นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้ เพราะรักของฉัน.. คือเธอ เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๕
เลือกที่จะรัก
ไม้เลือกที่จะยืนนิ่งไม่พูด ไม่ขยับอะไร
“แนน” เตโชเรียกชื่อเพื่อน ราวกับจะเรียกสติ “แนนจอดรถแบบนี้ รถข้างหลังเค้าไปไม่ได้นะ”
แนนหันไปมองที่เตโชพูดก็เห็นว่า รถอีกสองสามคัน กำลังเคลื่อนมาใกล้รถเขามาก “แนนกลับก่อนนะ”
เตโชพยักหน้ารับ
แนนรีบกลับไปขึ้นรถ “พรุ่งนี้พบกันนะโช”
เตโชก็ยังยิ้มพยักหน้าเช่นเดิม
“ไปกินข้าวกันนะไม้” แล้วเตโชก็ขึ้นคล่อมจักรยานในฐานะคนขี่
ไม้ขึ้นนั่งซ้อยท้ายที่ตะแกรงหลัง แต่พอไม้จับที่ตะแกรงหลังก็เห็นว่ามีเบาะสีขาวอยู่บนตะแกรงเหล็กที่เขาเคยนั่ง “หือ.. โชไปใส่เบาะั้แ่เมื่อไหร่”
“เมื่อวานขากลับมาจากที่ไปส่งไม้ พอดีร้านจักรยานเค้ายังเปิดอยู่ และมีเบาะสีขาวด้วย”
“อีกหน่อยคงมีคนมานั่งซ้อนท้ายเยอะเลย”
“แต่ที่โชใส่เบาะมา โชอยากให้ไม้นั่งคนเดียวนะ”
แค่ได้ยินเตโชพูดกับไม้อย่างนี้ ..หัวใจไม้ก็เบิกบานแล้ว .. คำพูดของแนนเมื่อครู่ ..มันสลายไปอยู่ที่ไหนหมดแล้วก็ไม่รู้
ไม้ยิ้ม และรีบขึ้นนั่งซ้อนท้ายให้เตโชขี่จักรยานไปร้านอาหาร ร้านข้าวคลุกกะปิห้าแยกก็ไม่ได้ไกลจากโรงเรียนนัก เตโชปั่นจักรยานครู่เดียวก็ถึง ไม้เดินไปสั่งข้าวคลุกกะปิให้ทั้งตนเองและเตโช
“โชมีแบบพานในหัวบ้างหรือยัง”
“ยังอะ คิดไว้แค่ว่า..อยากมีธูปเทียนดอกไม้โดยเฉพาะดอกเข็ม ดอกมะเขือ และหญ้แพรกอยู่รวมกันให้งามๆ”
“ความหมายดีนะ ถ้าทุกอย่างจัดวางได้ลงตัว”
“ใช่ใช่” เตโชมองหน้าไม้ แล้วยิ้ม
“ยิ้มอะไร”
“ไม้เป็คนแรกเลยนะ ที่คิดทันโชขนาดนี้”
“จริงเหรอ?”
“จริง!!” เตโชยืนยัน
“ถ้าทันกันอย่างนี้เราจะอยู่ด้วยกันยากมั้ย” น้ำเสียงไม้จริงจัง
“คงไม่หรอก” เตโชยังยิ้มเหมือนเดิม “โชชอบเดินตามชอบมีคนนำมากกว่า ไม้เดินนำให้โชนะ”
ไม้ยิ้มออก “แต่เมื่อไหร่ที่โชอยากนำ ก็บอกไม้นะ ไม้ก็ยินดีที่จะเดินตามเหมือนกัน”
เตโชพยักหน้ารับ แล้วทั้งสองก็กินข้างคลุกกะปิด้วยกัน โดยมีทั้งรอยยิ้มและคำหวานคลุกไปกับข้าวคลุกกะปินั่นด้วย
เตโชเสนอแบบพานที่ตนร่างมาให้เพื่อนๆ ดูและเลือก ซึ่งเพื่อนๆก็เลือกแบบพานที่เตโชรวมไอเดียของตนเองกับไอเดียของไม้ไว้ได้อย่างลงตัว
แนนออกหน้าออกตาเชียร์แบบพานนั่น จนป้องชักสีหน้า แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากอาสาช่วยทำพาน
ตุ๊กหัวหน้าห้องจึงนัดเวลาพบกันที่บ้านแนนเพื่อช่วยกันทำพานก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับบ้านเพื่ออาบน้ำและเตรียมตัวไปทำพานที่บ้านแนน
ป้องไม่รู้เลยว่า แนนอาสาพาเตโชไปซื้อของใน่เลิกเรียน ซึ่งกว่าป้องจะรู้ ก็ตามไม่ทันแล้ว ทั้งสองก็ออกจากโรงเรียนไปแล้ว
