ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 93 เงินพวกนี้ควรจะทำอย่างไรดี

        เวลานี้ ครอบครัวสกุลหานก็เลิกงานและกลับบ้านแล้วเช่นกัน หานลู่หยางได้กลิ่นหอมของอาหารก็รีบตรงดิ่งไปที่ห้องครัวทันที 

        “น้องเล็ก ทำของอร่อยอะไรกินหรือ? ”

        “ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจแต่ก็แกล้งถามอีกแล้ว กลิ่นหอมโชยมาแต่ไกลขนาดนี้ พี่ก็รู้แล้วว่าน้องเล็กทำจิวไช่เหอ! ” หานอู่หยางพูดอย่างไม่สบอารมณ์ เจ้าหกนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ รู้จักเอาแต่พูดเอาใจน้องสาวด้วย!

        “พี่ห้า พี่อิจฉาที่ผมสนิทกับน้องเล็กใช่ไหมล่ะ!”  หานลู่หยางพูดอย่างไม่พอใจ เมื่อได้ยินพี่ชายทั้งสองเถียงกัน หานชีเยวี่ยก็รีบไล่ให้พวกเขาไปล้างมือ 

        “รีบไปล้างมือเร็วเข้าเถอะค่ะ ตัวเต็มไปด้วยฝุ่นดินยังจะวิ่งเข้ามาในครัวอีก นี่สกปรกเกินไปแล้วหรือเปล่า?”

        พี่ชายทั้งสองถูกน้องสาวว่ากล่าว ก็ไปล้างมือล้างหน้าอย่างเชื่อฟัง แถมยังไม่ลืมที่จะปัดฝุ่นออกจากตัวให้สะอาดเอี่ยมด้วย คนอื่นๆ ในบ้านเห็นทั้งสองเป็นแบบนี้ก็อดหัวเราะไม่ได้ ทว่าอย่างไรก็ตาม ย่าเฒ่าหานก็ยังไม่กลับมา หานชีเยวี่ยจึงยังคงรออยู่ 

        และแล้ว ในเวลาไม่นาน ย่าเฒ่าหานก็เดินเขย่งปลายเท้ากลับมา “ไอ๊หยาๆ วันนี้ย่าเหนื่อยจะตายแล้ว! ” เท้าของย่าเฒ่าหานเป็นเท้าทรงกลีบบัวจึงเดินเหินไม่สะดวก วันนี้เดินมาไกลขนาดนี้ ย่อมเหนื่อยจนแทบทนไม่ไหวแน่ๆ หานชีเยวี่ยรีบตักน้ำสะอาดมาให้ย่าเฒ่าหานล้างมือก่อน หลังจากนั้นก็ยังไม่ลืมนวดหลังและบ่าให้

        ย่าเฒ่าหานเดิมทีเหนื่อยจนไม่อยากขยับตัวแล้ว แต่พอได้รับการดูแลจากหลานสาวแบบนี้ หล่อนก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาไม่น้อย 

        “ยังเป็นอาเยวี่ยที่ใส่ใจย่าจริงๆ หลานรีบไปนั่งพักก่อนเร็ว วันนี้เข้าเมืองคงจะเหนื่อยน่าดูเลยใช่ไหมจ๊ะ? ”

        เห็นย่าหลานรักใคร่กันแบบนี้ คนในบ้านก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร ย่าเฒ่าหานกลับมาแล้ว เช่นนั้นก็ถึงเวลาอาหารค่ำแล้ว ระหว่างทานข้าว ลุงหานก็ถามถึงสถานการณ์ของหานซานหยาง หานชีเยวี่ยจึงเล่าให้ทุกคนฟังว่าหานซานหยางได้เริ่มทำงานอย่างราบรื่น พร้อมกันนั้น เธอก็บอกด้วยว่าตัวเองก็ได้ไปรายงานตัวที่สำนักงานสหคามเรียบร้อยแล้ว และผู้นำสหคามก็อนุญาตให้เธอไม่ต้องไปทำงานที่สำนักงานสหคามชั่วคราว แต่ให้ดูแลเรื่องของโรงงานทอฝ้ายไปก่อน

        หัวใจที่หนักอึ้งของย่าเฒ่าหานในที่สุดก็วางลงได้เสียที 

        จริงแล้วๆ ที่ย่าเฒ่าหานไปชุมชนอื่นวันนี้ ก็เพื่อไม่ให้ตัวเองอยู่บ้านแล้วคิดฟุ้งซ่านมากเกินไป ย่าเฒ่าหานมักจะเป็นห่วงว่างานของหลานสาวจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน จนถึงตอนนี้ ย่าเฒ่าหานถึงได้วางใจลงได้เสียที

        “ย่าจะไปผัดไข่เพิ่มอีกสักจานนะ” 

