ตอนที่ 8 ทำงาน
ชานนท์ขึ้นรถแท็กซี่แทนรถเมล์ เขาไม่อยากรอนาน อยากให้ไปถึงเร็ว ๆ
“ริตา พี่กำลังไปหาริตาที่หอพักนะ ถึงแล้วพี่จะโทรหาอีกครั้งนะ”ชานนท์โทรหาริตาเพราะกลัวริตาจะไปทำงานก่อน
“พี่นนท์ ๆ ๆ”ริตาได้แต่ยืนมองโทรศัพท์ที่ชานนท์วางสายไปแล้วพี่นนท์มาแต่เช้าจัง พอตั้งสติได้ริตาก็รีบวิ่งอาบน้ำ มีเวลาแต่งตัวไม่นานด้วย
ริตาตอนนี้ยืนมองเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ไม่รู้จะใส่ชุดไหนดี หยิบเสื้อผ้าทุกตัวออกมาลองใส่แล้วถอดใส่แล้วถอด ใส่ชุดไหนก็รู้สึกว่าไม่สวย จนได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ค่ะ พี่นนท์ อะไรนะคะ พี่นนท์มาถึงหอพักแล้ว ค่ะ ค่ะ รอริตาข้างล่างสักครู่นะคะ”
ทำไมมาถึงเร็วจังยังเลือกชุดไม่ได้เลย ทำยังไงดี โอ๊ย...ยัยริตา ทำไงดี ๆ ริตาตัดสินใจหยิบชุดโปรดของตัวเองออกมาใส่แล้วรีบลงไปข้างล่าง
“พี่นนท์คะ”
ชานนท์หันไปมอง เห็นสาวน้อยตัวสูง ๆ ผอม ๆขายาว ๆ ใบหน้าขาวสะอาดที่ไม่มีเครื่องสำอางใด ๆ คิ้วเข้ม ตาโต ขนตายาวเป็แพ จมูกโด่ง รับกับริมฝีปากเล็ก ๆ สีชมพู ผมยาวสลวยสีดำขลับปล่อยไว้กลางหลัง เสื้อยืดสีชมพูสดใสใส่ในกางเกงขาสั้นสีขาวยาวแค่เข่ากับรองเท้าผ้าใบ ทำให้ริตาเหมือนเด็ก ม.ต้น ชานนท์ได้แต่ยืนมองริตา
“พี่นนท์คะ รอริตานานไหม”ชานนท์รีบลุกขึ้น
“เอ่อ...ไม่...ไม่นานครับ”ชานนท์พูดตะกุกตะกัก
“พี่นนท์ เป็อะไรหรือเปล่าริตาเรียกตั้งนาน”
“พี่...พี่แค่ดีใจที่ได้เจอริตา วันนี้ริตาน่ารักมากเลยรู้ไหม เหมือนเด็กเลย อ้อ...พี่เอาชุดทำแผลมาให้ด้วย แขนเป็ยังไงบ้าง”
“พี่นนท์ รู้ได้ยังไงคะว่าริตาไม่ได้ทำแผล ขอบคุณค่ะ”
“ก็เมื่อคืนริตาถึงห้องดึกคงไม่ได้ออกไปซื้อ มานั่งตรงนี้พี่ทำแผลให้ ค่อยไปทานข้าวกัน”
ชานนท์ทำแผลให้ริตาอย่างเบามือ
“พี่นนท์มือเบามากเลยคะ ริตาไม่เจ็บเลย”
“ อืม...เสร็จแล้ว วันนี้ริตาอยากไปที่ไหน บอกพี่ได้เลย”
“ไปใกล้ ๆที่ริตาทำงานนะคะไปนั่งเล่นแถว ๆ นั้น จะได้เดินไปทำงานได้เลย”
“ครับผม”
