
“นี่ซิสมกับเป็ลูกแม่ เก่งจริงๆ เด็กดีของแม่” แหวนพูดพร้อมเอื้อมมือข้างที่ไม่ได้จับพวงมาลัยลูบไปที่หัวของลูกสาวด้วยความเอ็นดู
“โอ๊ย!” เฟย์ร้องโอดโอยเมื่อมือของคุณแม่คนสวยแตะมาโดนจุดที่เมื่อตอนเที่ยงเธอเพิ่งจะเอามันไปกระแทกปลายคางของครูโจมาหมาดๆ
“ปะ....เป็อะไรลูกจ๋า คุณแม่แตะแรงไปหรอ” แหวนรีบดึงมือกลับพร้อมถามขึ้นด้วยความเป็ห่วง
“ปะ....เปล่าค่ะไม่ใช่เพราะคุณแม่หรอก เมื่อตอนเที่ยงหนูดันเซ่อซ่าเอาหัวไปชนครูโจเค้าเองมันเลยยังเจ็บๆอยู่น่ะค่ะ”เฟย์ตอบ
“ครูโจ....ครูประจำชั้นลูกน่ะหรอ” แหวนถามขึ้นด้วยความสงสัย
คำถามของแหวนทำให้เฟย์ต้องหวนนึกถึงครูหนุ่มขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะตอบออกไปสั้นๆ“ค่ะ”
จากนั้นเฟย์จึงหันมองไปที่รอบๆรถแทน ก่อนที่สายตาจะไปเจอกับกระเป๋าที่วางอยู่ที่เบาะหลังเข้าซึ่งเฟย์รู้ดีว่ามันคือกระเป๋าใบใหม่ของแหวนแน่นอนเพราะว่าเธอไม่เคยจะเห็นมันมาก่อนเลย
“คุณแม่กระเป๋าสวยดีนะคะ”สาวแว่นสุดฉลาดเลือกคำถามที่ดูจะไม่เจาะจงจนเกินไปถามแม่ของตัวเองขึ้น
“อะ...อ๋อขอบคุณจ๊ะ....แม่เห็นมันลดราคาอยู่ก็เลยซื้อมาน่ะ” แหวนพูดออกไป
“อ๋อ...หรอคะ” เฟย์ตอบกลับเพียงสั้นๆ
ถึงแม้ว่าสาวแว่นขี้อายที่ไม่ค่อยจะสนใจเื่แฟชั่นหรือการแต่งหน้าคนนี้จะรู้ดีว่ากระเป๋าแบรนด์เนมใบนั้นมันเป็คอลเลคชั่นที่เพิ่งจะออกมาใหม่จึงไม่มีทางที่มันจะลดราคาแน่นอน แถมราคาก็แพงมากอีกต่างหาก แพงชนิดที่เธอคิดว่าลำพังแค่เงินเดือนของแหวนก็อาจจะไม่พอซื้อด้วยซ้ำแต่เธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไป เพราะเธอคิดว่าอะไรที่เป็ความสุขของแม่เธอก็จะไม่เข้าไปขัดขวางเด็ดขาด…….