่ที่กินข้าวเที่ยง เตโชฝากกุญแจสำหรับไขล็อกจักรยานไว้กับไม้ เพื่อให้ไม้ขี่จักรยานของเขาไปหาทีและรับทีไปบ้านแนน
ทีเป็เพื่อนคนเดียวของห้องที่เล่นกีตาร์และร้องเพลงได้ไพเราะที่สุด แล้ว.. คืนทำพานแบบนี้ ทีต้องรับหน้าที่เล่นดนตรีร้องเพลงให้เพื่อนๆ ฟัง จนกว่าพานจะเสร็จ
นอกจากทีแล้วก็มีแบงอีกคนที่จะช่วยเลนดนตรีในคืนนี้ แม้แบงจะเล่นกีตาร์ได้ดี แต่ก็ยังเทียบกับทีไม่ได้ คืนนี้ทีจะเป็หลักและแบงจะคอยเสริมให้เพลงไพเราะยิ่งขึ้น
พอไม้ได้ขี่จักรยานเตโช เขาจึงรู้ทันทีว่า ทำไมเตโชไม่ยอมให้เขาเป็คนขี่เลย ก็จักรยานคันนี้มีลักษณะบางอย่างที่ค่อนข้างเป็เอกลักษณ์ ซึ่งต้องถามเ้าของดูว่า..เอกลักษณ์เหล่านี้มาจากไหน เพราะมันปั่นไม่ง่ายเลย
แผนแรกที่แบงจะต้องนั่งสองแถวไปบ้านแนนคนเดียวพร้อมกีตาร์ ต้องเปลี่ยนทันที ไม้ต้องให้ทีนั่งสองแถวไปกับแบง และเขาถามเส้นทางไปบ้านแนนไว้คร่าวๆ ก่อน แล้วจึงปั่นจักรยานตามสองแถวคันที่สองคนนั่นนั่งไป
แนนขับรถพาเตโชไปซื้อของตามที่ต่างๆ อย่างดีไม่ว่าจะเป็ร้านเครื่องเขียน ตลาดสด ตลาดดอกไม้ แนนบริการเตโชทุกอย่าง ช่วยยกของช่วยเลือกของ จนเตโชได้ของทุกอย่างที่จะทำพานครบถ้วน แนนก็พาเตโชกลับไปบ้านเขา
แนนบริการเตโชดีเหลือเกิน จนเตโชเองก็รู้สึกหวั่นไหว .. จนเกิดคำถามในใจ.. ทำไมก่อนหน้านี้ .. แนนไม่ทำอะไรแบบนี้นะ
ถ้าก่อนหน้านี้.. แนนทำอะไรบ้าง.. สักแค่ครึ่งเดียวของที่ทำวันนี้.. ใจโชก็พร้อมที่จะเลือกแนนอยู่แล้ว .. เพราะแนนสมบูรณ์แบบทุกอย่าง.. ทั้งหล่อน่ารักทั้งรวย ทั้งนิสัยดี
แต่.. แต่.. ตอนนี้ในใจโชมีอีกคนที่เติมเต็มมากกว่าแล้ว แม้จะหล่อน้อยกว่า แม้จะไม่ได้มีเงินทองอะไรมากมาย และก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า..นิสัยดีเท่าแนนมั้ย แต่ใจโชก็เลือกเขาคนนั้นแล้ว
ก็.. ไม้เติมเต็มความรู้สึกในใจเตโชมากกว่าแนน
เตโชได้แต่ยิ้มและมองสิ่งที่แนนทำดีกับเตโชทุกอย่าง แต่ไม่รู้จะบอกแนนอย่างไร ว่า..ในใจเตโชมีเ้าของเสียแล้ว
เมื่อแนนขับรถไปถึงบ้าน เพื่อนๆก็มาช่วยขนของลงจากรถแนน และเตรียมที่จะลงมือทำพาน
ตุ๊ก.. หัวหน้าห้องเดินหน้าเครียดมาหาเตโช
“มีไรเหรอตุ๊ก” เตโชเอ่ยปากถาม
“คือ..” หัวหน้าห้องที่ชื่อตุ๊กลำบากใจที่จะพูด
แนนรู้สึกไม่ดี จึงเดินเข้ามาฟังด้วย
โชยิ้มให้เพื่อน “มีอะไรตุ๊กพูดมาเถอะไม่ต้องลำบากใจขนาดนั้นหรอก ยังไงเราก็เพื่อนกัน”
คำพูดเตโชทำให้หญิงเหล็กที่ชื่อตุ๊กคลายเครียดลงไปพอควร “่ที่เธอสองคนไปซื้อของทำพาน ป้องมันพรีเซ้นต์แบบพานอีกแบบหนึ่งที่มันออกแบบมา ซึ่งแทบจะไม่ต้องซื้อของอะไรเพิ่มเลย มันพูด พูด พูด จนเพื่อนๆเลือกแบบที่ป้องคิดมา”
“โถ.. นึกว่าเื่อะไร” เตโชพูดยิ้มๆ กับตุ๊ก
“เธอไม่โกรธป้องเหรอโช” ตุ๊กถามอย่างแปลกใจ
“เราจะไปโกรธมันทำไม มันอยากทำก็ดีแล้วเราจะได้เป็กองเชียร์อยู่กับทีกับแบง”
“ไมโกรธจริงเหรอ?”