“พี่นนท์ ริตาก็ไม่เคยไปเที่ยว เลยไม่ค่อยรู้จักที่ไหนนอกจาก โรงเรียน ที่ทำงาน พี่นนท์ไม่ว่าอะไรนะ”เธอรู้สึกอายพี่นนท์ที่ไม่รู้ว่าจะชวนเขาไปเที่ยวไหนดี
“ไม่หรอก แค่พี่ได้อยู่กับริตาก็พอแล้ว”
"...."ริตาได้แต่อมยิ้ม
“ริตาถืออะไรมาเยอะแยะ พี่ช่วยถือนะ”
“หนังสือเรียนค่ะใกล้สอบแล้วริตาเลยเอามาอ่านด้วย พี่นนท์ติวหนังสือให้ริตาได้ไหมคะ”
“อืม...พี่ขอคิดดูก่อนนะ พี่จะคิดค่าสอนจากริตาเป็อะไรดี”ชานนท์หันไปยิ้มให้กับริตา
“พี่นนท์บอกมาเลยค่ะริตาให้ได้หมดเลย”
“จริงนะ...พี่จะบอกทีหลังนะว่าพี่อยากได้อะไร”
เมื่อมาถึงสวนสาธารณะทั้งสองคนก็นั่งลงที่พื้นหญ้านุ่ม
“วิชาคำนวณ ริตาไม่เข้าใจเลย พี่นนท์ดูตรงนี้ให้หน่อย”
“ง่ายมาก พี่น่ะ ท็อปตลอด เริ่มจากเอาโจษท์ไปทำก่อน ทำ 10 ข้อนี้นะ”
“พี่นนท์ ข้อนี้ยากจัง ริตาขอเปลี่ยนเป็ข้ออื่นแทนนะ”
“ไม่ได้...ต้องทำต่อให้เสร็จครับ”ชานนท์ทำเสียงโหด ๆ
เมื่อมาเจอกับคนที่เรียนเก่งตอบคำถามริตาได้ทุกข้อเธอจึงสนุกกับการเรียนจนเพลิน
“พี่นนท์คะจะเที่ยงแล้วริตาต้องไปทำงาน พี่นนท์กลับได้เลยนะ”
“ริตาเลิกงานกี่โมง”
“ริตาเลิกงานบ่ายสามค่ะปกติวันนี้ริตาเลิกงาน 1 ทุ่ม แต่เพื่อนเขาขอสลับเวลากับริตาก็เลยได้กลับเร็ว”
“พี่จะเดินไปส่งริตา และก็จะรอริตาจนกว่าริตาจะเลิกงาน”
“ไม่...ไม่ ไม่ต้องรอริตาค่ะ”ริตารีบบอกกับเขาทันที
“ไหนว่าจะให้พี่ช่วยติวไง พี่จะอ่านหนังสือเรียนของริตารอ เลิกงานแล้วเรามาติวหนังสือกันนะ ไปได้แล้วเดี๋ยวสายหรอก”
“งั้นก็ได้ค่ะ”ริตาเอ่ยออกมาเสียวอ่อย ๆอย่างขัดไม่ได้
*********************************
ร้านอาหารไทย
“ริตา พี่เห็นผู้ชายคนนี้มานั่งที่หน้าร้านเรานานแล้วนะ ไม่เห็นเขาไปไหนเลย”อรรุ่นพี่ที่ทำงานหันมาคุยกับริตา
“ใครคะพี่อร สงสัยมารอแฟนหรือเปล่าคะ”ริตาพูดขึ้นขณะง่วนอยู่กับงานจึงไมได้เงยหน้าขึ้นไปมองผู้ชายคนนั้น
“อืม...คงจะใช่ โห....ริตาหล่อมากเลยยังกะนายแบบ หรือว่าเป็ดาราอ่ะพี่ขอออกไปถ่ายรูปคู่กับหน่อยนะ ชักอยากเห็นหน้าแฟนเขาแล้วซิ คงจะสวยมากกก....”