ทั้งสองแม่ลูกอาศัยอยู่ในบ้านเช่าสองชั้นใจกลางเมืองหลวงที่แค่ค่าเช่าและค่าสาธารณูปโภคต่างๆก็กินเงินเดือนของแหวนครึ่งนึงเข้าไปให้แล้วและถึงแม้ว่าบ้านหลังนี้จะไม่ได้หรูหราหรือใหญ่โตอะไรมากมายแต่ทั้งสองแม่ลูกก็อยู่กันอย่างมีความสุข
วันไหนที่แหวนกลับบ้านช้าเฟย์ที่กลับมาถึงบ้านก่อนก็จะทำกับข้าวรอไว้แต่ถ้าวันไหนทั้งคู่กลับบ้านมาพร้อมกันสองแม่ลูกก็จะช่วยกันทำอาหารและกินร่วมกันอย่างมีความสุข
“อืม.....เฟย์แม่เห็นกระเป๋าลูกมันขาดแล้วนี่เดี๋ยวสิ้นเดือนแม่ซื้อใบใหม่ให้นะจ๊ะ” แหวนพูดขึ้นในขณะที่กำลังกินอาหารกันอยู่บนโต๊ะ
“ไม่ต้องหรอกค่ะเดี๋ยวหนูเย็บเอง” เฟย์ตอบกลับอย่างทันควัน
“หือไม่ต้องเย็บหรอก เดี๋ยวแม่ซื้อให้ใหม่ดีกว่า” แหวนยังคงยืนยัน
“ไม่ต้องจริงๆค่ะหนูว่ามันยังใช้ได้อยู่ มันยังไม่ได้ขาดมากซะหน่อย” เฟย์ยังคงยืนกรานเสียงแข็ง
แหวนที่เห็นแววตาของลูกสาวที่มองจ้องกลับมาด้วยความขึงขังก็เลยทำได้แต่แค่ถอนหายใจ “เฮ้อออ ลูกนี่นะจะประหยัดไปถึงไหน”
และนี่ก็คืออีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้แหวนผู้เป็แม่ภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้เอามากๆเพราะเฟย์เป็เด็กที่ประหยัดมัธยัสถ์ไม่ชอบซื้อของแพงๆ ไม่ชอบใช้ของหรูหราไม่ฟุ่มเฟือยซึ่งต่างกับตัวเธอโดยสิ้นเชิง และถึงแม้ในบางทีเธอจะรู้สึกขัดใจกับลูกสาวคนนี้อยู่บ้างในเื่ที่เธอก็อยากจะให้ลูกสาวที่มีใบหน้าสะสวยคนนี้ของเธอได้แต่งหน้าแต่งตาให้สมวัยได้แสดงให้คนอื่นได้เห็นว่าเธอก็มีความงามเป็ทรัพย์อยู่บ้างเป็ทางทีไม่ใช่กลายเป็เด็กสาวที่ชอบทำผมเผ้าปกปิดใบหน้าสวยๆแบบที่สาวน้อยชอบทำตอนไปโรงเรียนเป็ประจำแต่เด็กสาวคนนี้ก็ดูจะหัวดื้อไม่เคยจะยอมทำอะไรตามใจเธอเลยซักครั้ง
แต่เธอจะไปว่าอะไรได้ก็ในเมื่อลูกสาวแสนดีคนนี้นั้นทั้งคอยช่วยเธอทำความสะอาดบ้านทั้งทำอาหารไม่มีบกพร่องแถมยังช่วยเธอประหยัดเท่าที่สาวน้อยพึงจะทำได้ไหนจะเื่เรียนที่เธอแทบจะไม่ต้องมาคอยเป็ห่วงเป็ใยให้เสียเวลานั่นก็อีก
“เฟย์รู้ไหม....ว่าลูกน่ะสวยจะตาย สวยกว่าแม่ตอนสาวๆอีกนะ” อยู่ดีๆแหวนก็พูดชมลูกสาวคนสวยของตัวเองที่ตอนนี้ผมเผ้าถูกมัดไว้ดูเรียบร้อยต่างจากตอนที่อยู่ที่โรงเรียนอย่างสิ้นเชิงขึ้นมา
คำชมจากผู้เป็แม่ทำเอาเฟย์ตะลึงงันไปพักนึงก่อนจะพูดขึ้น “ไม่จริงหรอกคะ คุณแม่น่ะสวยจะตาย.....ใครๆก็บอกว่าหนูน่ะเป็พวกประหลาดเป็พวกไม่ค่อยชอบเข้าสังคม”
“ก็เพราะว่าหนูไม่ชอบแต่งหน้าแต่งตัวยังไงหล่ะถ้าหนูแต่งหน้าให้ดีๆนะ รับรองไอ้พวกปากปีจอพวกนั้นมันจะต้องเปลี่ยนใจแน่เผลอๆมีผู้ชายเข้ามาจีบไม่ขาดสายแน่นอน” แหวนพูดขึ้นด้วยท่าทีที่ดูมั่นใจเป็พิเศษ
“ผู้ชาย.....มาจีบ.....” เฟย์พูดสองคำนี้พร้อมนึกถึงหน้าของครูโจขึ้นมาในสมองจนใบหน้าขาวใสเริ่มแดงเรื่อจนแหวนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นได้ชัด
