ตอนที่ 1 การตื่นขึ้นจากนิทราของมหาเทพา
“ ได้เวลาตื่นแล้วขอรับ ท่านเ้า” นี้คือเสียงของข้ารับใช้ของท่านเ้า นามว่าอีจอง หรือที่รู้จักกันในนามของนักล่าเทพเ้า
หลังจากสิ้นเสียงของอีจอง ท่านเ้าหรือที่รู้จักกันในนามของ มหาเทพา ก็ได้ลืมตาขึ้นจากการนิทรา อีจองพูดด้วยท่าทางที่ดีใจ
“ ยินดีต้อนรับการกลับมาหลังจากนิทราเป็เวลายาวนานขอรับท่านเ้า”
ท่านเ้าพูดด้วยท่าทางี้เี “ นี้ข้าหลับไปนานขนาดไหนกันเ้าอี”
อีจองตอบกลับด้วยเสียงเรียบเฉย “ท่านได้หลับไปเป็เวลา 20 ล้านปี ขอรับ ”
ท่าทางของท่านเ้าดูเหมือนจะไม่ได้ใอะไรมาก เสมือนเป็เื่เคยชินของเขา “ ครั้งนี้ข้าตื่นช้าสินะเนี่ย ”
เ้าอีถามท่านเ้าด้วยท่าทีที่สงสัย “ครั้งนี้ที่ท่านตื่นขึ้นมาท่านมีแผนที่อยากจะทำอะไรรึเปล่าขอรับ? ”
ขนาดที่กำลังจะลุกขึ้นท่านเ้าก็ได้ตอบอีจองไปว่า “ต้องมีอยู่แล้ว ข้าอยากใช้ชีวิตแบบเด็กหนุ่มธรรมดาๆ”
นานแสนจะยาวนานมาแล้วในยุคแรก หรือที่รู้จักกันในชื่อ ยุคกำเนิด ได้มีมหาเทพาองค์หนึ่งถือกำเนิดมาพร้อมกับยุคแรกนามว่า มหาเทพา นามว่า หลงเทียน หลังจากที่ยุคแรกได้กำเนิดไม่นานก็มีาระหว่างทวยเทพเกิดขึ้นเพราะ้าแย่งชิงความเป็ใหญ่ซึ่งกันและกัน สิ่งมีชีวิตทั้งหลายเรียกยุคนั้นว่ายุคสาม หรือ ยุคมืด ระหว่างที่เกิดา ก็ได้ส่งผลกระทบต่อ มหาพิภพทั้งหลาย ก็ได้ส่งผลกระทบไปยัง เมือง า ซึ่งเป็สถานนี้พักผ่อน หย่อนใจของหลงเทียน จึงทำให้หลงเทียนไม่พอใจเป็อย่างมาก จึงได้ลงมือหยุดาที่เกิดขึ้น ยุคมืดถือเป็ยุคในความทรงจำของเหล่าทวยเทพทั้งหลาย เพราะเป็ยุคที่ทวยเทพสูญสลายเป็จำนวนมาก สาเหตุนะหรอ เพราะก่อาที่เสียงดังจนทำลายความสงบของหลงเทียนยังไงละ หลังจากผ่านยุคสามมานานแสนนาน ก็ได้เข้าสู่ยุคแห่งความสงบ ถือเป็ยุคที่ไม่มีาเกิดขึ้นในมหาพิภพเลย (แน่ใจหรอ)
ในมหาพิภพ มีดาวเคราะห์อยู่ดวงหนึ่งเป็ดาวเคราะห์ที่เต็มไปด้วยน้ำและผืนแผ่นดิน นาม ดาวเคราะห์สีฟ้า หรือที่เรียกกันว่า โลก เป็ดาวระดับ 3 ในจักรวาล เป็ดาวที่มีสิ่งมีชีวิต ที่เรียกว่า มนุษย์อยู่จำนวนมาก
โลก นอกอวกาศ
“นี้หรือขอรับ สถานที่ที่ท่านเ้าอยากมาอยู่อาศัย?” อีจองถามหลงเทียนด้วยความสงสัย
“ใช่แล้ว นี้แหละสถานที่ที่เราเห็นขนาดที่เรานิทราอยู่ เราเห็นว่า ดาวเคราะห์ดวงนี้เป็ดาวที่น่าสนใจมากเลยละ” หลงเทียนตอบกลับด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น
“ท่าน้าให้ข้าไปรับใช้ท่านหรือไม่ขอรับ”
“ไม่จำเป็เลย เ้าไปดูแลเมืองาเถอะ”
“ขอรับท่านเ้า” อีจองตอบกลับด้วยท่าทีที่เคารพ
ปักกิ่ง ประเทศจีน
ขณะที่หลงเทียนเดินเล่นหาของกินอยู่นั้นเอง เขาได้เจอกับขนมที่เขาเห็นในขณะนิทราอยู่ เลยเดินเขาไปจะหยิบมาชิมในทันที
เ้าของร้านเห็นว่าหลงเทียนกำลังจะหยิบขนมโดยไม่จ่ายเงิน จึงได้โมโหและพูดขึ้นมาว่า
“นี้เ้าหนุ่ม ป้าว่าก่อนที่จะหยิบขนมไปทาน สมควรจะต้องจ่ายเงินก่อนมั้ย!!”
ก่อนที่หลงเทียนจะมาโลกก็ได้ศึกษามาแล้วว่าโลกเป็สถานที่แบบไหน และมีของกินอะไรบ้าง เพราะตัวเขามักจะตามหาอาหารใหม่ๆมารับประทานอยู่เสมอ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาลืม นั้นก็คือ เงิน!!