พี่อรถ่ายรูปเสร็จก็ทำงานต่อริตาเองก็เดินเสริฟอาหารให้ลูกค้าไม่ได้หยุดจนถึงเวลาเลิกงานจึงได้คุยกับพี่อรอีกครั้ง
“พี่อร...คะใครทำให้พี่อรเครซี่....ได้ขนาดนี้”
“ก็หนุ่มคนนั้นไง....พี่น่ะ...หาแฟนกับเขาไม่ได้ซักคน ริตาก็เหมือนกันไม่ต้องมาเอาแบบพี่ อย่ามัวแต่เรียนกับทำงาน เดี๋ยวหาแฟนไม่ได้หรอก”
“จ้า...พี่อร”
“เออ..จะบ่ายสามแล้วไปเปลี่ยนชุดกลับบ้านไป๊...จะได้ไปอ่านหนังสือ ใกล้สอบแล้วนี่”
“ค่ะพี่อร สวัสดีค่ะ”
*********************************
ริตาเปลี่ยนชุดเสร็จก็เดินออกมาที่หน้าร้านกำลังจะโทรหาพี่นนท์ถามว่าอยู่ที่ไหน
“พี่นนท์!!!มานั่งอยู่ตรงนี้ั้แ่เมื่อไรคะ”ริตาทักชานนท์เสียงดัง
“ก็ั้แ่ริตาเริ่มทำงานพี่ก็นั่งอ่านหนังสือรอริตาที่นี่”เขามองหน้าริตา ท่าทางหันซ้ายหันขวา
“โอย...ไม่เมื่อยแย่หรือคะ เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ พี่อรบอกริตาว่ามีผู้ชายมานั่งที่หน้าร้านนานแล้ว เป็พี่นนท์เองหรือคะ”
“เอ...พี่ไม่รู้เหมือนกัน แต่มีพนักงานผู้หญิงออกมาถามว่าพี่รออะไร รอรับอาหารกลับบ้านไหม เห็นรอนานแล้ว พี่เลยบอกเขาไปว่า เอ่อ...พี่รอแฟน....”ชานนท์พูดเสียงอ่อย ๆตอนท้าย ๆ กลัวริตาจะโกรธที่ตอบแบบนั้น
“ริตา ๆ” พี่อรรีบวิ่งมาพร้อมกล่องไอติม
“พี่อร...มี...มีอะไรคะ”
“ริตาลืมไอติมเอาไว้น่ะ เอ...เดี๋ยวนะผู้ชายคนนี้คุ้น ๆนะเออ...ที่พี่บอกว่าหล่อเหมือนดาราไง พี่ออกมาถามเขาด้วย ยัยริตาบอกพี่มาเดี๋ยวนี้นะ”สายตาพี่อรมองมาอย่างเอาเื่ทำให้ริตาต้องตอบพี่อร
“พี่อร...ก็ตอนนั้นริตาไมได้เงยหน้าไปมอง ก็...ก็เลยไม่เห็นว่าเป็ใคร ริตาไม่ได้ตั้งใจโกหกพี่อรนะ”
“พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ”
“พี่อรค่ะ นี่พี่นนท์ค่ะเป็นักเรียนเตรียมทหารปี 3”
“พี่นนท์คะ นี่พี่อรเป็ผู้จัดการร้านนี้ค่ะ”
“สวัสดีครับ” ชานนท์รีบยกมือไหว้
“จ๊ะ”พี่อรรับไหว้
“พี่อร ริตายังไม่ได้เป็แฟนเขานะคะเราเพิ่งจะรู้จักกันไม่นานเองค่ะ”ริตารีบกระซิบบอกพี่อร
“น้องนนท์ ริตาเป็เด็กดีมาก ขยันตั้งใจเรียน พี่ฝากดูแลริตาด้วยนะ”พี่อรไม่ฟังที่ริตาพูดแต่กลับพูดกับชานนท์แทน
“พี่อร...”ริตาได้บ่นงึมงำกับพี่อร
“ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวไอติมที่ริตาจะเอาไปฝากน้องนนท์จะละลายหมด”พี่อรรีบไล่ทั้งสองคนออกไป
พี่อรกลับเข้าไปที่ร้าน ชานนท์รีบบอกริตาทันที
“ริตาพี่ขอโทษนะตอนนั้นพี่รีบตอบเลยบอกว่ามารอแฟน คือ...พี่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดอย่าโกรธพี่นะ นะริตานะ”
“พี่นนท์ต้องติวหนังสือให้ริตาจนจบเล่ม ริตาจึงจะไม่โกรธ”ริตาเองก้ไม่รู้จะว่าอะไรเขาดีจึงเอาเื่ติวหนังสือมาคุยแทน
“ได้ครับผม... ริตา เหนื่อยไหม พี่เห็นริตาเดินตลอดเลย”
“ไม่ค่ะ สบายมาก พี่นนท์ถืออะไรมาเยอะแยะเลย”
“มีขนม ผลไม้พี่ซื้อเอาไว้เผื่อริตาจะหิว”
“ขอบคุณคะ ไปนั่งที่โซฟาริมโน้นไหมคะ เราจะได้เริ่มติวหนังสือกันเลยพี่นนท์ดูหนังสือริตาแล้วเป็ยังไงบ้าง”
“พี่เรียนมาหมดแล้วสบายมาก พี่นะสอบได้ที่ 1 ของห้องเลยนะ”
“จริงหรือเปล่า ริตาว่าพี่นนท์ขี้โม้มากว่า”ริตาหัวเราะเสียงดังยิ่งทำให้ใบหน้าที่สดใส ดูมีเสน่ห์มากขึ้น
“ไม่เชื่อพี่เหรอ...เห็นหน้าหล่อ ๆแบบนี้ เรียนดี กีฬาเด่นนะ”
“ไม่เชื่อ ๆๆ...”