        ย่าเฒ่าหานรู้สึกดีใจเป็นที่สุด วันปกติย่าเฒ่าเป็นคนขี้เหนียวมาก แต่วันนี้เธอกลับเสนอที่จะทำกับข้าวเพิ่มให้คนในบ้านก่อน แถมยังเป็นกับข้าวอย่างดีอีกด้วย ไข่ผัดเชียวนะ หากเป็นเมื่อเดือนก่อนยังไม่กล้าแม้แต้จะคิดเลยด้วยซ้ำ

        “แม่คะ จิวไช่เหอก็ใส่ไข่ไปไม่น้อยแล้วนะคะ! ” หยางชุนจือรีบเปิดปากห้าม ถึงแม้ว่าฐานะทางบ้านจะดีขึ้นบ้างแล้ว แต่ก็ไม่ควรใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแบบนี้นี่นา

        หานชีเยวี่ยรีบพูดว่า “คุณย่า เกี๊ยวซ่าวันนี้หนูใส่ทั้งเนื้อและไข่เลยค่ะ”

        เธอรู้จักคุณย่าของเธอดี ตอนนี้ย่ากำลังมีความสุข อยากจะผัดไข่ แต่ประเดี๋ยวก็ต้องมานั่งเสียดายในภายหลัง เมื่อถึงเวลานั้น แน่นอนว่าต้องบ่นไม่หยุดแน่ๆ อย่างไรก็ตาม อาหารมื้อนี้ก็มีสารอาหารครบถ้วน รสชาติก็อร่อย ไม่ต้องทำกับข้าวเพิ่มอีกก็ใช้ได้แล้ว

        วันนี้ย่าเฒ่าหานและถังฮวาวิ่งโร่ไปชุมชนอื่นมา ที่จริงแล้ว เธอเหนื่อยเหลือเกิน พอได้ยินหานชีเยวี่ยพูดแบบนี้ย่าเฒ่าก็เลยไม่ฝืนอีก 

        “งั้นก็ช่างมันเถอะ วันนี้ย่าเหนื่อยจริงๆ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จจะแช่น้ำเท้าให้หายเมื่อยถึงจะดี!”

        “คุณย่า หนูต้มน้ำร้อนให้แล้วค่ะ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จพวกเราก็ไปแช่ได้เลย”

        พวกเขามีเท้าปกติ เดินทั้งวันยังเหนื่อย แล้วย่าเฒ่าหานที่เป็นเท้าดอกบัว ความลำบากที่ได้พบเจอ ไม่ต้องจินตนาการก็คงจะรู้ดี ยังไม่ทันทานข้าวเสร็จ ผู้นำชุมชนก็มาหา ตอนที่ผู้นำชุมชนเดินเข้าประตูมาก็เห็นครอบครัวหานกำลังทานข้าวต้มสีเหลืองทองอร่าม กับจิวไช่เหอสีเหลืองกรอบ กลิ่นหอมของเนื้อและไข่อบอวลหอมฉุย

        ตาแก่น้ำลายสอ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายที่ไม่รักดี มื้อเย็นเขาทานแค่ซาลาเปาแข็งๆ ภรรยาของเขาวิ่งวุ่นทั้งวัน บอกว่าเหนื่อยแล้ว เลยทำแค่ซาลาเปาข้าวโพดแข็งๆ ให้ทานเป็นหนึ่งมื้อ ถ้าไม่ได้เห็นไม่ได้ได้กลิ่นอาหารอร่อยๆ แบบนี้ก็คงไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ได้กลิ่นหอมแบบนี้ พยาธิในท้องก็เริ่มก่อกบฏประท้วงกันใหญ่แล้ว

        “ผู้นำชุมชน ทานข้าวรึยัง? มาร่วมทานด้วยกันไหม? ” ย่าเฒ่าหานพูดเชิญด้วยรอยยิ้ม

        ผู้นำชุมชนปากบอกว่าไม่เป็นไรๆ แต่แววตาของเขากลับไม่ได้เหมือนคนที่กำลังปฏิเสธเลยสักนิด หานชีเยวี่ยจึงนำชามตะเกียบมาจากห้องครัว ตักข้าวต้มข้าวโพดให้ผู้นำชุมชน แล้วยัดจิวไช่เหอใส่มือเขาอีกชิ้น 

        ผู้นำชุมชนทานอย่างเอร็ดอร่อย  ล้อเล่นกันเล่นแล้ว ไม่ว่าบ้านไหน ตอนที่ผัดกับข้าวแค่มีน้ำมันเคลือบกระทะเล็กน้อยก็ถือว่ารวยแล้ว เขายังไม่เคยเห็นบ้านไหนใช้น้ำมันผัดข้าวเยอะขนาดนี้ ที่เขากำลังกินยังมีทั้งเนื้อและไข่ จะไม่อร่อยได้อย่างไร? ครั้งสุดท้ายที่เขาได้ทานอาหารที่เปี่ยมน้ำมันแสนอร่อยแบบนี้ ก็ตอนเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างโน่น 

        ฮือๆ เวลาผ่านล่วงจนจะถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้วด้วยซ้ำ

        ทานข้าวเย็นเสร็จ ซย่าซิ่วเหอและหยางชุนจือสองสะใภ้ก็ไปล้างจาน หานชีเยวี่ยคุยกับผู้นำชุมชน คนในครอบครัวสกุลหานรู้ดีว่าผู้นำชุมชนมาบ้านสกุลหานย่อมต้องมาเพราะจะปรึกษาหานชีเยวี่ยแน่ๆ พี่น้องหานมองหน้ากัน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เรื่องในบ้านกลายเป็นเวทีของเด็กๆ ไปหมดแล้ว? 