หลงเทียนจึงได้แต่ต้องวางของกลับไปไว้ที่เดิม แต่ก่อนที่จะวางกลับก็ได้มีเสียงผู้หญิงมาจากด้านหลัง
“นี่ค่ะ 7 หยวน”
“ขอบคุณนะจ๊ะสาวน้อย” เ้าของร้านตอบกลับมาด้วยใบหน้าสดใสขึ้น
“อันนี้ฉันเลี้ยงนายเอง แต่นายต้องช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั้ย”
“เอ่อ ว่าแต่เธอเป็ใครอ่ะ เรารู้จักกันด้วยหรอ” หลงเทียนถามด้วยความสงสัย
“เอ๊ะ ลืมแนะนำตัวสินะ ฉันชื่อ เยว่เสวี่ย นายละ? ” เยว่เสวี่ยถามด้วยใบหน้าอันน่ารักของเธอ
“ฉันชื่อ หลงเทียน เป็คนธรรมดาๆ ว่าแต่เธอ้าให้ฉันช่วยอะไรเธอละ? ”
เยว่เสวี่ยตอบกลับด้วยใบหน้าอันเศร้าในทันที “นายช่วยแกล้งเป็แฟนฉันหน่อยได้มั้ยแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง เดี๋ยวฉันให้เงินค่าจ้างนายด้วยนะ”
หลงเทียนตอบกลับด้วยใบหน้าอันแสนซื่อ “ทำไมฉันต้องทำอะไรแบบนั้นด้วยละ”
“ฉันช่วยนายแล้วนะ นายก็ช่วยฉันหน่อยได้มั้ยยล่ะ” เยว่เสวี่ยทำท่าทางอ้อนอย่างสุดความสามารถ
“ก็ได้ ฉันช่วยเธอก็ได้ แต่เธอต้องตอบแทนฉันด้วยละ ชั่วโมงละ 20 หยวน”
ดวงตาของเยว่เสวี่ยเริ่มเปล่งประกายอย่างเห็นได้ชัด “โอเค ฉันจะให้นายชั่วโมงละ 100 หยวนเลย แต่ก่อนอื่นฉันต้องพานายไปเปลี่ยนชุดและทำความสะอาดร่างกายให้ดูดีก่อนดีกว่า ดูจากสภาพนายในตอนนี้ฉันว่านายไม่ต่างกับคนบ้าเลย”
หลังจากนั้นเยว่เสวี่ยได้พาหลงเทียนไปทำความสะอาดร่างกาย และเปลี่ยนชุด ด้วยความที่ไม่ได้อาบน้ำมาเป็เวลานาน หลงเทียนจึงรู้สึกสบายตัวเป็อย่างมาก หลงเทียนคิดในใจ “รู้อย่างนี้ข้าน่าจะทำความสะอาดร่างกายก่อนมาน่าจะดีกว่านะ เห้ออ”
หลังจากที่ทำความสะอาดร่างกาย เปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จ หลงเทียนได้ออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด ขณะที่เยว่เสวี่ยนั่งรออยู่ด้านนอก พอเห็นหลงเทียนในลุคใหม่จึงทำให้เธอตกตะลึง จนพูดไม่ออก ใครจะคิดผู้ชายที่ตอนแรกไว้หนวดและผมยาวรุงรัง หลังจากทำความสะอาดแล้วจะมีรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาเสมือนเทพบุตรลงมาจุติยังโลกมนุษย์ หลังจากหลงเทียนเห็นเยว่เสวี่ยใไม่พูดอะไร
จึงได้ถามด้วยความสงสัย “เธอเป็อะไรรึป่าว? ทำไมไม่พูดอะไรเลยละ!!”
หลังจากได้ยินเสียงของหลงเทียน เยว่เสวี่ยจึงตอบกลับด้วยใบหน้าสีแดงเหมือนกับสตอเบอรี่ “ปะ ปะ เปล่าๆ มะ ไม่มีอะไรหรอก!!!”
แต่หลงเทียนก็สังเกตุเห็นถึงอาการของเยว่เสวี่ยจึงตอบด้วยใบหน้าที่ไม่สงสัยอะไร “อ่อ โอเคชั้นเสร็จแล้วละเธอละพร้อมไปรึยัง เอ่ออ ว่าแต่ฉันต้องทำอะไรบางละในการเป็แฟนเธอ “
เยว่เสวี่ยยังไม่หายจากอาการตกตะลึงแต่เธอต้องรีบเก็บอาการก่อนที่หลงเทียนจะเห็นแบบชัดเจน
“อ่าาใช่ วันนี้สิ่งที่นายต้องทำเลย คือการเป็แฟนฉัน 1 วัน ตอนเย็นนายต้องไปเจอกับพ่อแม่และญาติฉัน ถ้านายทำงานนี้ออกมาได้ดี ฉันอาจจะจ้างนายต่อก็เป็ได้”
หลงเทียนตอบกลับด้วยความสงสัย “ทั้งหมดที่ต้องทำมีแค่นี้หรอ”
“ใช่ มีแคนี้แหละ นายพร้อมรึยังละ กับการไปเจอครอบครัวฉัน เพราะตอนนี้เกือบจะถึงเวลาที่พ่อฉันนัดแล้วล่ะ”
“โอเค พร้อมแล้วล่ะ ไปกันเถอะ”
2K