ด้วยความจริงใจของชานนท์ที่แสดงออกมาริตาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายเป็กันเองกับชานนท์ จึงทำให้มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของทั้งสองคน
“ริตา...ข้อนี้ทำผิดเอาไปทำใหม่ พี่บอกแล้วว่าให้ตั้งใจเรียนไง ต้องทำโทษนักเรียนเกเรดีไหม”ชานนท์พูดเสียงดุแต่อมยิ้มแกมเอ็นดู ทำให้นักเรียนไม่กลัว
“คุณครูจะตีนักเรียนกี่ทีดีคะ…ตีเลยค่ะ ตีเลยค่ะ” ริตาทำหน้าตาล้อเลียนชานนท์เหมือนเด็กๆ
“ริตา...ริตา...เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว”ชานนท์ส่ายหัวกับความทะเล้นของริตา
“ทำไม... ริตาต้องเชื่อพี่นนท์ด้วย”ริตาหัวเราะเสียงดังจนมองเห็นฟันซี่เล็ก ๆ นานมากแล้วที่ริตาไม่ได้หัวเราะแบบนี้
“ริตา มาติวหนังสือกันต่อเถอะ เดี๋ยวสอบตกจะมาโทษคนติวหนังสือไม่ได้นะ”ชานนท์ดึงมือริตาให้มานั่งใกล้ ๆ
“ก็ได้ค่ะ ดุจังเลย ริตากลัวแล้ว ริตากลัวจังเลย”เสียงใส ๆกับมือสองข้างที่ยกขึ้นมาเหมือนเด็กที่ขอยอมแพ้ทำให้ชานนท์อดไม่ได้กับความรู้สึกตัวเองจึงดึงมือริตามาจับไว้
“เด็กดื้อ...ต้องถูกทำโทษ จับตัวไว้ให้นั่งนิ่ง ๆ สักกี่ชั่วโมงดีนะ” ชานนท์ได้แต่หักห้ามใจตัวเองไม่ให้ทำอะไรมากกว่านี้ ทั้ง ๆ ที่ใจอยากจะโอบกอดริตา
“พี่นนท์...ปล่อย...ปล่อยมือริตาก่อนค่ะ”ริตาเรียกชานนท์ด้วยเสียงอันแ่เบาแม้มือที่แข็งแรงของชานนท์จะทำให้ริตารู้สึกอบอุ่น นุ่มนวล แต่ริตาจะปล่อยใจตัวเองไปตามอารมณ์ไม่ได้
“ริตา...เป็เด็กดีของพี่นนท์แล้วใช่ไหมครับ”ชานนท์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน และปล่อยมือริตา
“ค่ะ”
“ริตา...เมื่อสักครู่พี่ขอโทษนะพี่ไม่ได้ตั้งใจ คือ...ว่า...เอ่อ... พี่เผลอไป ไม่โกรธพี่นะ”
“ไม่หรอกค่ะ ริตาก็รู้สึกดี ๆ กับพี่นนท์ ริตาว่าเรามาตั้งใจเรียนหนังสือให้จบกันดีกว่าดีไหมคะ”
“ได้สิ แต่พี่ขอแค่เดินจับมือริตาบ้างได้ไหม อย่างเวลาเดินข้ามถนนไง พี่ขอเป็องครักษ์ให้ริตา นะ...นะ...นะ” เสียงอ้อนของชานนท์ทำให้ริตาไม่สามารถปฏิเสธได้ลง
“เคร ค่ะ ตอนนี้เรามาติวหนังสือกันต่อเถอะค่ะ”