“หือ หน้าแดง อุ๊ย! หน้าแดงด้วยนึกถึงผู้ชายที่แอบชอบขึ้นมาหรอจ๊ะ ลูกสาวแม่” แหวนพูดแซวลูกสาวคนสวยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“มะ.....ไม่ใช่นะคะนะ....หน้าหนูไม่ได้แดงซะหน่อย” เฟย์พูดแก้ตัวด้วยความตะกุกตะกักก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอาหารของตัวเองต่อ
แหวนยิ้มกรุ่มกริ่มดีใจที่ลูกสาวจอมเคร่งขรึมเริ่มจะมีความรักตามประสาวัยรุ่นจึงพูดแซวต่อ“เอ๊ะ! จริงหรอเนี่ยเฟย์มีคนที่ชอบแล้วหรอลูก ใครอ่ะ บอกแม่บ้างได้ไหม”
พอโดนแหวนแซวหนักเข้าเฟย์ก็ยิ่งคิดถึงหน้าของครูหนุ่มขึ้นมามากขึ้นไปอีกแต่พอยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าความรักระหว่างเธอและเค้ามันคงจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้แน่และพอเธอรู้สึกอย่างนั้นความรู้สึกดีในตอนแรกที่ได้คิดถึงหน้าของเค้าก็ค่อยๆจางหายไปจนเหลือแต่เพียงความเศร้าที่เข้ามาปกคลุมดวงใจบอบบางของสาวน้อยแทน
และจากรอยยิ้มเขินอายในทีแรกเฟย์ก็ค่อยๆหุบยิ้มนั้นลงไปอย่างรวดเร็วก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “แม่คะ หนูอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ”
แหวนที่สังเกตเห็นเหตุการณ์นั้นมาโดยตลอด ใจจริงก็อยากจะลุกขึ้นไปรั้งตัวลูกสาวคนดีไว้แล้วถามสิ่งที่เฟย์คิดอยู่ในใจแต่เธอกลับเลือกที่จะตอบไปสั้นๆแทนว่า“จ๊ะ ฝันดีนะจ๊ะ คนดีของแม่”
ในฐานะของคนเป็แม่แหวนก็ไม่รู้จริงๆว่าตัวเธอควรจะเข้าไปสอบถามหรือไปปลอบใจสาวน้อยคนนี้ยังไงดีในเมื่อเฟย์นั้นก็ไม่ค่อยจะเปิดใจคุยเื่อื่นๆกับเธอซักเท่าไหร่ แหวนจึงทำได้แต่เพียงรอเวลารอให้เฟย์เป็ฝ่ายเปิดใจอีกซักนิดแล้วเธอก็จะกระโจนเข้าไปพูดคุยกับลูกสาวคนนี้ซะที…..
วันรุ่งขึ้น เวลา 7.20 น.
“เฟย์วันนี้แม่อาจจะกลับดึกนะลูก พอดีต้องไปต่างจังหวัดน่ะ” แหวนคุยกับลูกสาวในขณะที่กำลังขับรถไปส่งเธอที่โรงเรียน
“อ๋อค่ะเดินทางปลอดภัยนะคะ” เฟย์อวยพรก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “อ่ะ.....แล้วคืนนี้คุณแม่อยากกินอะไรคะ เดี๋ยวหนูทำไว้ให้”
“แล้วแต่หนูเลยจ๊ะแม่กินได้หมดแหล่ะ” แหวนยิ้มพร้อมตอบคำถามลูกสาวแสนดีของเธอ
Rrrrrrrr
เสียงโทรศัพท์ของแหวนดังขึ้นมาระหว่างบทสนทนาทำให้เธอต้องพูดบอกเฟย์ก่อนรับสายอย่างรวดเร็ว
“สวัสดีค่ะ.....ส่งลูกอยู่ค่ะ.....ได้ค่ะพี่สิน ค่ะ เดี๋ยวเจอกัน”พูดจบแหวนก็วางสายลงไปก่อนหันมายิ้มหวานให้กับลูกสาวคนสวยต่อ
สินที่แหวนเพิ่งจะคุยสายด้วยไปก็คือผู้จัดการในบริษัทที่เธอทำงานอยู่ด้วยพูดง่ายๆก็คือหัวหน้าของแหวนนั่นแหล่ะเฟย์เคยเจอเค้าที่บ้านหลายครั้งเนื่องด้วยต้องมาคุยงานกับแม่ของเธอในสายตาของสาวน้อยนั้นสินดูจะเป็ผู้ชายเ้าชู้เอามากๆเหตุที่เธอกล้าพูดอย่างนั้นเพราะเค้าชอบใช้สายตากะลิ้มกระเหลี่ยเธออยู่เป็ประจำ แถมในบางครั้งบางคราวก็ชอบเข้ามาแตะเนื้อต้องตัวเธอลับหลังแหวนอีกต่างหากทั้งหมดทั้งมวลมันเลยทำให้สาวแว่นไม่ค่อยจะชอบหน้าผู้ชายที่ชื่อสินคนนี้ซักเท่าไหร่นัก……