        พวกเขาที่เป็นพ่อคน รู้สึกทั้งดีใจและเศร้าใจเหลือเกิน!

        “ชีเยวี่ย ตอนนี้เราเอาเงินกลับมาแล้ว เช่นนั้นแล้วเงินพวกนี้เราควรจะทำยังไงดี?” ผู้นำชุมชนไม่พูดอ้อมค้อม เขาถามตรงประเด็นทันที ผลไม้ยังไม่ได้เริ่มรับซื้อ ไข่ไก่ก็รับซื้อมาบ้างแล้ว ควรจะจ่ายเงินให้ชาวบ้านก่อนไหม?อย่างไรเสีย ช่วงนี้ก็ได้ยินชาวบ้านพูดถึงเรื่องนี้หลายคน พวกเขาเป็นห่วงว่าสุดท้ายแล้วจะไม่ได้เงิน

        “เงินมัดจำที่เราได้มามีแค่ครึ่งเดียว ก็จ่ายให้ชาวบ้านครึ่งเดียวไปก่อนก็พอแล้วค่ะ” 

        หานชีเยวี่ยคิดสักพักแล้วพูดว่า

        “ส่วนที่เหลือ รอให้โรงงานทอฝ้ายจ่ายเงินงวดสุดท้ายให้เราครบก่อน ค่อยจ่ายให้ที่หลังก็เป็นอันใช้ได้แล้วค่ะ”

        จริงๆ แล้ว เงินพวกนี้จะจ่ายให้ชาวบ้านครบทั้งหมดเลยก็ได้ เพราะอย่างไรเสีย ส่วนใหญ่เป็นคนของชุมชนแต่หานชีเยวี่ยกลับคิดว่า เพื่อความปลอดภัยก็ควรจะระมัดระวังไว้ก่อน กระจายความเสี่ยงร่วมกัน แน่นอนว่า หานชีเยวี่ยเชื่อว่าโรงงานทอฝ้ายจะไม่เบี้ยวเงิน

        ผู้นำชุมชนรู้สึกว่าไม่มีใครช่วยเหลือเขาได้เลย เจ้าหน้าที่ในชุมชนคนอื่นๆ พอถึงเวลาสำคัญก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ ปกติดูเหมือนจะเก่งกาจกันนักหนา แต่พอถึงเวลาสำคัญ กลับไม่มีความคิดเห็นอะไรที่เป็นประโยชน์เลย เขาถึงขนาดคิดว่าควรจะฝึกคนใหม่ๆ ไว้ดีหรือไม่ จะได้ไม่ต้องพึ่งพาคนเก่าแก่พวกนี้ จะได้ไม่เป็นการเสียเวลาพัฒนาชุมชนในอนาคต

        คิดถึงตรงนี้ ผู้นำชุมชนก็มองไปที่เด็กๆ บ้านสกุลหาน เด็กๆ บ้านสกุลหานไม่เลวเลย ถ้าได้เป็นเหรัญญิกก็คงจะดี แต่บ้านสกุลหานไม่มีเส้นสายในชุมชน ในชุมชนมีแค่สองครัวเรือน แถมยังบาดหมางกัน ความสัมพันธ์ไม่ดี 

        หากเขาเสนอให้เด็กบ้านสกุลหานเป็นเหรัญญิกจริงๆ เกรงว่าคงจะโดนบ้านสกุลหลี่โวยวายจนเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ คิดแล้วก็รู้สึกว่ายากเหลือเกิน

        จริงๆ แล้วเขาไม่รู้เลยว่า ถึงแม้เขาจะมีเจตนาจะสนับสนุนคนบ้านสกุลหาน บ้านสกุลหานเองก็ไม่แน่ใจว่าจะยินยอมหรือเปล่า ระหว่างที่ผู้นำชุมชนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เขาก็เห็นภาพที่ทำให้เขาตกใจ หลังจากเก็บโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว เด็กๆ บ้านสกุลหานและฉู่เจี้ยนกั๋วก็เริ่มอ่านหนังสืออย่างจริงจัง

        นี่มันเรื่องอะไรกัน? ช่วงนี้ในเมืองมีรับสมัครงานหรือ? ไม่เช่นนั้นทำไมทุกคนถึงเริ่มอ่านหนังสือกันเล่า? ผู้นำชุมชนกำลังคิดว่าจะมีข่าวรับสมงานอะไรหรือเปล่า?

        เขากำลังจะอ้าปากถามหานชีเยวี่ยก็เห็นมีคนสองคนเดินมาที่หน้าประตูบ้าน