ด้วยความตั้งใจของคนเรียนที่พยายามทำโจทย์ให้ได้กับคนสอนที่อยากให้คนเรียนนั้นทำข้อสอบให้ได้จึงทำให้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
“โอ๊ย!!!พี่นนท์สามทุ่มแล้วริตาลืมดูเวลา พี่นนท์ต้องกลับบ้านดึกเลย เก็บหนังสือกันเถอะ”
“ไม่เป็ไร ริตา พี่กลับบ้านดึกบ่อยจนแม่พี่ชินแล้ว พี่บอกแม่ว่ามากับเพื่อนๆ ไม่ต้องห่วงพี่หรอก แต่ริตาล่ะ”
“พรุ่งนี้ริตามีสอบที่ กศน.ค่ะ”
“ริตา...ริตาสอบเทียบเอาวุฒิ ม. 6ด้วยหรือ”
“ค่ะ”
“ริตาไม่เหนื่อยหรือไง ทั้งเรียนภาคปกติ ทำงานพิเศษตอนเย็นทุกวัน วันเสาร์ก็ไม่ได้หยุด วันอาทิตย์ยังไปเรียนกศน.อีก ”
“ก็...มีบ้างค่ะ แต่ริตาก็ต้องพยายามทำให้ได้ ริตาไม่อยากให้พ่อกับแม่ลำบาก ริตามีน้องชายฝาแฝดอีก 2 คน ริตาอยากได้วุฒิ ม. 6จะได้สอบเอ็นทรานปีนี้ให้ได้”
“สอบเอ็นปีนี้เลยหรือริตา เตรียมตัวอ่านหนังสือยังไง วันหนึงได้พักบ้างไหม นอนวันล่ะกี่ชั่วโมง”เขารัวคำถามใส่ริตาไม่หยุด
“อื่ม....พี่นนท์เทศนาริตายาวเลย ริตาไหวค่ะ”รอยยิ้มที่มองเห็นฟันซี่เล็ก ๆทำให้ชานนท์ไม่พูดอะไรออกมาได้อีก ได้แต่เอามือไปลูบที่ผมริตาเบา ๆ
“ริตาสู้...สู้... พี่จะคอยเป็กำลังใจที่ดีให้กับริตานะ”
“เท่านี้ริตาก็ปลื้มสุดปลื้มแล้วล่ะ”
“ริตาแกร่งกว่าพี่อีกนะ”
“ที่ผ่านมาริตาเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเองไม่รู้จะหันไปคุยกับใครได้ ไม่รู้จะบอกใคร แต่วันนี้ริตามีพี่นนท์แล้วริตาจะทำให้ได้ค่ะ”
ชานนท์มาส่งริตาจนที่หอพัก เขาเพิ่งรู้ว่าหอพักริตาเป็หอพักหญิง ไม่ให้ผู้ชายขึ้นไปที่ห้อง แต่ก็ดีจะได้ปลอดภัย
“พรุ่งนี้สอบกี่โมง สอบที่ไหนครับ”
“ที่สอบอยู่ใกล้ ๆหอพักเองค่ะนั่งรถเมล์สองป้ายก็ถึง สอบ 9 โมงถึงเที่ยง ถ้าทำข้อสอบได้ก็กลับเร็ว”
“สอบเสร็จริตาจะไปไหนต่อไหม”
“ไม่ล่ะค่ะ ริตาจะรีบกลับมาซักผ้า จะได้อ่านหนังสือเตรียมสอบต่อ”
“พรุ่งนี้พี่ต้องกลับเข้าโรงเรียน คงไม่ได้มาติวหนังสือให้นะ”
“ค่ะ พี่นนท์รีบกลับเถอะดึกแล้ว”
“ริตาขึ้นห้องก่อนนะ พี่ถึงจะไป”
“ค่ะ ”
ริตาเดินขึ้นห้อง ชานนท์จึงกลับบ้าน
1K