เวลา 7.48 น. ที่หน้าโรงเรียน
เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าโรงเรียนแล้วเฟย์จึงหันไปยกมือไหว้พร้อมบอกลาคุณแม่คนสวยของเธอ“คุณแม่ หนูไปก่อนนะคะ”
แหวนมองลูกสาวคนนี้อย่างรักใคร่เอ็นดู เธอไม่ได้พูดตอบอะไรกลับไปนอกจากอ้อมมือไปคว้าร่างบางเข้ามาโอบกอดก่อนที่แหวนจะใช้โอกาสนี้ในการทำลายกำแพงในใจของเฟย์ด้วยการกระซิบที่ข้างหู "ลูกจ๋า ถ้ามีอะไรไม่สบายใจหนูบอกแม่ได้ทุกเื่เลยนะ เข้าใจไหม”
เฟย์นิ่งงันไปชั่วครู่ด้วยความที่ถูกถามอย่างกะทันหันก่อนที่จะประมวลเื่ราวต่างๆทั้งเื่ของโจหรือเื่ของสินแต่เธอก็ยังเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไปทำได้แค่เพียงกอดตอบคุณแม่คนสวยก่อนพูดขึ้น “หนูเข้าใจแล้วค่ะ”
และเมื่อแหวนรู้แล้วว่าลูกสาวคนสวยยังไม่พร้อมที่จะเปิดใจคุยเื่ต่างๆในตอนนี้เธอจึงคลายอ้อมกอดออกก่อนจับไปที่หัวไหล่ทั้งสองข้างแล้วพูดขึ้น“งั้นตั้งใจเรียนนะจ๊ะ”
เฟย์ก็มองเข้าไปในดวงตาของผู้เป็แม่ก่อนยิ้มหวานแล้วพูดไปว่า “คุณแม่ก็เดินทางดีๆนะคะ”
และหลังจากที่เห็นเฟย์เดินเข้าไปในโรงเรียนอย่างปลอดภัยแล้วแหวนจึงขับรถของตัวเองตรงไปยังจุดหมายทันที………
เวลา 12.12 น. ที่รีสอร์ตแห่งนึงในต่างจังหวัด
หลังจากจอดรถที่ลานจอดรถเรียบร้อยแล้ว แหวนก็เดินไปยังห้องที่ถูกจองไว้ทันทีและพอแหวนเคาะไปที่ประตูห้องสองสามทีประตูก็ถูกเปิดออก
“แหวนพี่รอนานมากเลยนะเนี่ย” ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นทันทีหลังจากเปิดประตูมาแล้วเห็นใบหน้าของสาวสวย
“ก็พี่สินเล่นนัดมาซะไกลเลยนี่คะ....มันก็ต้องใช้เวลาหน่อยไหมอ่ะ” แหวนพูดตอบหัวหน้าของตัวเองพร้อมทำหน้าเง้างอด
“ฮ่าๆๆๆพี่ขอโทษๆ เื่นั้นช่างมันเหอะ เข้ามาข้างในก่อนดีกว่า” สินที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำพูดพร้อมผายมือเชิญสาวสวยในชุดมินิเดรสเกาะอกรัดรูปสีแดงแสนสั้นที่่บนเว้าจนเห็นร่องอกขาวอย่างชัดเจนส่วน่ล่างก็ขับเน้นจนเห็นขาอ่อนชัดเจนไม่แพ้กันให้เข้ามาข้างใน
“นี่ใส่ชุดนี้ไปส่งเฟย์ที่โรงเรียนหรอเนี่ย” สินพูดแซว
“จะบ้าหรอคะจะทำอย่างนั้นได้ไงหล่ะ” แหวนตอบโต้ทันควันก่อนพูดเสริมหลังจากเห็นสินหัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน“แหวนแวะเปลี่ยนชุดก่อนมาที่นี่หรอกค่ะ”
“งั้นเราจะไปว่ายน้ำกันก่อนหรือทำอะไรกันก่อนดี” สินถามพร้อมสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้สาวสวย
แหวนเอามือไปวางทาบบนแผงอกของสินก่อนหรี่ตาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแสนยั่วยวนว่า“ก็แล้วแต่พี่สินซิคะ”
2K