“เอออ” เตโชตอบอย่างแสนจริงใจ “เราทำงานกับเธอทำให้ห้องมาแทบทุกงานแล้วนะตุ๊ก ถ้าจะมีซักงานสองงานที่ป้องหรือใครๆ มาช่วยทำเรายินดีอยู่แล้ว”
ตุ๊กถอนหายใจเฮือกใหญ่ ราวกับยกูเาลูกมหึมาออกจากอก “ตอนแรกเรานึกว่าเธอจะโกรธ จะโวยวาย”
“วันนี้เราจะได้นั่งเลือกเพลงให้ทีมันร้องให้ฟังซะที”
“เรารีบไปบอกเพื่อนๆ ก่อนนะ”
“อื้ม..”
แล้วหัวหน้าห้องตุ๊กก็รีบเดินกลับประสานงานให้การทำพานในแบบของป้องเริ่มต้นขึ้น
“ไม่โกรธจริงเหรอ” แนนถาม
“จริง”
แนนยิ้มให้เตโชอย่างพึงพอใจในความใจดีใจกว้างที่เตโชแสดงออกมา
....
เตโชยังจำยิ้มที่แนนยิ้มให้เขาในวันนั้นได้ดี ..เป็รอยยิ้มที่ภูมิใจ ดีใจ และชื่นชมในตัวเตโชอย่างที่สุด
เขามองกลับไปในกล่องโลหะใบเก่าที่อยู่ตรงหน้า รูปพานวันนั้นก็ยังอยู่ในกล่องนั่น รูปทีเล่นกีตาร์กับแบงโดยมีนักร้องพิเศษซึ่งก็คือไม้ ที่แบงแนะนำว่าเป็เพื่อนที่หอพัก เขามาช่วยร้องเพลงให้ทุกคนฟัง และภาพเดี่ยวไม้ที่ร้องเพลงอีกสองสามภาพ
เตโชหยิบภาพเ่าั้มาวางเรียงตรงหน้า ..ความสุขนานาจากห้วงเวลานั้น กลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง!!
....
แนนอยากนั่งฟังเพลงกับเตโช แต่ป้องขอให้แนนพาไปซื้อของเพิ่มเติม ซึ่งแนนก็หาข้ออ้างไม่ได้เพราะมีเขาคนเดียวที่มีรถ
พอแนนกับป้องเดินออกไป ทีกับแบงก็ขึ้นอินโทรเพลง ‘อยากลืม’ ของ.. สาวสาวสาว ให้ไม้ร้องพอดี
พออินโทรเพลงขึ้น โชสังเกตเห็นว่าไม้หลับตา เขาคงสมาธิกับตัวเองและเริ่มร้องเพลง ...
... ลืม.. อยากลืมเธอให้.. สูญสิ้นไป.. จากชีวัน
....... ลืมเคยรู้จักกัน ลืมเคยฝัน.. เคยหวงห่วงเธอ
... หลับฝันเพียงชั่วคืน.. ขมขื่น ยังละเมอ
....... ดึกแล้ว ยังหลงเพ้อ.. น้ำตาไหลเอ่อ ได้พบเธอ เพียงฝันไป
... หากฝัน มีเธออยู่คู่.. จะขอหลับอยู่.. ชั่วนิรันดร์
....... ตลอดกาลในใจฉัน ขอเพียงเท่านั้นก็สุขเหลือใจ
... ใจ..ยังหลอกใจตน.. เสแสร้งอดทน หมองหม่นฤทัย
.......ลืมเอยลืมอย่างไร.. ลืมว่าหัวใจ.. เคย..รัก.. เธอ..
ไม้ร้องเพลงจบพร้อมกับน้ำตาที่รื้นขึ้นรอบดวงตา
เตโชใ!!
..แค่ร้องเพลงเศร้าๆ นี่.. ไม้ทำได้ดีขนาดนี้เลยหรือ? ..
เพลงจบไปชั่วครู่ เพื่อนๆ ร่วมห้องของเตโชก็ปรบมือกันเกรียวหลายคนชื่นชมไม้ ไม้ยิ้มคำชมนั้น แล้วก็ซับน้ำตาตนเอง
“ทำใจเถอะวะ ลืมเธอไปเถอะ ยังไงๆ เค้าก็ทิ้งมึงอยู่แล้ว” แบงปลอบใจไม้
“ก็รวยขนาดนั้น สวยขนาดนั้น ถึงมึงดื้อคบต่อไปยังไงเค้าก็ทิ้งมึงอยู่ดี” ทีช่วยปลอบอีกคน
นี่!! นี่มันเื่อะไรกัน..!!
ทำไมโชจึงไม่รู้เื่อะไรพวกนี้เลย ..!!
โชงุนงง จับต้นชนปลายอะไรไม่ถูก ..!!
จบตอนที่๕
2K
