ตอนที่ 10: เตาต้มยาและเปลวไฟแห่งความสงบ
หลังจากรวบรวมใบไผ่แห้งจากป่าไผ่หยกเขียวจนเต็มตะกร้า หลินอันก็แบกสัมภาระมุ่งหน้าไปยัง 'หอโอสถสายนอก' ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาด้านทิศใต้ กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรหลากชนิดลอยอวลอยู่ในอากาศั้แ่ยังก้าวไม่พ้นซุ้มประตูหิน
หอโอสถแห่งนี้คลาคล่ำไปด้วยศิษย์ฝึกหัดที่กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกตัวยาและเฝ้าเตาหลอม ทว่ามุมหนึ่งที่ค่อนข้างเงียบสงบคือบริเวณเตาต้มยาพื้นฐานสำหรับแจกจ่ายให้ศิษย์ใหม่ หลินอันเดินเข้าไปยังลานหินด้านหลัง วางตะกร้าใบไผ่ลงข้างเตาดินเผาขนาดกลางที่ไฟกำลังมอดลง
"มาได้เวลาพอดีเลยหลินอัน ช่วยเติมฟืนและคุมไฟเตานี้ให้ข้าที ข้าต้องไปจัดเทียบยาด้านใน" ศิษย์พี่ผู้ดูแลหอโอสถเอ่ยฝากฝังงานอย่างเร่งรีบก่อนจะเดินผละไป
ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เขาทรุดตัวลงนั่งบนมั่งไม้อย่างระมัดระวัง ค่ายกลผนึกกายาภายในร่างยังคงทำหน้าที่กดทับน้ำหนักและมวลกล้ามเนื้ออันมหาศาลของเขาไว้อย่างไร้ที่ติ หลินอันหยิบใบไผ่แห้งกำหนึ่งใส่เข้าไปในช่องใต้เตา ก่อนจะหยิบพัดสานขึ้นมาโบกเพื่อกระพือลม
ประกายไฟสีส้มแดงค่อยๆ ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ความร้อนแผ่ซ่านออกมากระทบใบหน้า แสงไฟที่เต้นเร่าทอด เงา ของเตาดินเผาไปบนกำแพงอิฐด้านหลัง บังเกิดเป็รูปทรงที่ดูคล้ายสัตว์ประหลาดตัวอ้วนกลมที่กำลังขยับเขยื้อน
สำหรับผู้ฝึกตนทั่วไป การนั่งหน้าเตาไฟเป็เวลานานย่อมทำให้สูญเสียเหงื่อและรู้สึกอึดอัด ทว่าสำหรับหลินอันที่มีรากฐานร่างกายเหนือล้ำจินตนาการ ความร้อนระดับนี้ไม่ต่างอะไรกับสายลมโชยในฤดูใบไม้ผลิ ทว่าเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เขาจึงจงใจใช้แขนเสื้อซับหยาดเหงื่อที่แสร้งขับออกมาบริเวณหน้าผากเป็ระยะ
ขณะที่เขากำลังโบกพัดสานอย่างใจเย็น พลังปราณพฤกษาอันบริสุทธิ์ที่ได้รับจากการปลดล็อคข้อไผ่ข้อที่หนึ่งเมื่อ่เช้า ก็เริ่มแสดงปาฏิหาริย์ของมันออกมาอย่างเงียบเชียบ
หลินอันััได้ถึงกระแสความร้อนที่ไหลเวียนอยู่ภายในเตาดินเผา เขาไม่ต้องเปิดฝาหม้อดูก็สามารถรับรู้ได้ว่าสมุนไพรชนิดใดกำลังคายฤทธิ์ยาออกมา และอุณหภูมิของน้ำอยู่ในระดับใด ปราณพฤกษาช่วยให้เขากลมกลืนเป็หนึ่งเดียวกับตัวยาธรรมชาติเหล่านี้
ชายหนุ่มปรับจังหวะการโบกพัดให้ช้าลงและสม่ำเสมอขึ้น ไฟในเตาไม่ลุกโชนจนเกินไปและไม่มอดดับ มันรักษาระดับความร้อนไว้ในจุดที่สมบูรณ์แบบที่สุด กลิ่นหอมของน้ำยาต้มกระดูกเริ่มโชยออกมา กลิ่นฉุนในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็ความหอมหวานที่ทำให้ผู้สูดดมรู้สึกโล่งจมูก
ไม่มีการแก่งแย่งชิงดี ไม่มีการต่อสู้ที่ต้องหลั่งเื มีเพียงเสียงปะทุของกิ่งไม้แห้งและกลิ่นหอมของสมุนไพร
หลินอันทอดสายตามองเปลวไฟที่พลิ้วไหว จิตใจของเขาสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในสระบัว การได้นั่งอยู่หน้าเตาต้มยาและควบคุมสรรพสิ่งด้วยความละเอียดอ่อนเช่นนี้ มอบความสุขที่ล้ำลึกและผ่อนคลายให้กับเขายิ่งกว่าการได้วรยุทธ์สะท้านฟ้าใดๆ
ชายหนุ่มอมยิ้มบางๆ ปล่อยให้เวลาแห่งความสงบในยามสายค่อยๆ ไหลผ่านไปพร้อมกับไออุ่นของเตาไฟ
1K
